Ucieczka z Festung Breslau

-I jak sprawy? Załatwiłeś coś z tymi twoimi polskimi kolegami? - spytał Schielke.

-Tak jest, panie kapitanie. Dwóch z nich już pracuje w tej komisji jako gońcy. Tak jak pan kazał.

-Powiedziałeś im, że płacimy w dolarach?

-Oczywiście, panie kapitanie. Ale nie to ich najbardziej podnieca.

Schielke i Holmes wymienili się spojrzeniami.

-A co ich tak cieszy?

-No ten papier, który im dałem. Ten, w którym jest napisane, że pracują dla służby bezpieczeństwa.

Watson tylko westchnął.

-No tak, każdy gówniarz chce być tajnym agentem.

-Źle ich oceniasz - mruknął Holmes. - Wiedzą, że taki papier bardzo ułatwi im pracę w szabrowniczym interesie.

Schielke zaczął się śmiać. Zwrócił się do chłopca:

-Źle wyglądasz. Coś niedobrego się stało?

-Nie, panie kapitanie. Za bardzo uczciliśmy tę sprawę z kolegami.

-Jezu Chryste! Piłeś bimber?

-Nie, panie kapitanie, my nie pijemy wódki. To było francuskie wytrawne wino. Czerwone.

Holmes i Watson zaczęli chichotać. A Schielke zastanawiał się nad pewnym drobiazgiem, który umknął pozostałym. Heini powiedział „my”, nie mając po raz pierwszy na myśli Niemców, tylko swoich polskich rówieśników. Cud? Jeśli tak, to trzeba przyjąć, że Wrocław jest miastem, w którym cuda są na porządku dziennym. Postanowił nie krytykować chłopaka.

-Idź się prześpij. I pamiętaj, tajni agenci nie mogą chodzić pijani po ulicach.

-Tak jest!

Kiedy wyszedł, Holmes znowu pochylił się nad papierami.

-Więc wracamy do problemów z obserwacją. Podsłuch ich telefonu mamy, ale...

-Nie będą tacy głupi, żeby rozmawiać o ważnych rzeczach przez telefon - mruknął Schielke.

-Zawsze można czegoś domyśleć się z rozmów - zasugerował Watson.

-A tam, daj spokój. Posadziłem w centrali telefonicznej jednego milicjanta. - Holmes machnął ręką w geście rezygnacji. - Tam są ludzie z przyuczenia, po służbie w wojsku, no co najwyżej w wojskowej żandarmerii. Zapomnij o ich kwalifikacjach.

-Ale będziemy choć z grubsza wiedzieć, gdzie się kto i z kim ma spotkać.

-I tylko tyle. Jeśli nie powiedzą wprost do słuchawki „chcę zabić Drobnera jutro o osiemnastej”, to ten milicjant niczego się nie domyśli.

-A śledzenie tych ludzi?

-Kto ma to robić? Nasze twarze prawdopodobnie znają. Od tygodni ślęczę nad zbieraniem danych na ich temat. Mam listę nazwisk, strzępki ich różnych historii, ale przecież nie są głupi. Zatrudniają dziesiątki osób, jak choćby naszych podstawionych gońców. Jak ich śledzić?

-Założyć mikrofony w ich siedzibie - zasugerował Schielke.

-A skąd weźmiesz? Jak założysz?

-E, pod pozorem znalezienia niewybuchu zrobi się ewakuację. A jakieś mikrofony powinny być w zakładach Telefunkena albo Siemensa.

-Nierealne. Skąd weźmiesz fachowców do tej roboty?

Zapadła cisza.

-Więc zatrudnijmy tam jeszcze więcej naszych ludzi.

-Kwadratura koła. Skąd ich weźmiemy?

-O Boże, nie mówię o przedwojennych policjantach. Ten gość, którego zastrzelili, był przecież historykiem sztuki. Tylko przez przypadek podczas wojny pracował jako radiowiec.

Holmes zamyślił się. Powolnym ruchem wyjął z paczki leżącej na stole papierosa i zmiękczał go między palcami. Watson podsunął ogień.

-Masz rację. Chcieli historyka dla picu i zagmatwania w papierach. Żeby nikt nie odkrył, kto z komisji macza palce w tajnych sprawach. A zastrzelili go, kiedy się okazało, że facet zna się na łączności i przypadkiem skumał coś, czego nie powinien. To się trzyma kupy.

-Jezu Chryste. - Schielke poderwał się z krzesła. - Komu oni, do cholery, przesyłają meldunki? Co mógł odkryć historyk, który okazał się łącznościowcem? To się w ogóle kupy nie trzyma.

-Dlaczego?

-Odpowiedz mi na proste pytanie. Jeśli jest jakaś konspiracyjna grupa i wysyła meldunki zarówno w trakcie wojny, jak i po wojnie, to komu je wysyła? Komu?

-No właśnie.

-Przecież to nie może być wywiad polski ani radziecki, bo wraz z upadkiem Festung Breslau ich radiowe meldunki straciły rację bytu. A dla Angoli i Amerykanów za daleko, żeby się czymkolwiek interesować. Komu mogli coś wysyłać?

Holmes uśmiechnął się zza zasłony dymnej.

-A jeśli nikomu?

-Więc od kogo odbierają instrukcje? Kim jest ten człowiek?

Nowy kłąb dymu poszybował w stronę sufitu.

-Zrobiliśmy błąd, zakładając odruchowo, że tajemniczy oficer kripo jest mężczyzną.

-A teraz ja robię jakiś błąd - powiedział Schielke. - Tak?

-Tak.

-Jaki?

-Milcząco zakładasz, że komunikaty wysyła im człowiek.

Cisza, która zapadła w pomieszczeniu, była wręcz nieprawdopodobna. Słychać było każdą muchę, każdego komara. Nawet czyjeś szybkie kroki na chodniku przed willą. Odgłos kroków urwał się przed drzwiami, usłyszeli pukanie, skrzypnięcie drzwi. Holmes podszedł do schodów prowadzących na dół.

Młody człowiek zerknął na niego.

-Przepraszam pana, czy jest Heini?