Ucieczka z Festung Breslau

Miasto zaczynało wrzeć nowym życiem, oddając martwe tereny jeden po drugim. Fale przesiedleńców nadciągały ze wszystkich stron. Pociągami, wozami, nawet na piechotę, ciągnąc na wózkach swój skromny dobytek. Było to jakby odwrócenie koszmaru styczniowej ewakuacji zakończonej niezliczoną liczbą ofiar. Teraz było lato, w oczach wycieńczonych wojną ludzi widać było nadzieję. Administracja rosła w siłę, po układzie poczdamskim nie mając już żadnej niemieckiej konkurencji. Gorączkowo organizowano uczelnie do jesiennego startu, PUR szalał, usiłując ogarnąć i rozdzielić mieszkania, zaczęły się najbardziej pilne remonty prowadzone przez polsko-niemieckie ekipy. Tworzona przez nie dokumentacja była dwujęzyczna, tak jak i wszystkie rozporządzenia. Milicja usiłowała wprowadzić porządek, choć w niektórych dzielnicach na wschodzie i ruinach południa długo pozostawało to w sferze marzeń raczej niż realizacji. Całe kwartały pozostawały w rękach mętów, bandytów, dezerterów z różnych armii i szabrowników. Dziki Zachód, w którym tak jak w Ameryce lepiej było mieć półautomatyczny argument z pełnym magazynkiem w kieszeni, niż zdawać się na opiekę szeryfa. Stare place lub ich pozostałości szybko przejmowały swoją tradycyjną rolę, Nowy Targ, Nankiera, plac Solny rozkwitały handlem, a niepotrzebne lotnisko w centrum miasta stało się „Wyższą Szkołą Handlową”, jak kpiąco nazywali go repatrianci z Lwowa. Wrocław stał się błyskawicznie największym szaberplacem Europy. Przybywających inżynierów wprost z dworców kolejowych kierowano natychmiast do pracy. Pojawiła się woda w kranach, na razie nielicznych, ruszyły pierwsze linie tramwajowe, również nieliczne, ponieważ nie można było usunąć z szyn wraków ciężkich czołgów. W ruinach mieszkań pojawiły się kozy i świnie hodowane przez rolników przeniesionych do miasta, w niektórych piwnicach trzymano nawet krowy.

W Heinim coś się przełamało od czasu pamiętnej wędrówki na południe. Zaczął się uczyć polskiego i angielskiego. Tak jak miasto, powoli i z trudem, ale jednak odżywał. Drugi przełom nastąpił, kiedy poznał nareszcie polskich rówieśników. Oni imponowali mu swoją odwagą i brakiem poszanowania jakichkolwiek odgórnych norm i nakazów, on z kolei znajomością miasta i sprytem. Schielke uznał, że chłopak jest wyleczony z traumy, kiedy zobaczył ich razem handlujących srebrnymi sztućcami z jakiejś zburzonej restauracji i to nie na jakimś tam szaberplacu, ale z doświadczonym szabrownikiem z Warszawy, którego interesował tylko hurt, a nie detal. Prawo i bezprawie żyły sobie pogodzone w tym mieście tak samo dobrze, jak pogodzeni polscy i niemieccy chłopcy.

Holmes zgodnie z przewidywaniami okazał się bezcenny dla nowych sil prawa i porządku w mieście. Udało mu się wymigać od współpracy z UB, dla milicji był skarbem, ale tylko jako doradca. Wojsko chciało mieć udział w odzyskiwaniu ukrytego mienia i tam właśnie Dlużewski znalazł dla siebie miejsce. Całkowicie zgodne z jego zainteresowaniami. Komisje i organizacje zajmujące się odzyskiwaniem skarbów i muzealiów mnożyły się jak grzyby po deszczu. Nie było go całymi dniami. Watson i Schielke nie mieli wiele do roboty. Najczęściej przesiadywali na tarasie skupieni nad wielkim atlasem świata i książkami podróżniczymi, rozważając, który rejon globu jest najbardziej interesujący z ich punktu widzenia.

Nagle Schielke odłożył książkę opiewającą wspaniałości Amazonii.

-Wiesz, co mnie najbardziej uderzyło w trakcie przesłuchań w domu handlowym Dyckhoffa?

-Hm? - Watson oderwał się od lektury „Rozważań nad przyszłością polityczną RPA”.

-Jakiś przełom tam przeżyłem, albo coś sobie uświadomiłem, co nie do końca potrafię wyrazić słowami.

Watson spojrzał na niego z wyraźnym zainteresowaniem.

-No? No?

-Wiesz, oni nie zadawali mi właściwie żadnych pytań co do kwestii, czy wiem, czy domyślam się, gdzie mogą być skarby.

-Może wiedzieli, że nic im nie powiesz?

-Nie. Po prostu jakby ich ten problem kompletnie nie interesował. Przypominali raczej... - Schielke zawahał się i zamilkł na dłuższą chwilę.

-Kogo?

-Kogoś, kto jest wkurzony na psa ogrodnika.

-Zaraz, pies ogrodnika to symbol kogoś, kto sam nie zje, ale innemu nie da. Rodzaj bezinteresownego psucia komuś interesów. Bezinteresownego - podkreślił Watson.

-I właśnie tak się zachowywali, jakby ich to dotknęło. Nie tyle chodziło o to, że ktoś sprzątnął im skarby sprzed nosa, ale że zrobił to bezinteresownie. Sam nic z tego nie mając.

-Aha - Watson powoli masował sobie skronie. - A to znaczy, że oni są przekonani, że tajemnicza organizacja nie ma pojęcia o lokalizacji tajnych skrytek.

-Właśnie.

-Zastanawiające.

Powiew łagodnego wiatru przyniósł nagle ulgę w skwarze popołudnia. Przydałaby się jeszcze zimna lemoniada. Niestety, do dyspozycji była tylko woda słodzona konfiturami, które jakimś cudem uniknęły przerobienia na bimber.

-Właściwie to są równie wkurzeni jak Kolja Kirchoff. Na to samo.

-Jeśli dobrze cię rozumiem, nie na sam fakt utraty skarbów, ale na istnienie niezależnej organizacji, której nie mogą kontrolować.