Każde martwe marzenie

Rozdział 19

Ko­bie­ta, któ­ra po­ja­wi­ła się w drzwiach, była wy­so­ka i szczu­pła. De­ana za­zwy­czaj oglą­da­ła ją w bia­łych, ob­szy­tych zło­tą la­mów­ką sza­tach, te­raz jed­nak Awe­lo­ney Dłu­gi Pa­lec za­ło­ży­ła ja­sne błę­ki­ty, świe­tli­ste zie­le­nie i ra­do­sną czer­wień, ha­fto­wa­ne w dzie­siąt­ki kwia­tów, ko­lo­ro­wych pta­ków i zwie­rząt. Jej suk­nia przy­po­mi­na­ła ka­wa­łek kwit­ną­cej, tęt­nią­cej ży­ciem łąki. Do tego krwi­sto­czer­wo­ne usta, oczy po­więk­szo­ne czar­ną kred­ką, po­wie­ki cięż­kie od cie­ni.

De­ana skrzy­wi­ła się i wie­dząc, że tam­ta nie do­strze­że tego gry­ma­su, po­zwo­li­ła so­bie na cierp­ki ton:

— Kie­dy ostat­nio zwró­ci­łam ci uwa­gę, że biel Bi­blio­te­ki za bar­dzo rzu­ca się w oczy, nie są­dzi­łam, że wy­bie­rzesz prze­bra­nie…

— La­kha­ry?

— Nie znam tego sło­wa.

Śnia­da bi­blio­te­kar­ka wzru­szy­ła ra­mio­na­mi.

— A ja nie wiem, jak Is­sa­ram na­zy­wa­ją la­dacz­ni­ce — ostat­nie sło­wo wtrą­ci­ła w me­ekhu. — Ma­cie w ogó­le ta­kie okre­śle­nie?

Po­słu­gi­wa­ły się k’is­sa­ri. Bi­blio­te­kar­ka sama o to pro­si­ła, trak­tu­jąc te po­ga­węd­ki jako oka­zję do szli­fo­wa­nia wy­mo­wy, a De­ana nie mia­ła nic prze­ciw­ko. Do­brze było po­roz­ma­wiać w oj­czy­stym ję­zy­ku, zwłasz­cza gdy oka­za­ło się, że trzy is­sar­skie wo­jow­nicz­ki, za­trud­nio­ne jako straż­nicz­ki i na­uczy­ciel­ki sztu­ki sa­mo­obro­ny w Domu Ko­biet, bar­dzo po­waż­nie trak­tu­ją swo­je obo­wiąz­ki, więc spo­ty­ka­ła się z nimi o wie­le rza­dziej, niż­by so­bie tego ży­czy­ła. A poza tym wie­le spraw, któ­re oma­wia­ła z Awe­lo­ney, po­win­no zo­stać mię­dzy nimi.

Ge­stem za­pro­si­ła ko­bie­tę do sto­łu, na któ­rym za­chę­ca­ją­co roz­go­ści­ły się tace z owo­ca­mi, cia­stem, drob­ny­mi prze­ką­ska­mi i kil­ka ka­ra­fek z wi­nem.

— Nie — od­po­wie­dzia­ła. — Nie w tym sen­sie, w ja­kim uży­wa się go w in­nych kra­jach. Przed ślu­bem ko­bie­ta może mieć tylu ko­chan­ków, ilu ze­chce, ale więk­szość nie nad­uży­wa tego przy­wi­le­ju. U nas też pa­nu­je pra­wo… brud­nych ję­zy­ków. Je­śli bę­dzie ci to­wa­rzy­szyć opi­nia, hm… lek­ko­myśl­nej, ża­den męż­czy­zna nie wy­ple­cie dla cie­bie ślub­ne­go pasa. Ale też po­mysł, by za­ra­biać na ży­cie roz­kła­da­niem nóg, jest głu­pi.

— Dla­cze­go?

— Bo w każ­dej afra­agrze jest duża swo­bo­da, je­śli cho­dzi o te spra­wy. Nikt nie za­pła­ci za coś, co może mieć za dar­mo. Albo pra­wie za dar­mo. A na pew­no nie za tyle, byś mo­gła z tego wy­żyć. Mó­wię o d’yahir­rach, rzecz ja­sna, róż­ne ple­mio­na róż­nie do tego pod­cho­dzą, ale w żad­nym nie ma ko­biet ży­ją­cych z da­wa­nia przy­jem­no­ści. To nie mia­ło­by sen­su. No i ro­dzi­na do tego nie do­pu­ści. Sia­daj, czę­stuj się.

Usia­dły. Awe­lo­ney na­la­ła so­bie wina, umo­czy­ła war­gi, a jej ciem­na szmin­ka zo­sta­wi­ła ślad na krysz­ta­ło­wym kie­li­chu. Ta­kie roz­mo­wy przed przej­ściem do na­praw­dę waż­nych te­ma­tów to był ich ry­tu­ał. Dłu­gi Pa­lec cały czas uwa­ża­ła się za słu­gę Wiel­kiej Bi­blio­te­ki, gro­ma­dzi­ła więc wie­dzę z za­chłan­no­ścią osza­la­łe­go z chci­wo­ści skąp­ca, a De­ana była je­dy­ną oso­bą z Is­sa­ram, któ­ra tak otwar­cie i chęt­nie się nią dzie­li­ła.

— Za­bi­ja­cie ta­kie ko­bie­ty?

— Nie. — De­ana za­śmia­ła się cierp­ko. — Na­dal wi­dzisz w nas bru­tal­nych bar­ba­rzyń­ców? Są inne spo­so­by. Zresz­tą, u nas… wiesz, wła­śnie o tym po­my­śla­łam, za­zwy­czaj jest wię­cej ko­biet niż męż­czyzn. Chłop­cy wy­ru­sza­ją po swo­je przy­go­dy za­ra­biać zło­to jako mie­cze do wy­na­ję­cia, pro­wa­dzić ka­ra­wa­ny przez pu­sty­nię, wal­czyć z in­ny­mi ple­mio­na­mi. Dziew­czę­ta też mogą to ro­bić, ale po pierw­sze, kup­cy chęt­niej wy­naj­mu­ją męż­czyzn, a po dru­gie, więk­szość z nas tego po pro­stu nie chce. Nie cią­gnie nas do wo­jacz­ki i udo­wad­nia­nia wszyst­kim wo­kół, kto ma więk­sze jaja. Czę­ściej zo­sta­je­my w domu, więc nie­rzad­ko na jed­ne­go męż­czy­znę w afra­agrze przy­pa­da­ją dwie ko­bie­ty. Nie trze­ba wie­le, by zdo­być przy­chyl­ność jed­nej z nich. Na­to­miast je­śli dziew­czy­na zbyt po­lu­bi ta­kie za­ba­wy i po­da­run­ki od swo­ich part­ne­rów, ro­dzi­na za­my­ka ją na kil­ka mie­się­cy w domu, przy kro­snach albo żar­nach, żeby ochło­nę­ła. Dla­te­go nie mamy ta­kie­go sło­wa… jak to po­wie­dzia­łaś?