Een Kroon van Zwarden

Nynaeve en de anderen meden hem alsof hij vlooien had. Vijf keer was hij bij het paleis geweest, en de enige keer dat ze hem hadden ontvangen, zeiden ze alleen dat ze het te druk voor hem hadden, waarna ze hem wegstuurden als een boodschappenjongen. Het kwam allemaal neer op één ding. Ze dachten dat hij zich met hun plannen zou bemoeien, en dat zou hij alleen doen wanneer ze zichzelf in gevaar brachten. Het waren beslist geen dwazen. Soms stommelingen, maar geen dwazen. Als zij gevaar zagen, was er ook gevaar. Er waren plekken in deze stad waar je een mes in je ribben kon krijgen, omdat je een vreemdeling was of een muntstuk liet zien, en zelfs met geleiden hielden ze geen mes tegen als ze het niet bijtijds zagen. Hij zat mooi vast. Hij, Nalesean, een tiental goede mannen van de Bond, om nog maar te zwijgen van Thom en Juilin, die, Licht-nog-aan-toe, kamers hadden in de bediendenvleugel van het paleis. Met z’n allen zaten ze duimen te draaien. Die domme wichten zouden nog eens overhoop worden gestoken. ‘Over mijn lijk,’ gromde hij.

‘Wat?’ vroeg Nalesean. ‘Kijk, ze stellen zich op, Mart. Licht en drakenvuur, ik hoop dat je gelijk hebt. Die bonte lijkt me helemaal niet doorgedraaid; hij staat gewoon op springen.’

De paarden dansten rond en namen hun plaatsen in tussen hoge palen die in de grond waren gestoken. Bovenaan wapperden wimpels in de warme bries: blauw, groen, elke kleur, sommige zelfs gestreept. Vijfhonderd pas verderop stond een tweede rij van soortgelijke palen met wimpels. Elke ruiter moest rond de paal met de wimpel van zijn kleur, die rechts van hem aan de beginlijn wapperde, en dan weer terug. Aan weerszijden van de rij paarden, vlak achter de lijn, stonden twee wedboekers: een welgedane vrouw en een nog dikkere kerel. Ze hielden een witte doek boven het hoofd. De wedboekers vlagden om de beurt een ren en mochten dan geen weddenschappen aannemen.

‘Bloedvuur,’ bromde Nalesean.

‘Licht, man, bedaar. Je zal je naaistertje heus wel onder de kin kunnen kietelen.’ Zijn laatste woord werd overstemd door losbarstend gebrul toen de doeken omlaag kwamen en de paarden naar voren schoten. Zelfs het geroffel van de hoeven verdronk in het lawaai van de menigte. Binnen tien lengten had Wind de leiding genomen. Olver lag dicht tegen de nek aan, maar de grijze met de zilveren manen bleef slechts een hoofdlengte achter. De bonte bleef hangen in de groep, waar de zwepen van de ruiters al heftig op- en neergingen.

‘Ik zei je dat die grijze gevaarlijk was,’ kreunde Nalesean. ‘We hadden niet alles in moeten zetten.’

Mart gaf niet eens antwoord. Hij had nog een beurs in zijn zak, en nog wat losse munten ook. Die beurs noemde hij zijn zaaigoed. Al zaten er nog zo weinig munten in, met een dobbelspel kon hij er zijn fortuin mee aanvullen, wat er vanochtend ook gebeurde. Halverwege de koers had Wind nog steeds de leiding. De grijze bleef dicht bij hem, een volle lengte voor het volgende paard. De bonte rende op de vijfde plaats. Na het keerpunt kwam het gevaar: het was bekend dat de jongens op achterliggende dieren de berijders sloegen die de paal al hadden gerond.

Marts ogen volgden de paarden, gleden weer over de vrouw met het spitse gezicht... en schoten met een ruk terug. Het geschreeuw en gegil van de menigte waren vergeten. De vrouw wuifde met haar waaier naar de paarden en sprong opgewonden op en neer, maar opeens zag hij haar in een bleekgroen gewaad onder een donkergrijze mantel, haar haren gevangen in een schuimend net van kant, en haar rok kieskeurig opgetrokken terwijl ze zich een weg zocht door een stal, niet ver van Caemlin.

Rhand lag nog steeds kreunend in het stro, zelfs nu de koorts geweken leek; hij gilde tenminste niet meer naar mensen die er niet waren. Achterdochtig bekeek Mart de vrouw die naast Rhand knielde. Misschien kon ze helpen, zoals ze beweerde, maar Mart had niet meer het vertrouwen van vroeger. Wat deed een hoge vrouwe als zij in een dorpsstal? Hij streelde de robijnknop van de dolk die onder zijn jas verborgen zat en vroeg zich af waarom hij ooit zo goed van vertrouwen was geweest. Je werd er nooit beter van. Nooit. ‘.... zo slap als een eendagskuiken,’ zei ze, en ze reikte onder haar mantel. ‘Ik denk...’

In haar hand verscheen bliksemsnel een mes; ze haalde uit naar Marts keel, en hij zou gestorven zijn als hij niet voorbereid was geweest. Hij liet zich plat voorover vallen, greep haar pols en duwde die weg. Het kromme Shadar Logoth-lemmet zwiepte tiaar voren en gleed tegen haar slanke, witte hals. De vrouw bevroor en trachtte omlaag te kijken, naar de scherpe rand die op haar huid drukte. Hij wilde snijden. Vooral toen hij zag waar haar eigen dolk in de houten wand stak. Rond het smalle lemmet groeide een verkoolde kring en dunne, grijze rookpluimpjes rezen op van het hout dat op het punt stond in vlammen op te gaan.

Mart huiverde en streek met een hand langs zijn ogen. Louter het dragen van die dolk uit Schaduwwaak had hem bijna gedood, het had die gaten in zijn geheugen gevreten, maar hoe kon hij een vrouw vergeten die geprobeerd had hem te doden? Een Duistervriend – ze had het min of meer toegegeven – die geprobeerd had hem te doden. Nadat ze haar in de tuigkamer hadden opgesloten en haar dolk in een emmer hadden gegooid, was het water gaan koken. Een Duistervriend die hem en Rhand achtervolgd had. Was het toeval dat zij in Ebo Dar was terwijl hij hier op de renbaan was, op dezelfde dag? Het antwoord kon ta’veren zijn – daar wilde hij evenmin aan denken als aan die Hoorn van dat rottige Valere – maar het was een feit dat de Verzakers zijn naam wisten. Die stal was niet de laatste keer geweest dat Duistervrienden Mart Cauton aan z’n eind hadden willen helpen.