Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Stas

Odleciały, a ja zostałem.

Pozostał nieprzyjemny osad w duszy — albo w tym miejscu, gdzie ludzie zazwyczaj mają duszę. Miałem ochotę na wino albo bijatykę, albo rozwalenie czegoś. Ale na nic z tych rzeczy nie wolno było sobie pozwolić i nawet nie wolno było o tym myśleć.

— Dobra — powiedziałem do Mirona. — Wy idźcie, gdzie chcecie, a ja wezmę prysznic.

Toni już szedł na dół z meldunkiem.

— Moim zdaniem nieźle wyszło — ciągnąłem cały w głębi ducha rozdygotany. — Chyba się udało, co? Jak ci się wydaje?

Miron nie odezwał się, ominąłem go i skierowałem się do pochylni. Z Mironem trudno się rozmawia. Przynajmniej mi.

— Miała insite — powiedział. Jakby strzelił mi między łopatki.

— Kiedy? — Obejrzałem się; nie: odwróciłem całym ciałem.

— Podczas tej durnej kolacji. Kiedy wyszedłeś.

— Kiedy wyszedłem… Głęboki?

— Widocznie tak. W nocy sprawdziłem ją mediatronem. Same czerwone pola.

— To jeszcze o niczym nie świadczy. Po tym wstrząsie… — Wiedziałem, że gadam głupoty.

— To był insite. Możesz mi wierzyć. Możemy tylko mieć nadzieję, że się nie rozwinie.

Marna to była nadzieja i dobrze o tym wiedzieliśmy.

— Insite to insite — powiedziałem. — Nie ubędzie mi.

Starałem się, żeby mój głos brzmiał spokojnie. Insite połączony z tym, co ona — mądra kobieta — zobaczyła i usłyszała tutaj, to to samo, co opowiedzenie wszystkiego wprost. Chociaż… co z tego? Nie ma innej możliwości, chyba że ołowiana plomba.

— Ależ jestem zmęczony — odezwał się nagle Miron. Nigdy nie słyszałem od niego takich słów. Gdybyż wiedział, jaki ja jestem zmęczony.

— Przepraszam — powiedziałem. — Staraj się nie stać obok.

— To nie od tego. — Pokręcił głową. — Chociaż może i od tego również.

— Będę u siebie — oznajmiłem. Nie odpowiedział.

W mieszkaniu wypędziłem cybera i sam posprzątałem. Przedtem włączyłem odtwarzanie nocnych zapisów. Długo ukrywano to przede mną i zdążyłem sobie nawyobrażać Bóg wie co. Potem zjawił się Salazar i pozwolił mi je przeglądać. Jako pierwszemu. I nawet kasować to, co chcę. Ani razu nie skorzystałem z prawa cenzury ani razu. Miałem i mam na ten temat swoje zdanie. Poza tym, w porównaniu z tym, co spodziewałem się zobaczyć, moje rzeczywiste działania nie były niczym specjalnym. Zachowywałem się dziwnie, zgoda. Ale nie ohydnie. Nie tak, jak oczekiwałem, sugerując się szczątkami snów i zachowaniem tych przedsalazarowskich psychologów.

Podarte prześcieradła i wybebeszoną poduszkę wcisnąłem do utylizatora. W ślad za nimi poleciały rozsypane puchowe kulki. Ustawiłem na miejscu kuszetkę i fotele. Ułożyłem książki na półce. Dziwne: nigdy nie darłem książek. A może i nie dziwne… Podczas sprzątania zerkałem kątem oka na ekran, także na monitor mediatronu. Wszystko szło zwyczajnie i no-ogramy świeciły w pełnym zakresie, ale najbardziej w barwach skrajnych — czerwonej i niebieskiej. Wcześniej też tak bywało i nigdy nie zapamiętywałem tych snów, tylko te, które znajdowały się w paśmie żółtozielonym. Ja sam na ekranie też byłem zwyczajny: gibbon gibboniasty. Krótko mówiąc, noc jak noc, tylko jedno odstępstwo: około północy ktoś podszedł do drzwi i próbował je otworzyć od zewnątrz. Program strażniczy odnotował to i zadał, rzecz jasna, odwieczne pytanie: Co robić? Ale odpowiedzi oczywiście nie otrzymał. Cofnąłem do tego miejsca i przejrzałem wszystko dokładnie. Godzina zero minut piętnaście. Krótkie stuknięcie do drzwi, ktoś porusza klamką. A ja w tym czasie siedzę na stole w jakiejś najdzikszej z możliwych pozycji i prowadzę rozmowę sam ze sobą, ale różnymi głosami: męskim, zdenerwowanym zadaję krótkie pytania i odpowiadam kobiecym, zdyszanym jak po długim biegu, pięknym, głębokim; za sam głos można się zakochać w takiej kobiecie po uszy i na zawsze — i to wszystko w języku, którego nie znam i nigdy nie znałem. Na mediatronie żółte światło z pomarańczowymi obłoczkami. Niczego nie pamiętam… Za drzwiami ktoś jeszcze raz próbuje otworzyć zamek i odchodzi.