Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Daj mi to! — warknął Grek, wyrywając mu naczynie z rąk.

Szaman nie zaprotestował. Sam będąc lekarzem, potrafił rozpoznać profesjonalistę.

— Gorzkie — powiedział Arghun, kiedy Grek przycisnął garnek do jego warg, ale wypił wszystko. Westchnął, gdy gorący napar wypełnił mu żołądek. Gorgidas znowu wziął go za nadgarstek. Herbata z naparstnicy działała równie skutecznie w tym świecie, jak i w jego własnym — tętno wyrównało się, a po chwili zaczęło bić szybciej.

— Sprawdź, gdzie skóra robi się zimna — rozkazał Tolui Grek. Szaman bez słowa wykonał polecenie.

— Tutaj — powiedział, wskazując palcem.

Wciąż było to poniżej pępka — postęp, choć niewielki.

— Jeśli umrze — powiedział Arigh, głosem mroźnym i wypełnionym gniewem — to nie konia będziemy składać w ofierze, Dizabul, ale ciebie. Gdyby nie ty, już dawno nie byłoby tu tego przeklętego Bogoraza.

Pogrążony w rozpaczy, Dizabul tylko potrząsnął głową. Arghun klepnął swojego starszego syna.

— Nie zamierzam jeszcze umierać, chłopcze. — Odwrócił się do Gorgidasa. — Jak mi idzie? Lekarz zbadał jego brzuch. Cykuta nie posunęła się dalej. Powiedział o tym khaganowi.

— Sam to czuję — potwierdził Arghun. — Zdaje się, że znasz tę paskudną trutkę: co to oznacza? Czy będę jeszcze miał nogi? — Brwi khagana ściągnęły się nagle. — Na duchy wiatru! Czy będę jeszcze miał mojego jasia?! Nie używam go już tak często jak kiedyś, ale jeszcze by mi się przydał.

Grek mógł tylko wzruszyć ramionami przyznając, że nie ma pojęcia. Ludzie wymiotujący cykutą nie zdarzali się na tyle często, by mógł coś na ten temat powiedzieć. W tej chwili nie był jeszcze pewny, czy Arghun przeżyje i nie myślał o niczym więcej.

Lankinos Skylitzes trzymał przed nim wełniany płaszcz, długą lekką szatę i czarną filcową myckę.

— Co to, wyprzedaż staroci? — warknął Gorgidas. — Nie zawracaj mi teraz głowy takimi śmieciami.

— Przepraszam — powiedział videssański oficer, i to zupełnie szczerze. Tak jak Goudeles, patrzył teraz zupełnie inaczej na lekarza. — Myślałem, że cię to zainteresuje. To wszystko, co zostało po Bogorazie.

— Och.

Gorgidas po raz kolejny zbadał puls Arghuna. Serce khagana nadal biło równo.

— Przynieś jeszcze trochę tej herbaty, jeśli łaska — powiedział Grek do Tolui.

Arigh uśmiechnął się, tłumacząc te słowa. Znał Gorgidasa na tyle, by zrozumieć, że jego powrót do dobrych manier był dobrym znakiem. Lekarz dodał jeszcze:

— I przynieś też kilka koców. Powinniśmy rozgrzać zatrute partie najlepiej jak się da. Gorgidas czuwał przy Arghunie przez całą noc. Dopiero po północy był naprawdę pewien, że wygrał. W końcu śmiertelny chłód cykuty zaczął ustępować, choć bardzo powoli. Kiedy niebo rozjaśniło się na wschodzie, khagan odzyskał czucie do połowy ud, ale pozostała część nóg nadal była martwa.

— Śpij — powiedział Grekowi Arghun. — I tak nic już nie możesz dla mnie teraz zrobić. A jak jeszcze raz mnie ukłujesz, to skręcę ci kark.

Figlarne iskry w jego oczach przeczyły groźnym słowom.

Lekarz ziewnął, aż coś chrupnęło mu w szczęce. Pod powiekami czuł gryzący piasek. Próbował protestować, ale zrozumiał, że Arghun ma rację. Zresztą i tak przestałby wkrótce trzeźwo myśleć.

— Zbudź mnie, gdyby coś się działo — ostrzegł Tolui. Szaman skinął poważnie głową. Budząc po drodze Skylitzesa i Goudelesa, którzy zdrzemnęli się przy ognisku, Gorgjdas ruszył z nimi w stronę videssańskiej jurty.

— Naprawdę bardzo się cieszę, że stary Arghun wolał nas niż Yezda — stwierdził gryzipiórek.

— No, ja myślę — powiedział Skylitzes — ale co z tego?

Goudeles rozglądnął się uważnie dokoła, by upewnić się, czy nikt ich nie słyszy.

— Pomyślałem sobie, że gdyby nas nie wybrał, to mógłby mi strzelić do głowy jakiś głupi pomysł… rozumiecie, żeby zmienił zdanie. — Pulchny biurokrata poklepał się po brzuchu. — Jakoś mi się nie wydaje, żebym się spalił tak ładnie jak Bogoraz. Za dużo tłuszczu do pieczeni, można powiedzieć. Brrr! — wzdrygnął się na samą myśl.