Een Kroon van Zwarden

Gejaagd zocht hij de hele straat af. De pluimen golfden niet meer door de menigte. Vlakbij stonden vijf, zes huizen die veel leken op het huis waaraan hij hing, een paar kleine en grote paleizen, twee herbergen, drie taveernes, een messenwinkel met een mes en een paar scharen op het uithangbord, een visboer met een bord waarop vijftig soorten vis waren afgebeeld, twee tapijtwevers met afgerolde tapijten op tafels onder luifels, een kleermaker en vier stoffenverkopers, twee winkels die lakwerk aanboden, een goudsmid, een zilversmid, een stalhouderij.... De lijst was te lang. Ze kon overal zijn binnengegaan. Of nergens. Ze had een hoek om kunnen slaan zonder dat hij het zag.

Hij sprong omlaag, binnensmonds mopperend... en zag haar, bijna boven aan de brede trap van een paleis schuin tegenover hem. De hoge, gegroefde zuilen aan de voorkant hadden haar al bijna verborgen. Het was geen groot paleis, met slechts twee slanke spitsen en één peervormige koepel met een rode band, maar in Ebodaraanse paleizen bevonden zich op de begane grond altijd de bediendenverblijven, keukens en dergelijke ruimten. De betere kamers lagen hoger, voor de verkoelende bries. Deurwachters in zwart en geel livrei bogen diep en zwaaiden de bewerkte deuren wijdopen. Een bediende aan de binnenkant maakte een buiging, zei kennelijk iets, draaide zich onmiddellijk om en leidde haar verder het paleis in. Men kende haar. Daar durfde hij alles om te verwedden.

Nadat de deuren gesloten waren, stond hij een tijdlang het paleis te bekijken. Het was zeker niet het duurste in de stad, maar alleen een edelman zou zoiets durven neerzetten. ‘Wie in de Doemkrocht woont daar?’ mompelde hij ten slotte, zijn hoed afzettend om zich wat koelte toe te wuiven. Zij niet, als ze moest lopen. Een paar vragen in de taveernes verderop in de straat zouden wel een antwoord opleveren, maar zijn rondvraag zou naar het paleis doordruppelen, even zeker als stof je handen vuil maakte.

Iemand zei: ‘Carridin.’ Het was een uitgeteerde, witharige kerel die vlakbij in de schaduw tegen de muur leunde. Mart keek hem vragend aan en de man grinnikte, waardoor de vele gaten tussen zijn tanden zichtbaar werden. Zijn afhangende schouders en treurige, getaande gezicht pasten niet goed bij zijn fraaie grijze jas. Ondanks het beetje kant bij zijn hals was hij een toonbeeld van harde tijden. ‘Je vroeg wie hier woonde. Het Chelsainepaleis is verhuurd aan Jaichim Carridin.’

Marts hoed verstarde. ‘Je bedoelt de gezant van de Witmantels?’

‘Jep. En een Inquisiteur van de Hand van het Licht.’ De oude man tikte met een gekromde vinger opzij tegen zijn snavelneus. Ze leken allebei een paar keer gebroken te zijn. ‘Geen man om lastig te vallen, en zelfs dan zou ik er nog driemaal over nadenken.’ Onbewust floot Mart een deuntje uit Storm van de bergen. Inderdaad, geen man om lastig te vallen. Ondervragers waren de gemeenste Witmantels. Zo zo. Dus een Inquisiteur van de Witmantels kreeg een Duistervriend op bezoek.

‘Dank je...’ Mart schrok op. De kerel was weg, opgeslokt in de menigte. Het was vreemd, maar hij had er bekend uitgezien. Misschien een van de reeds lang dode bekenden die uit zijn oude herinneringen opdoemden. Misschien... en toen leek een nachtbloem van een vuurfeest in zijn hoofd uiteen te spatten. Een witharige man met een haakneus. Die oude man was op de Zilveren Baan geweest en had daar niet ver van de vrouw gestaan die zojuist in Carridins gehuurde paleis was verdwenen. Frommelend met zijn hoed keek hij nadenkend en verontrust naar het paleis. Zo’n smerig moeras kwam zelfs in de Slikken niet voor. Hij voelde plotseling de dobbelstenen in zijn hoofd rollen. Dat was altijd een slecht teken.