Гары Потэр і патаемная зала

Да канца занятка Эрні і яго сяброўка Ханна, дапамагалі ў абрэзцы Гары і Рону.

— Гэты Драко Малфой, — ламаючы сухія галінкі, прамовіў Эрні, — ён яшчэ той фрукт. Здаецца, яму да спадобы, усё што тут дзеецца. Ведаеце, мне здаецца, што спадкаемцам Слізэрына можа быць менавіта ЁН.

— Як глыбакадумна з твайго боку, — адказаў Рон, які прабачаў не так лёгка, як Гары.

— Гары, а ТЫ думаеш гэта Малфой?— спытаўся Эрні.

— Не, — адказаў той, настолькі рашуча, што Эрні з Ханнай здзіўлена вытарапіліся на яго.

У наступнае імгненне, Гары заўважыў нешта, што прымусіла яго стукнуць нажніцамі для абрэзкі ронаву руку.

— АЙ! Ты чаго..?

Гары паказаў яму на земляную падлогу. Праз яе адно за адным беглі колькі павукоў.

— А!— сказаў Рон, няўдала прыдураючыся, што рад. — Але мы ня можам ісці за імі цяпер...

Эрні і Ханна, здзіўлена слухалі іхную размову.

Гары прасачыў, куды яны беглі.

— Яны накіроўваюцца ў Забаронены лес... — прамовіў ён.

Выраз на ронавым твары зрабіўся яшчэ больш няшчасным.

Скончыўшы свой урок, прафесарка Спроўт праводзіла грыфіндорцаў на абарону ад цёмных мастацтваў. Гары і Рон крыху адсталі ад астатніх, каб паразмаўляць сам-насам.

— Трэба зноў скарыстацца мантыяй-невідзімкай, — прапанаваў Гары, — і возьмем з сабой Фанга. Ён прызвычаўся хадзіць па Лесе разам з Хагрыдам, таму, можа дапамагчы нам.

— Ну, добра, — адказаў яму Рон, знервавана круцячы ў руках палачку. — Толькі... хіба там не... хіба з Лесе не павінны быць ваўкалакі?— дадаў ён, калі разам з Гары яны сядалі на свае звычайныя месцы на задняй парце.

Гары, палічыў за лепшае не рэагаваць на сябравы словы.

— У Лесе жывуць не толькі яны, — заявіў ён. — Там файна жывецца кентаўрам і аднарогам.

Рон ня быў у Забароненым лесе аніколі, а Гары быў там толькі адзін раз і яму не надта хацелася туды вяртацца.

Калі ў кабінэт уварваўся Локхарт, усе навучэнцы здзіўлена вытарапіліся на яго. Іншыя настаўнікі выглядалі неверагодна пахмурнымі, але ж Локхарт струмяніўся весялосцю.

— Ну, — ззяючы усклікнуў ён, — Чаму вы такія панурыя?

Навучэнцы абмяняліся злымі поглядамі, аднак ніхто ані слова не сказаў.

— Хіба вы яшчэ не зразумелі?— павольна, быццам размаўляў з дурнямі, спытаўся Локхарт. — Небяспекі больш няма! Вінаваты быў затрыманы.

— Хто вам гэта сказаў?— громка спытаўся ў адказ Дын Томас.

— Мой юны сябра, — заявіў Локхарт, так, бы сцвярджаў што адзін да адзін будзе два, — калі б міністр Фадж ня быў на сто адсоткаў упэўнены ў віне Хагрыда, яго б не арыштавалі.

— Ага, быў ён, — яшчэ гучней за Дына, заўважыў Рон.

— Суцяшаю сябе надзеяю, містэр Візлі, — самазадаволена прамовіў прафесар, — што ведаю аб арышце Хагрыда КРЫХУ больш за цябе.

Рон збіраўся было сказаць, што Локхарт памыляецца, але супыніўся на поўслове, калі Гары пад сталом балюча стукнуў сябра па назе.

— Хіба ты забыўся, нас там не было?— прамармытаў ён.

Брыдкая весялось Локхарта і яго сцверджанні, бы ён даўно ведаў, што Хагрыд той яшчэ мярзотнік, злавалі Гары настолькі моцна, што ён быў гатовы шпульнуць у дурную галаву прафесара “Гульнямі з гулямі”. Але, нарэшце ён задаволіўся тым, што нашкрабаў Рону цыдулку: “Сёння ўвечары.”