Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Było już miejscowe popołudnie, według zaś wewnętrznego, ziemskiego, capetownowskiego jeszcze czasu — późny wieczór. Na otwartej galerii, do której prowadziły drzwi, nikogo nie było, tylko mały cyber pełzł wzdłuż ściany, doprowadzając czystość do absolutu. Ala postała chwilę oparta o poręcz. Dżungla była tuż-tuż, na wyciągnięcie ręki. Niebieskawe z fioletowymi żyłkami liście żabiej palmy kiwały się przed twarzą, a kolumna żuków-wilkołaków maszerowała po nich, sprawdzając nową, mającą jakiś ukryty sens drogę. O żukach-wilkołakach opowiadał wczoraj doktor Pikacz — może trochę koloryzował dla spotęgowania zainteresowania. W sprzyjających warunkach mogły one podobno rozwijać się w dowolny żywy organizm Pandory, a nawet, jak przypuszczał doktor Pikacz — nie tylko Pandory. A jeśli również w człowieka? No, jeśli uda się dobrać klucz do kodu… Nie, to straszne! Straszne, zgodził się doktor Pikacz i nagle się zamyślił. Ala przyjrzała się żukom. Wielkości dłoni, ciemnobrązowego koloru, z długimi wąsami, bardzo podobne z kształtu do ziemskich skarabeuszy miarowo kroczyły po palmowych liściach, przechodząc z jednego na drugi. Gdy przestała koncentrować na nich wzrok i popatrzyła przed siebie, to miała wrażenie, że palmę owija swobodnie rzucony, nieskończenie długi, brązowy łańcuszek. Ala ruszyła wzdłuż poręczy w kierunku trapu prowadzącego na dach. Za palmą stały w szeregu drzewa minowe, aktualnie kwitnące. Purpurowe i białe kule, pachnące świeżo upieczonym chlebem.

Owoce ich będą śmiertelnie niebezpieczne. Każdego, kto stawia stopę na glebie Pandory, uczą aż do sińców pod oczami i nerwowych tików, jak rozpoznać i omijać nasienne torebki drzew minowych, a mimo to ani jedna jesień nie mija bez śmiertelnych ofiar i okaleczeń. O tym również opowiadał doktor Pikacz. Mógłby opowiedzieć jeszcze o tysiącu rzeczy, ale przybiegły dziewczynki i doktor dał spokój: widocznie jego plany nie sięgały rodzinnych rozrywek.

Ala była już prawie na dachu, gdy wszystko dookoła na mgnienie oka ściemniało i dżungla zniknęła za mlecznobiałą ścianą: ktoś nieproszony i mocny próbował pokonać membranę ochrony. Potem membrana przywróciła przejrzystość i Ala zobaczyła sprawcę: trzymetrowy ptaszek, składający się praktycznie z dzioba, walił w powietrze kusymi skrzydełkami i wymachiwał długaśnymi nogami. Jakoś w końcu udało mu się odwrócić, nie zaplątawszy się w tych nogach; rozłożył błony międzypalcowe i nie oglądając się, załopotał między palmami, nad wierzchołkami drzew minowych… Harpia nikczemna nogoskrzydła — tak brzmiała pełna nazwa tego ptaszka. Albo skunks wędrowny.

Wszyscy byli tutaj na górze, na wietrze. Dziewczynki, podwiązawszy włosy, skakały ze sterczącymi ogonami i bezsensownie wymachiwały rakietkami przed dwoma chłopakami, którzy wyraźnie im się podlizywali. A trzeci aborygen o smutnym wyglądzie siedział oparty plecami o jej glider i pił coś z wysokiego czarnego kielicha. Zobaczywszy Alę, podniósł kielich w pozdrowieniu i poklepał dłonią miejsce obok siebie: że niby ląduj raz jeszcze. Aborygeni mieli proste obyczaje.

Ten o imieniu Stas to zapewne miejscowy wódz, pomyślała Ala. Jest najstarszy, więc słuchają go obaj wojownicy plemienia. Wiekowa mądrość czyni jego powieki ciężkimi, oczy ciemnymi, a włosy siwymi… Ale naprawdę to młoda twarz, przed czterdziestką, oczy stare i jakieś zmęczenie we wszystkim: w gestach, pozie… Przypomniała sobie, jak słuchał jej szlochu i przekleństw. I uśmiechnęła się.

— Witaj, wodzu — powiedziała. — Pozwalasz mi usiąść obok siebie?