Każde martwe marzenie

W po­łu­dnie na­stęp­ne­go dnia prze­bi­li się do dziu­ry zna­le­zio­nej przez psy.

Otwór miał sze­ro­kość trzech stóp i znaj­do­wał się w miej­scu, gdzie wy­ła­ma­no z ostro­ko­łu trzy bale. Trud­no było oce­nić, czy po­wstał na sku­tek ata­ku na mur, czy też z przy­czyn na­tu­ral­nych. Ken­neth wy­szedł przez dziu­rę i sto­jąc przed mu­rem, twa­rzą w stro­nę dzio­bu, my­ślał. Wy­ła­ma­ne bale znik­nę­ły, a ich pod­sta­wy nie no­si­ły śla­dów ude­rzeń to­po­rów ani ognia. Za to ogień zo­sta­wił bli­zny na pa­li­sa­dzie w kil­ku­na­stu miej­scach na ca­łej jej dłu­go­ści. Pla­my czer­ni na czar­nym drew­nie były le­d­wo wi­docz­ne, ale dziu­ry wy­gry­zio­ne przez żar nie po­zo­sta­wia­ły żad­nej wąt­pli­wo­ści. Te umoc­nie­nia sztur­mo­wa­no i bro­nio­no. Za­cie­kle i z wiel­kim po­świę­ce­niem.

Po­rucz­nik ro­zej­rzał się wo­kół – przed nim, aż do wzno­szą­ce­go się na ru­fie kasz­te­lu, roz­cią­ga­ła się sze­ro­ka na trzy­sta jar­dów wol­na prze­strzeń. Usu­nię­to z niej wszyst­ko, co za­gra­dza­ło pole ostrza­łu, bu­dyn­ki, masz­ty, ta­kie­lu­nek. Mie­li przed sobą hi­sto­rię woj­ny, może bra­to­bój­czej, mię­dzy za­ło­gą, a może hi­sto­rię in­wa­zji na ten sta­tek i jego roz­pacz­li­wej obro­ny. Ale w ta­kim ra­zie, z któ­rej stro­ny nad­szedł atak? Czy na­past­ni­cy zdo­by­li śród­o­krę­cie i umoc­ni­li się na nim, czy też reszt­ki za­ło­gi bro­ni­ły się tu przed tymi, któ­rzy za­ję­li rufę?

— Spraw­dza­li­ście na dole? — za­py­tał Ve­ler­gor­fa. — Czy za­ba­ry­ka­do­wa­no ko­ry­ta­rze pod po­kła­dem?

— Wy­sła­łem tam Szczu­ry, pa­nie po­rucz­ni­ku. Mó­wią, że wszyst­kie przej­ścia, któ­re zna­leź­li, za­mknię­to. So­lid­nie. Ka­zać im spraw­dzić resz­tę?

Ku­si­ło go to.

— Nie. Za­raz idzie­my da­lej. Jak są­dzisz, Var­henn… gdy­byś miał bro­nić ta­kie­go wiel­kie­go, drew­nia­ne­go po­kła­du… za­sta­wił­byś na nim kil­ka pu­ła­pek? Za­ma­sko­wa­nych dziur?

Dzie­sięt­nik po­ki­wał gło­wą.

— Szyk ubez­pie­czo­ny? Z li­na­mi?

— Tyl­ko ci na prze­dzie. Pój­dzie Czwar­ta z psa­mi i Szczu­ry. Resz­ta w szy­ku. Tar­cze pod ręką, strzel­cy w go­to­wo­ści. Bo­re­hed!

Dwóch żoł­nie­rzy przy­drep­ta­ło, nio­sąc sza­ma­na. Po­kry­ta ta­tu­ażem, ozdo­bio­na wy­sta­ją­cy­mi kła­mi twarz wy­krzy­wia­ła się gniew­nie.

— Nie je­stem two­im psem, czło­wie­ku.

— Ale moi lu­dzie są two­imi no­ga­mi, ahe­rze. I do­pó­ki tak jest, do­pó­ty mam cię na każ­de za­wo­ła­nie. Czu­jesz coś? Moc? Sta­re albo nowe cza­ry? Pie­przo­ną ma­gię, któ­ra może nam na­mie­szać w pla­nach?

Cza­row­nik przy­mknął oczy. Ken­neth zło­wił wzrok Fen­lo Nura. Nie, dzie­sięt­nik po­krę­cił gło­wą, sza­man nie uwal­niał du­chów.

— Nie oszu­kuj. Po­tra­fię po­znać, kie­dy uda­jesz. Przyj­mij­my, że te­raz jest na­praw­dę źle.

Czar­ne oczy otwo­rzy­ły się, pło­nął w nich ogień.

— Do­brze — szept Bo­re­he­da był ni­ski jak po­mruk niedź­wie­dzia. — Je­śli tego chcesz. Na two­ją od­po­wie­dzial­ność.

Nur za­chwiał się na­gle, oczy pra­wie wy­szły mu z or­bit, gdy z wpó­ło­twar­ty­mi usta­mi ga­pił się na prze­strzeń nad gło­wą aher­skie­go cza­row­ni­ka. Ken­neth nie­spo­dzie­wa­nie po­czuł na ję­zy­ku smak zgni­łe­go mię­sa, oczy za­pie­kły go i wy­peł­ni­ły się łza­mi.

Mo­iwa Sam­reh krzyk­nę­ła ci­cho i w tej chwi­li jak­by mroź­ny po­dmuch prze­wiał wszyst­kich na wy­lot, a Nur po­chy­lił się w przód i zwy­mio­to­wał, klnąc mię­dzy jed­nym skur­czem a dru­gim.

Ken­neth nie od­ry­wał wzro­ku od sza­ma­na. Źre­ni­ce Bo­re­he­da ucie­kły w głąb czasz­ki, tyl­ko biał­ka bły­ska­ły raz po raz w głę­bi oczo­do­łów.

— Za… za­bij­my go, pa­nie po­rucz­ni­ku… — Fen­lo Nur wy­pro­sto­wał się, z tru­dem ła­piąc od­dech. Po bro­dzie cie­kła mu struż­ka śli­ny. — To, co z nie­go wy­szło… Se­tre­nie… je­śli on ma wię­cej ta­kich du­chów, to mógł­by do­ko­pać wiel­kie­mu bi­tew­ne­mu ma­go­wi.

— Żad­ne­go za­bi­ja­nia bez mo­je­go roz­ka­zu, dzie­sięt­ni­ku. To Rzeź­nik Bo­re­hed i wie­my, co po­tra­fi. Wy­trzyj się, bo za­raz wszy­scy bę­dzie­my tu rzy­gać. I od kie­dy to je­steś wy­znaw­cą Byka?