Dzieci Boga [Children of God - pl]

— To nie zemsta jest twoim motorem, Sandoz — mówił Carlo, ciągnąc dalej swoją myśl, jakby w ogóle tego nie usłyszał. — To strach. Boisz się, wciąż się boisz. A im bliżej jesteśmy Rakhatu, tym bardziej jesteś przerażony.

Sandoz, teraz już w znakomitej kondycji fizycznej, pocąc się obficie, zwolnił kroku, aż w końcu deptak się zatrzymał. Przez chwilę dyszał ciężko ze zmęczenia, a potem po prostu pozwolił, by maska opadła mu z twarzy.

Carlo zamrugał, wstrząśnięty wyrazem jego twarzy.

— Boisz się — powtórzył cicho Carlo — i masz powód, by się bać.

— Don Emilio — rozległ się głos Nica, który wszedł do pomieszczenia — co widzisz w swoich snach?

Carlo zadawał to pytanie wiele razy, budząc się w porze, którą nadal nazywali przedświtem, słysząc to straszliwe wycie, to coraz głośniejsze: „Nieee!”, wyrażające z początku odmowę, później bunt, na koniec rozpacz. Kiedy Carlo lub John wpadali do kabiny Sandoza, siedział już zwykle na koi, oparty plecami o przegrodę, z szeroko rozwartymi oczami, choć nadal spał. „Co widzisz?”, pytał Carlo, kiedy mu się udało wyrwać go z tego snu.

Sandoz zawsze odmawiał odpowiedzi na to pytanie. Tym razem odpowiedział Nicowi:

— Cmentarz. Miasto umarłych.

— Zawsze to samo miasto? — zapytał Nico.

— Tak.

— I widzisz wyraźnie zmarłych?

— Tak.

— Kim oni są?

— To wszyscy, których kochałem — odrzekł Sandoz. — Jest tam Giną — powiedział, patrząc na Carla — ale nie ma Celestiny… jeszcze nie. Są też ci, których nie kocham.

— Kto? — zapytał Carlo.

Sandoz roześmiał się drwiąco.

— Nie ty, Carlo — powiedział z pogardą. — I nie ty, Nico. To VaRakhati. Całe miasta. Ciała się zmieniają. Gniją. Czuję ich odór. Nadchodzi taki moment, kiedy rozkład tak zmienia trupy, że nie mogę rozpoznać, czy to Jana’atowie, czy Runowie. Wszystkie są do siebie podobne. Ale później, kiedy zostają już tylko kości, widzę zęby. Czasami odnajduję tam własne ciało. Czasami nie. Lepiej, jak je znajdę, bo wtedy to się kończy. W takie noce nie krzyczę.

— Czy umiesz się posługiwać bronią osobistą? — zapytał po chwili Carlo.

Sandoz przytaknął na sposób rakhatański — krótkie, energiczne uniesienie podbródka — ale wyciągnął lekko ręce, zapraszając Carla, by to przemyślał.

— Chyba bym potrafił strzelić.

— Ale odrzut uszkodziłby mechanizm protezy — zauważył Carlo — i byłoby jeszcze gorzej niż przedtem. Będziesz, oczywiście, pod moją ochroną. I Nica.