Dzieci Boga [Children of God - pl]

Sandoz podniósł się i wszedł z powrotem na bieżnię. Po pewnym czasie John też wstał i powlókł się do swojej kabiny, gdzie padł bezwładnie na koję i zakrył oczy dłońmi.

Myślał o wszystkich sposobach radzenia sobie z niezasłużonym bólem. Złożyć go w ofierze. Wspomnieć na mękę Jezusa na krzyżu. Środek uspokajający: Bóg nigdy nie obarcza nas ciężarem, którego nie jesteśmy w stanie udźwignąć. Wszystko ma jakiś cel. John Candotti wiedział z doświadczenia, że niektórym ludziom pomagają te stare powiedzenia. Jako ksiądz parafialny miał jednak okazję nieraz stwierdzić, że ufność pokładana w Bogu może być dodatkowym ciężarem dla dobrych ludzi powalonych na kolana przez jakąś bezsensowną tragedię. Ateista może też upaść, ale niewierzący często doświadczają czegoś w rodzaju spokojnej akceptacji: gówno istnieje, a w tym szczególnym przypadku właśnie im zdarzyło się w nie wdepnąć. Osobie wierzącej może być trudniej dźwignąć się na nogi właśnie dlatego, że musi pogodzić miłość Boga z bezsensownym, brutalnym faktem, że stało się coś nieodwracalnie strasznego.

— Podobno wiara ma być pociechą, ojcze! — wykrzyczała mu kiedyś w twarz pewna matka nad grobem swojego dziecka. — Jak Bóg mógł na to pozwolić? Te wszystkie modlitwy, cała nadzieja… to tylko wycie do księżyca w wietrzną noc.

Był taki młody. Zaledwie kilka tygodni po święceniach, pełen zapału i optymizmu. To był jego pierwszy pogrzeb, wydawało mu się, że nieźle sobie ze wszystkim poradził, nie zająknął się w modlitwach, był czuły na smutek żałobników, gotów spieszyć im z pociechą.

— Uczniowie i sama Maria musieli czuć to samo, co ty teraz, kiedy stali u stóp krzyża — odpowiedział, zadowolony z łagodności swojego głosu, ze swojego szczerego współczucia.

Co mi ksiądz pieprzy! — warknęła kobieta, ciskając iskry z oczu. — Mój dzieciak jest martwy i nie zmartwychwstanie po trzech dniach! Gówno mnie obchodzi, czy zmartwychwstaniemy na końcu tego cholernego świata. Chcę, żeby to dziecko żyło teraz! — Szloch ucichł, miejsce żalu natychmiast zajął zimny gniew. — Bóg będzie musiał wytłumaczyć się z wielu rzeczy, ojcze. To wszystko, co mogę ojcu powiedzieć. Bóg będzie się musiał gęsto tłumaczyć.

Ojciec i brat, pomyślał. Czy to tak się zaczęło u Emilia?

Ojciec, na którego mógł liczyć, brat, na którym mógł się wzorować. Jak długo opierał się Duchowi? Jak długo zdołał uchronić się przed lękiem, że Bóg to tylko piękna bajka, że religia to kupa śmieci? Jakiego rodzaju odwagi to wymagało — wzbudzenie w sobie ufności, której żąda wiara? I skąd, do cholery, czerpie teraz Emilio siłę, by znowu mieć nadzieję, że to wszystko może mieć jakiś sens? Że jeśli tylko będzie uważnie słuchać, Bóg mu to wszystko wyjaśni?

A jeśli Bóg rzeczywiście mu to wyjaśni i okaże się, że to, co się wydarzyło, było winą Emilia? Nie te uprawy — na nie zgodził się każdy z załogi „Stelli Maris” i nikt nie mógł przewidzieć, co się stanie. Ale później… Jeśli Emilio powiedział albo zrobił coś, co było zupełnie inaczej zrozumiane na Rakhacie?

Posłuchaj, modlił się John, nie mówię Ci, co masz robić, ale jeśli Emilio w jakiś sposób sam ściągnął na siebie te gwałty, a potem Askama z tego powodu zginęła, to może lepiej nie wyjaśniaj mu niczego, dobrze? To tylko moje zdanie. Sam wiesz, co mogą znieść ludzie, ale myślę, że trochę go przeceniasz. Albo… Pomóż mu zrozumieć, że to miało jakiś sens. Pomóż mu. O to Cię proszę. Po prostu mu pomóż. Jest naprawdę na dnie. Pomóż mu.