Biały smok [The White Dragon - pl]

Zachód słońca, który przedtem przychodził zawsze za szybko, wydawał się opóźniać i opóźniać. Jaxom pomyślał sobie, że jeżeli Wansor zacznie jeszcze raz poprawiać ustawienie dalekowidza albo swojej ławy, albo siebie na tej ławie, to on sam prawdopodobnie zrobi coś niespodziewanego. Nawet smoki, które bawiły się w wodzie, tak jakby tę rozrywkę dopiero co wynaleziono, rozciągnęły się teraz spokojnie na plaży, a jaszczurki ogniste spały wokół Rutha lub na ramionach swoich przyjaciół.

Słońce w końcu zaszło, rozpościerając kolorową poświatę na zachodnim widnokręgu. Kiedy niebo na wschodzie pociemniało, Wansor przyłożył oko do swojego przyrządu, wydał pełen zaskoczenia okrzyk i niemalże spadł z ławy.

— To niemożliwe. Nie ma żadnego logicznego wytłumaczenia dla takiego ustawienia. — Poprawił się i znowu popatrzył przez urządzenie, delikatnie regulując ostrość.

Mistrz Idarolan trzymał oko przyciśnięte do swojego dalekowidza.

— Widzę tylko Siostry Świtu w ich zwykłym ustawieniu. Tak jak zawsze były.

— Ale nie mogą tak być. Są za blisko siebie. Gwiazdy nie grupują się tak blisko. Zawsze dzieli je spora odległość.

— Pozwól mi popatrzeć, człowieku. — Kowal niemalże podrygiwał z niecierpliwości, żeby zerknąć przez dalekowidz. Wansor niechętnie ustąpił mu miejsca, powtarzając, że niemożliwe było to, co zobaczył.

— N’tonie, ty masz młodsze oczy! — Żeglarz podał swój aparat spiżowemu jeźdźcowi, który go pospiesznie przyjął.

— Widzę trzy okrągłe obiekty! — oznajmił Fandarel grzmiącym głosem. — Okrągłe, metaliczne obiekty. Obiekty wykonane przez człowieka. To nie są gwiazdy, Wansorze — powiedział, patrząc na strapionego Gwiezdnego Kowala — to są przedmioty!

Robinton, niemalże odpychając masywnego Kowala na bok, przyłożył oko i wykrzyknął:

— One są okrągłe. Błyszczą. Tak jak metal. Nie tak jak gwiazdy.

— Jedno jest pewne — odezwał się z kompletnym brakiem uszanowania Piemur w pełnej nabożnej czci ciszy — właśnie znalazłeś ślady po naszych przodkach na Południowym, Mistrzu Robintonie.

— Masz absolutną rację mówiąc to — powiedział Mistrz Robinton tak osobliwie stłumionym głosem, że Jaxom nie miał pewności, czy powstrzymuje się on od śmiechu, czy od gniewu, — ale to wcale nie jest to, co miałem na myśli i ty dobrze o tym wiesz!

Wszyscy mieli okazję spojrzeć przez przyrząd Wansora, ponieważ dalekowidz Idarolana nie miał wystarczającej mocy. Wszyscy wtórowali werdyktowi Fandarela: te tak zwane Siostry Świtu to nie były gwiazdy. Widać było, że to okrągłe, metalowe obiekty, które, jak się zdawało, wisiały na pozycjach stacjonarnych na niebie. A przecież zaobserwowano, że nawet księżyce odwracały się drugą stroną do Pernu podczas swoich regularnych cyklów.

Poproszono F’lara i Lessę, jak również F’nora, żeby przyszli jak najszybciej, zanim Siostry Świtu znikną tego wieczoru. Kiedy Lessa zobaczyła to zjawisko, jej irytacja zniknęła. F’lar i F’nor nie odrywali wzroku od aparatu w tym krótkim okresie, kiedy osobliwe obiekty było jeszcze widać na z wolna ciemniejącym niebie.

Kiedy zobaczono, że Wansor usiłuje rozwiązywać równania kreśląc je na piasku, Jaxom i Piemur przynieśli pospiesznie stół i narzędzia do rysowania. Gwiezdny Kowal pisał jak szalony przez kilka minut, a następnie dociekliwie przyglądał się wynikowi, jaki otrzymał, jak gdyby przedstawiał on sobą jakąś jeszcze bardziej tajemniczą zagadkę. Zdezorientowany poprosił Fandarela i N’tona, żeby sprawdzili, czy w jego rachunkach nie ma jakiegoś błędu.

— A jeżeli nie ma błędu, jaki jest twój wniosek, mistrzu Wansorze? — zapytał go Fandarel.

— Te… te przedmioty są stacjonarne. One przez cały czas pozostają w tym samym położeniu względem Pernu. Jak gdyby podążały za planetą.

— To dowodziłoby, czyż nie — powiedział Robinton, nie przejmując się tą wiadomością — że zostały wykonane przez człowieka.

— Dokładnie do takiej konkluzji doszedłem. — Ale Wansor nie wydawał się uspokojony. — Zbudowano je tak, by przez cały czas pozostawały w miejscu.

— A my nie możemy dostać się stąd tam — półgłosem powiedział z ubolewaniem F’nor.

— Ani mi się waż, F’norze — powiedziała Brekke z takim przejęciem, że F’lar i Harfiarz aż zachichotali.

— Zbudowano je tak, by tam pozostawały — zaczął Piemur — ale przecież nie mogli ich chyba zbudować tutaj, czyż nie, Mistrzu Fandarelu?