Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Ja nie wsiadam! — krzyknęła opierając się, ale nie miała już sił, żeby się czemukolwiek przeciwstawiać, a zresztą jedyną alternatywą były tłumy. Przeciągnęli ją przez tunel i gdy wpadli do śluzy, w ich ślady poszli całą gromadą ci, którzy bronili wejścia. W śluzie zrobił się taki ścisk, że zaczęła się obawiać o swoje żebra, a dobijali jeszcze do nich ludzie, którzy do ostatniej chwili osłaniali odwrót. Drzwi zasyczały i zasunęły się ze szczękiem. Wzdrygnęła się…jakimś cudem nie przycięły żadnej ręki ani nogi.

Wysypali się przez właz wewnętrzny na korytarz windy. Dwóch potężnie zbudowanych drabów przepchnęło się przez innych i podtrzymało ją, kiedy straciła równowagę, a tymczasem komunikator grzmiał rozkazami. Bolał ją brzuch; bolały uda; oparła się o ścianę i oddychała głęboko, dopóki jakiś wielki mężczyzna nie dotknął delikatnie jej ramienia.

— W porządku — powiedziała. — Nic mi nie jest.

Napięcie tego szaleńczego biegu powoli ją opuszczało… odgarnęła włosy z czoła i spojrzała uważniej na otaczających ją ludzi; poznała tych dwóch, którzy byli z nią tam, na zewnątrz, ciągnęli przez tłum, torowali drogę między zdziczałym motłochem; znała ich i naszywkę, którą nosili na ubraniach, czarną, bez godła: Koniec Skończoności. Z tego statku był chłopak, który zawieruszył się na stacji; rozmawiała z tymi ludźmi dziś rano. Wracali pewnie na swój statek… i zboczyli trochę z drogi po kogoś ze swoich, zauważyli ją i wyciągnęli z tłumu.

— Dziękuję — powiedziała zdyszana. — Kapitan… muszę z nim szybko porozmawiać.

Nie było sprzeciwów. Wielki mężczyzna… Tom, przypomniała sobie jego imię, objął ją ramieniem i pomógł iść. Jego kuzyn otworzył drzwi windy i nacisnął przycisk w kabinie. Wyszli z windy po drugiej stronie osi statku. W położeniu postojowym, przy wyłączonym ruchu obrotowym, panował tu teraz bałagan. Kabina główna i mostek znajdowały się na samym dole, mostek bardziej z przodu. Dwaj towarzyszący jej mężczyźni poprowadzili ją tam… teraz lepiej, dużo lepiej. Weszła o własnych siłach na mostek między rzędy pulpitów i zgromadzoną tu załogę. Neihart. Rodzina z tego statku nosiła nazwisko Neihart; baza Viking. Starsi znajdowali się na mostku; było tu też kilku młodszych członków załogi… dzieci usunięto stąd pewnie na górę. Poznała Wesa Neiharta, kapitana rodziny, siwowłosego mężczyznę o smutnej, pokrytej bliznami twarzy.

— Quen — powitał ją.

— Witam pana. — Uścisnęła jego rękę, opadła na wskazany jej fotel i odchyliwszy się na jego oparcie spojrzała na kapitana. — Q wydostało się na wolność; komunikator nie działa. Chciałam pana prosić… o skontaktowanie się z innymi statkami… o przekazanie im tej wiadomości… nie wiem, co się dzieje w centrali, ale Pell znalazła się w strasznej sytuacji.

— Nie zabieramy żadnych pasażerów — zastrzegł się Neihart. — Widzieliśmy skutki. Pani też. Niech pani nie nalega.

— Proszę posłuchać. Tam, na zewnątrz, jest już Unia. Stanowimy parasol ochronny… wokół stacji. Musimy tu zostać. Czy udostępni mi pan komunikator?

Mówiła do tego kapitana, do wszystkich innych w imieniu Pell, działała w jej imieniu; ale to był jego pokład, nie Pell, a ona była żebrakiem bez statku.

— To przywilej komendanta doków — zgodził się nagle i wskazał gestem ręki na pulpity. — Komunikator jest do pani dyspozycji.

Skinęła w podzięce głową; podeszła do najbliższego pulpitu, jaki jej wskazali, i zagłębiła się w fotelu czując skurcz w dole brzucha. Przyłożyła tam dłoń — tylko nie dziecko, modliła się w duchu. Ramię, w które ją uderzono, było zdrętwiałe; ta drętwota ogarniała już plecy. Sięgając po słuchawki widziała przyrządy jak przez mgłę; zamrugała powiekami, żeby przywrócić sobie ostrość widzenia i jednocześnie próbowała skupić myśli. Nacisnęła klawisz połączenia międzystatkowego.