Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Apokavkos zasalutował i wybiegł z biura gubernatora prowincji. Krople deszczu bębniły o szybę za plecami trybuna.

Posłaniec wszedł do środka kilka minut później. Pomimo podróżnego, skórzanego kapelusza z szerokim rondem, jego włosy i broda były kompletnie przemoczone. Błoto niemal całkiem pokrywało wysokie do kolan buty. Śmierdział mokrym koniem.

— Paskudna pogoda — zauważył Marek ze współczuciem. — Może trochę gorącego wina? Gdy mężczyzna przytaknął z wdzięcznością, Rzymianin zapalił świeczką olej z oliwek, którym wypełniony był niewielki palnik ustawiony na rogu stołu. Postawił na nim miedziany dzbanek z winem, owinął dłoń kawałkiem szmatki i kiedy było już gorące, ściągnął z płomienia i rozlał wino do kielichów.

Wysłannik Imperatora trzymał puchar przy twarzy, wdychając głęboko aromatyczną parę. Wypił wszystko jednym haustem, by napełnić żołądek czymś gorącym.

— Nalej sobie jeszcze — powiedział Marek, popijając swoje wino. — Teraz będziesz mógł już spokojnie się napić.

— Serdeczne dzięki. Jeśli pozwolisz, wezmę na chwilę tę szmatkę. O, dzięki raz jeszcze. — Vi-dessańczyk nalał i znowu zaczął, tym razem o wiele wolniej. — Taak? Teraz lepiej. Szkoda tylko, że mój biedny koń nie może zrobić tego samego.

Skaurus poczekał, aż kurier odstawi pusty kielich, po czym zapytał:

— Masz coś dla mnie?

— W rzeczy samej. — Mężczyzna podał mu tulejkę z nasączonego olejem jedwabiu, zamkniętą z obu stron drewnianymi korkami i zalakowaną pieczęcią Imperatora. — Wodoszczelny, rozumiesz?

— Tak.

Marek złamał pieczęć i rozwinął pergamin, który był w środku. Rozłożył go na wypolerowanym marmurowym blacie i by nie się nie zwijał, przyłożył z jednej strony kielichem, a z drugiej rogiem liczydła.

Skaurus od razu rozpoznał wyraźne, zdradzające siłę charakteru pismo Imperatora. Styl listu także był typowy dla Gavrasa — prosty i bezpośredni, zupełnie różny od okraszonych retorycznymi zawijasami wywodów Draxa.

„Thorisin Gavras, Autokrator, do swojego kapitana, Marka Emiliusz Skaurusa. Pozdrawiam cię. Dzięki nieskończonej głupocie jakiegoś gryzipiórka, twój ostatni list nie opuścił miasta i czekał na mój powrót, więc mam go w rękach dopiero teraz. Mogę ci tylko powiedzieć — dobra robota. Przysłużyłeś mi się lepiej, niż mogłem oczekiwać. Wysłałem część twoich namdalajskich więźniów, żeby nacieszyli się zimą w garnizonie na Astris, a resztę wymienię za moich ludzi pojmanych przez tych bandytów. To zajmie nieco czasu, bo zepchnąłem ich z kontynentu na Opsikon i nieźle ich przetrzepałem, choć piraci i tak napadają jeszcze na nasze wybrzeże. Kiedy tylko będę mógł, wyślę Garsavranom złoto, które od nich pożyczyłeś — mam nadzieję, że wziąłeś jakieś kwity”. Trybun uśmiechnął się przy tej szelmowskiej aluzji do jego krótkiej biurokratycznej kariery. Czytał dalej: „Przywieź tu Draxa i innych przywódców buntu jak najszybciej i weź z sobą tylko tylu ludzi, ilu trzeba, żeby ich upilnować — nie osłabiaj załogi w Garsavrze bardziej niż musisz. Oddział z jeńcami poprowadź sam, żebym mógł cię odpowiednio wynagrodzić — twój zastępca jest wystarczająco sprytny, żeby poradzić sobie bez ciebie. Napisano w mieście Videssos, dziewiętnastego dnia jesieni”.