Biały smok [The White Dragon - pl]

Wyglądają zupełnie tak, jak gdyby porównywali swoje wrażenia, pomyślał Jaxom.

— To jest Farli! Chyba słyszałem, że jest tu Piemur. Ale gdzie on jest? — Harfiarz wydawał się być zaskoczony i nieco dotknięty.

— Sharra i on pilnują rożnów — powiedział Jaxom.

— Nie chcieliśmy, żeby kręciło się tu za dużo ludzi. Musisz odpocząć — dodała Lessa kojącym głosem.

— Odpoczywać? Nie zamęczą mnie! Mnie trzeba trochę pomęczyć! PIEMUR!

Jeżeli jego opalona i odprężona twarz nie byli wystarczającym dowodem na to, że wrócił do zdrowia, to ryk, jaki z siebie wydał, energiczny i ogłuszający jak zawsze, nie pozostawił żadnych wątpliwości co do jego energii.

Wyraźnie dała się słyszeć daleka, spłoszona odpowiedź:

— Mistrzu?

— PIEMUR, DO RAPORTU!

— Na szczęście wsadziliśmy go na statek, żeby odpoczął — powiedziała Brekke, uśmiechając się do Władczyni Weyru. — Czy potrafisz sobie wyobrazić, co byśmy przeżyli z nim na lądzie?

— To, czego wy dwie nie potraficie docenić, to jak bardzo moja chwilowa niedyspozycja opóźniła pewne ważkie…

— Chwilowa niedyspozycja? — Fandarelowi oczy wyszły na wierzch ze zdumienia. — Mój drogi Robintonie…

— Mistrzu Robintonie? — Menolly z zapchanej szafki wyjęła czarkę, śliczny szklany pucharek, którego podstawka zabarwiona była na harfiarski błękit, a na czaszy wycięte było imię Mistrza i jego harfa. — Czy już to widziałeś? — Wyciągnęła go w jego kierunku.

— Słowo daję, harfiarski błękit! — Robinton wziął i bacznie przyglądał się podarunkowi.

— To z mojego Cechu — powiedział Fandarel rozpromieniony. — Mermal wymyślił, żeby całe szkło zabarwić na niebiesko, ale ja dowodziłem, że będziesz wolał widzieć czerwień bendeńskiego wina w przezroczystej czarze.

Oczy Robintona zabłysły uznaniem i wdzięcznością, kiedy dokładnie oglądał czarkę. Potem jego pociągła twarz przybrała pełen smutku wyraz.

— Ale ona jest pusta — powiedział żałosnym, tragicznym wręcz głosem.

W tym momencie w kuchennym narożu Warowni zaczęło się jakieś zamieszanie. Gwałtowne szarpnięcie odrzuciło na bok zasłonę, kiedy Piemur chwiejnie wpadał do pokoju, niemal przewracając Brekke.

— Mistrzu? — wydyszał.

— A, tak, Piemur — wycedził Harfiarz przyglądając się swojemu młodemu czeladnikowi, jak gdyby chwilowo zapomniał, po co go wzywał. Obydwaj patrzyli na siebie statecznie, Harfiarz z zakłopotaniam marszczył brwi, podczas gdy pierś Piemura podnosiła się i opadała ciężko, kiedy dyszał. — Piemurze, czy byłeś tu już wystarczająco długo, żeby zorientować się, gdzie trzymają wino? Dali mi ten śliczny pucharek, a on jest pusty!

Piemur zamrugał ponownie oczami, potem potrząsnął głową i zwrócił się ogólnie do obecnych w pokoju.

— Nic mu już nie jest! A jeżeli ten piekący się intruś się przypali… — Obdarzył Harfiarza pełnym absolutnego niesmaku spojrzeniem, odwrócił się na pięcie, szarpnięciem odrzucał zasłonkę i słychać było, jak hałaśliwie otwiera jakieś drzwi.

Jaxom przechwycił spojrzenie Menolly, a ona puściła do niego oko. Opryskliwe zachowanie i łamiący się głos Piemura nie ukryły jego uczuć przed tymi, którzy go znali. Tupiąc wrócił do głównej sali, wymachiwał bukłakiem z bendeńskim woskiem na zatyczce.

— Nie machaj tym, chłopcze — zawołał Harfiarz, powstrzymując go podniesieniem ręki, co miało oznaczać protest przeciwko takiemu świętokradczemu postępowaniu. — Wino należy traktować z szacunkiem… — Wziął bukłak od Piemura i przyjrzał się bacznie pieczęci. — Hmmm. Jeden z lepszych roczników! No, no, Piemurze, czy nie nauczyłeś się ode mnie, jak traktować wino? Skrzywił się, kiedy z wprawą rozłamywał pieczęć i odetchnął z ulgą, gdy zobaczył, w jakim stanie jest koniec zatyczki. Przesunął nią sobie pod nosem, delikatnie wciągając aromat. — Ach! Tak! Pięknie! Nic mu nie zaszkodziła podróż! Bądź grzecznym chłopcem, Piemurze, nalej nam wszystkim, dobrze? Widzę, że tę Warownię w podziwu godny sposób zaopatrzono w czarki.

Jaxom i Menolly już je rozdawali, a Piemur, z kurtuazją należną dobremu bendeńskiemu winu, nalewał; Harfiarz, wysoko podnosząc czarkę, Przyglądał się tej ceremonii ze wzrastającym zniecierpliwieniem.

— Za twój powrót do zdrowia, mój przyjacielu — wzniósł Fandarel toast, któremu zdecydowanie zawtórowali wszyscy.

— Jestem oszołomiony tym wszystkim — powiedział Harfiarz wzmacniając swoje stwierdzenie upiciem jedynie małego łyczka wspaniałego wina. Spojrzał to na jednego, to na drugiego ze swoich przyjaciół i pokiwał głową. — Prawdziwie oszołomiony!