Biały smok [The White Dragon - pl]

— Jest tam jeszcze więcej tobołków dla ciebie, Mistrzu Robintonie — powiedział Rybak, gestem wskazując na werandę.

— Ty i twoja załoga macie jeść z nami, Mistrzu Idarolanie zawołała Lessa.

— Miałem taką nadzieję. Nie rozpowiadajcie tego po okolicy, ale od czasu do czasu nachodzi mnie chętka na czerwone mięso, a nie na białe.

— Mistrzu Robintonie! Popatrz tutaj! — Głos Menolly wysoko wzniósł się ze zdumienia. Zaglądała właśnie do jednej z szaf ustawionych wzdłuż ścian pomiędzy oknami. — Przysięgłabym, że to ręka Dermently’ego! I wszystkie bez wyjątku tradycyjne pieśni i ballady, na nowo przepisane na arkusze i oprawione w błękitną wherową skórę! Dokładnie to, co chciałeś, żeby Arnor dla ciebie zrobił.

Harfiarz wykrzyknął ze zdumienia i mowy nie było, żeby nie otworzył każdego tomu i nie ocenił sztuki rzemieślniczej i zawartego w nim zbioru. Potem poddawał oględzinom wszystkie szafki i skrzynie w Warowni Nad Zatoczką, aż popołudniowy upał wypędził ich na plażę; wykąpali się i ochłodzili. Brekke gryzła się tym, że Harfiarz powinien odpocząć, w ciszy i odosobnieniu, ale Fandarel rozprawił się z tym pomysłem wskazując gestem na Robintona, który dokazywał w wodzie razem z innymi.

— On teraz pozwala sobie na inny rodzaj odpoczynku. Zostaw go. Niedługo zapadnie noc, to się wyśpi.

Kiedy słońce opadło niżej nad zachodni widnokrąg, powiała wieczorna bryza. Wyniesiono na zewnątrz koce, maty oraz ławki, tak żeby wszystkim gościom było wygodnie. Kiedy przybyli F’lar i F’nor, zostali entuzjastycznie przywitani przez Harfiarza, który chciał pokazać im swoją piękną Warownię i czuł się nieco rozczarowany, że oni już całkiem dobrze ją znają.

— Zapominasz, jak wielu ludzi pomagało ją budować, Robintonie — powiedział F’lar. — To jest prawdopodobnie najlepiej znana Warownia na całym świecie.

W tym momencie Sharra i kucharz okrętowy — chudzielec, bo jak jej powiedział tylko ktoś taki mógł zmieścić się w tej niby — kuchni, o rozmiarach szafy, na Siostrze Świtu — ogłosili, że uczta jest gotowa i niemalże zostali stratowani przez głodnych gości.

Kiedy nikt nie mógł zjeść już ani kawałeczka i nawet Harfiarz musiał ograniczyć się do małych łyczków wina, goście usadowili się w niewielkich grupkach: Jaxom, Piemur, Menolly i Sharra w jednej, rybacy w największej, a smoczy jeźdźcy i rzemieślnicy w trzeciej.

— Ciekawe, jaką teraz zaplanują dla nas robotę — powiedział Piemur kwaśnym szeptem po tym, jak przez chwilę wpatrywał się w pełne przejęcia twarze trzeciej grupy.

Menolly roześmiała się.

— Pewnie więcej tego samego. Robinton na statku przeglądał te wasze mapy i raporty, aż myślałam, że zużyje cały atrament od samego patrzenia. — Podciągnęła kolana pod brodę i nieśmiały uśmiech rozjaśnił jej oczy. — Sebell przyjedzie jutro z N’tonem i Mistrzem Oldive. Jak rozumiem, Sebell, N’ton i F’lar mają dopilnować ludzi Torika i tej całej czeredy synów gospodarzy i panów, którzy przybywają z Północy. To oni sporządzą mapę tej zachodniej części… linia podziału przebiega na tej twojej rzece z czarnymi skałami, Piemurze!

Piemur jęknął, wijąc się teatralnie po piasku.

— To miejsce! Obym go już nigdy nie zobaczył! — Podniósł jedną pięść w kierunku nieba, żeby podkreślić swoje zdeterminowanie. — Kilka dni zajęło mi, zanim znalazłem jakąś przerwę w skałach na drugim brzegu, abyśmy mogli wydrapać się na górę. Do tego musiałem pojechać w dół po kamieniach na Głupku i przepłynąć z nim na drugą stronę. Rybki niemalże zrobiły z nas sobie obiad.

— A reszta z nas — ciągnęła dalej Menolly — razem z F’norem i Harfiarzem będzie badała tę stronę.

— W głębi lądu, mam nadzieję? — zapytał ostro Piemur.

Skinęła głową.

— Tak zrozumiałam — zerknęła przez ramię na Przywódców Weyru i Mistrzów Cechów — Idarolan może pożegluje wzdłuż brzegu…

— Niech mu idzie na zdrowie. Ja już się dość nachodziłem!

— Och, cicho Piemurze. Nikt cię nie zmuszał, żebyś…

— O?

— Dość tego, Piemurze — powiedział zniecierpliwiony Jaxom. — Mamy udać się w głąb lądu? — Menolly skinęła głową.

Jak jeden mąż obejrzeli się przez ramię w kierunku góry, chociaż leżąc nie mogli jej dostrzec.

Jaxom szeroko się uśmiechnął do Menolly.

— A Mistrz Oldive będzie tutaj jutro, więc będę mógł znowu latać pomiędzy!

— Dużo ci z tego przyjdzie — powiedział Piemur parsknąwszy. — Wciąż jeszcze będziesz musiał najpierw przelecieć tę drogę na wprost.

— Wcale a wcale mi to nie przeszkadza.

Handryczenie się jaszczurek ognistych na drzewach odwróciło uwagę Piemura i odwiodło go od podjęcia swojej zwykłej, zgorzkniałej argumentacji, co w innym przypadku niechybnie by zrobił. Na tle ciemniejszej zieleni liści widać było dwie złote smugi.