Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Sprawy wyglądałyby inaczej, gdybym to ja był khaganem — powiedział głośno.

— Ale nie jesteś i nie zanosi się na to — burknął Arigh.

— Cicho bądźcie, wy dwaj — powiedział Arghun, oburzony. — Nie macie żadnego szacunku dla obyczaju?

Synowie posłusznie zamilkli, wrogo na siebie spoglądając. Arigh, podejrzliwy wobec Dizabula, który zagrażał jego pozycji, Dizabul darzący Arigha, o którego istnieniu niemal zapomniał — nienawiścią za to, że wrócił i zniszczył jego siłę. Wymarzony konflikt dla tragediopisarza — pomyślał Grek — może Eurypides, bo trudno było tu odróżnić dobro od zła.

Pomimo ostrzeżenia jakie dał swoim synom Arghun, poprawność innych Arshaumów stanęła pod dużym znakiem zapytania. W końcu uczta była okazją do ogłoszenia przymierza i jeden po drugim, posłowie z sąsiednich klanów odnajdywali drogę do środkowego ogniska, by poznać videssa-ńskich ambasadorów. Niektórzy rozmawiali także z Bogorazem, ale większość gotowa była podporządkować się wyborowi Arghuna — klan Szarego Konia miał najwięcej pastwisk i był najbardziej wpływowy na równinach Shaumkhiil.

Nieustająca procesja podpitych barbarzyńców szybko znudziła Gorgidasa, który nie zazdrościł swoim kompanom ról, jakie im przypadły — musieli być mili i przyjacielscy dla wszystkich po kolei. Czasami pozostawanie w cieniu ma swoje zalety.

Jedynym nomadą, który naprawdę zainteresował Greka, był przedstawiciel klanu Czarnej Owcy, najpotężniejszego po Arghunie. Nazywał się Irnek. Wysoki, z gęstą jak na Arshauma brodą, nosił się jakby nieco wyniośle, emanując szyderczą inteligencją. Gorgidas obawiał się, że może on wybrać Bogoraza po prostu ze względu na rywalizację pomiędzy dwoma klanami, ale Irnek, zmierzywszy dyplomatę z Yezd długim, chłodnym spojrzeniem, zupełnie go zignorował.

Ta drobnostka, jak i wiele jej podobnych, zdawały się w końcu trafiać do Bogoraza. Jeśli dotychczas zachowywał doskonałą powściągliwość i trzeźwość umysłu, to tego wieczora wypił za dużo. Niemal zupełnie opróżniwszy bukłak z kavassem jednym, długim haustem, upuścił go na ziemię i potem musiał przy nim trochę pogrzebać, zanim udało mu się go podnieść i podać Arghunowi.

— Najmocniej przepraszam — powiedział.

— Nie szkodzi — khagan wysuszył bukłak do końca i oblizał wargi, zastanawiając się nad czymś. — Kiepski — orzekł i poprosił o inny.

Gorgidas ogryzał właśnie skrzydełko kuropatwy, kiedy Arghun rozprostował skrzyżowane nogi i ze złością uderzył nimi o ziemię.

— Przeklęta stopa, zupełnie mi zdrętwiała. Arigh roześmiał się.

— Gdybym to był ja, zaraz byś powiedział, że za długo mieszkałem w Videssos.

— Pewnie tak. — Ale khagan tupnął jeszcze raz. — Cholera! Teraz już obie. — Próbował wstać i udało mu się to dopiero po dłuższej chwili.

— O co chodzi? — spytał Gorgidas, nie rozumiejąc języka arshaum.