Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Liczba czerwonych lampek płonących na pulpitach zmniejszyła się. Jon Lukas przechadzał się od stanowiska do stanowiska i patrzył technikom na ręce, obserwując jednocześnie pracę skanerów i przyglądając się sytuacji we wszystkich miejscach, z których jeszcze docierały obrazy. Hale stał z Danielsem na straży za szybami, w pomieszczeniu komunikatora centrali; Clay był tutaj, pod ścianą sali, Lee Quale pod drugą. Wszyscy tu byli z ochrony Spółki Lukasa; ani jednego funkcjonariusza służby bezpieczeństwa stacji. Technicy i dyrektorzy o nic nie pytali; pochłonięci byli gorączkowym wypełnianiem swoich obowiązków w sytuacji awaryjnej.

W sali panowała atmosfera strachu, strachu nie tylko przed atakiem z zewnątrz. Obecność karabinów, przedłużające się wyciszenie komunikatora… wiedzieli, domyślał się Jon, wiedzieli dobrze, że za milczeniem Angelo Konstantina, za niezjawieniem się tutaj nikogo z Konstantinów czy choćby któregoś z ich adiutantów kryło się coś niedobrego.

Technik wręczył mu kartkę z wiadomością i nie spoglądając mu w oczy wrócił biegiem na swoje miejsce. Było to powtórzone kilkakrotnie wezwanie z bazy głównej na Podspodziu. Ten problem odłoży się na później. Na razie zajęli centralę i biura i nie zamierzał odpowiadać na to wezwanie. Niech Emilio myśli, że to rozkaz wojska wyciszył centralę stacji.

Skaner pokazywał na ekranach złowróżbny brak wszelkiej aktywności. Przyczaili się. Czekają. Zrobił jeszcze jedną rundę wokół sali i nagle spojrzał na otwierające się drzwi. Na widok pojawiającej się w nich grupy wszyscy technicy na sali zamarli z rękoma w połowie drogi do miejsca przeznaczenia, zapominając o swych obowiązkach. Sami cywile z gotowymi do strzału karabinami; za ich plecami dalsi.

Jessad, ludzie Hale’a i zakrwawiony agent służby bezpieczeństwa stacji.

— Rejon zabezpieczony — zameldował Jessad.

— Proszę pana. — Dyrektor wstał ze swego stanowiska. Radco Lukas, co tu się dzieje?

— Posadźcie tego człowieka — warknął Jessad.

Dyrektor zacisnął dłonie na oparciu fotela i posłał Jonowi spojrzenie pełne gasnącej nadziei.

— Angelo Konstantin nie żyje — odezwał się Jon przesuwając wzrokiem po twarzach wszystkich obecnych. — Poniósł śmierć w czasie zamieszek wraz z całym swoim personelem. Zabójcy wdarli się do biur. Wracajcie do pracy. Jeszcze z tym nie skończyliśmy.

Odwróciły się twarze, odwróciły plecy, technicy poprzez swoje zaangażowanie usiłowali stać się niewidzialni. Nikt się nie odezwał. Był pokrzepiony ich zdyscyplinowaniem. Obszedł jeszcze raz salę dookoła i zatrzymał się na jej środku.

— Słuchajcie mnie nie przerywając pracy — powiedział głośno. — Personel Spółki Lukasa zapewnia temu sektorowi bezpieczeństwo. Jaka sytuacja panuje we wszystkich innych częściach stacji, widzicie na ekranach. Zamierzamy przywrócić łączność poprzez komunikator tylko dla ogłoszeń nadawanych z tej centrali i tylko tych ogłoszeń, które ja zaakceptuję. W tej chwili nie ma na tej stacji żadnych władz poza Spółką Lukasa i aby uchronić tę stację przed uszkodzeniem, zastrzelę każdego, kogo będę musiał. Mam pod swoimi rozkazami ludzi, którzy zrobią to bez wahania. Czy wszystko jasne?