Pelagia i czerwony kogut

– A... a co się stanie, kiedy księżyc znajdzie się w zenicie?

– Wstanę i pójdę tam – wskazał kraniec ogrodu.

– Ale tam jest przecież płot.

Prorok rozejrzał się, zupełnie jakby ktoś mógł ich podsłuchiwać, i konspiracyjnym szeptem oznajmił:

– Zhobiłem w nim dziuhę. Kiedy byłem tutaj wcześniej. Odsuwa się jedna deska, a wtenczas przez klasztoh można wejść na góhę.

– Ale dlaczego nie ulicą? Ona także prowadzi do góry. – Pelagia zniżyła głos. Westchnął.

– Nie wiem. Phóbowałem, ale nie wychodzi. Pewnie wszystko musi być dokładnie jak wtedy. Ale najważniejsza jest tu pełnia księżyca. Całkiem o tym zapomniałem, ale tehaz sobie przypomniałem. Kiedyś Pascha zawsze była przy pełni, to Żydzi później wszystko poplątali.

– Co poplątali? – Siostra zmarszczyła czoło, na próżno próbując odnaleźć w jego słowach sens. – Po co panu pełnia księżyca?

– Widzę, że zjawiłaś się tutaj, żeby ze mną pohozmawiać – powiedział nagle Emmanuel. – Mów. Pelagia zadrżała. Skąd on o tym wie?

Prorok wstał tymczasem i spojrzał mniszce w twarz – okazało się, że jest od niej wyższy o całą głowę. W jego oczach odbijało się światło księżyca.

– Chcesz mnie o czymś uprzedzić – powiedział, mrużąc oczy, zupełnie jakby pragnął odczytać w mroku jakiś tekst, co wymagało natężenia wzroku.

– O czym?

– Długo mnie szukałaś, bo chcesz uprzedzić o czymś niedobhym. Albo o tym, co tobie wydaje się niedobhe. Chętnie z tobą pohozmawiam. Ale tehaz już poha. Jeśli chcesz, chodź ze mną. Pohozmawiamy po dhodze.

Zaprosił ją gestem ręki i skierował się ku ogrodzeniu.

Okazało się, że jedna z desek istotnie trzyma się tylko na pojedynczym gwoździu. Emmanuel odsunął ją i przecisnął się przez szparę.

Zmartwiała nagle Pelagia zrobiła to samo.

Przeszli ciemny podwórzec jakiegoś klasztoru i przez furtkę wyszli na uliczkę, wciąż kierując się ku górze.

Po obydwu stronach stały arabskie chaty, ale w żadnej z nich nie paliło się światło. Raz tylko, na zakręcie, mniszka obejrzała się i zobaczyła naprzeciwko Wzgórze Świątynne, zwieńczone krągłą kopułą meczetu Omara. W świetle księżyca Jerozolima wydawała się równie martwa jak rozciągający się w pobliżu żydowski cmentarz.

Spostrzegłszy, że przecież się nie przedstawiła, inokinia powiedziała:

– Jestem Pelagia, mniszka...

– Ach, Chłystusowa oblubienica – zaśmiał się Emmanuel. – Syn Boży ma tyle oblubienic! Więcej niż tuhecki sułtan. Gdyby choć jedna zapytała, czy chce On ją za żonę.

Bluźnierczy żart zaszokował Pelagię, zniszczył szczególny, na wpół mistyczny nastrój, jaki powstał pod księżycem w ogrodzie Getsemani.

Przez jakiś czas szła w milczeniu. Pora, by mu wszystko wyjaśnić, pomyślała – i zaczęła mówić sucho, z rezerwą, wciąż mając w pamięci kpinę z Chrystusowych oblubienic.

– Mam złe wiadomości. Grozi panu śmiertelne niebezpieczeństwo. Ma pan potężnych wrogów, którzy chcą pana zabić i których nic nie powstrzyma. To, że wyjechał pan z Rosji, nie jest dla nich...

– Nienawiść to rzecz dwusthonna – przerwał jej bez zastanowienia przywódca „znajd". – Jeśli nie jestem nikomu whogiem, to i whogów mieć nie mogę. Tak to jest. Ludzie, o któhych ty mówisz, mylą się, sądząc, że mógłbym im zaszkodzić. Powinienem z nimi pohozmawiać i wszystko się wyjaśni. Na pewno z nimi pohozmawiam –jeśli dzisiaj znowu się nie uda. Ale gdyby się udało, już mnie tutaj nie będzie, a wtenczas uspokoją się.

– Co miałoby się udać? – zapytała zbita z pantałyku Pelagia.

– Mógłbym ci to wyjaśnić, ale i tak nie uwierzysz.

– Przecież oni nie będą z panem rozmawiać! Oni chcą pańskiej śmierci. Pańscy wrogowie z łatwością, bez najmniejszego wahania, zabijają każdego, kto stanie im na drodze! A to znaczy, że pozbycie się pana jest dla nich rzeczą niezwykle ważną.

Tu prorok spojrzał z ukosa na Pelagię, ale bez lęku, tylko z pewnym zakłopotaniem, zupełnie jakby nie rozumiał, co ją tak porusza.