Biały smok [The White Dragon - pl]

F’nor wciąż jeszcze patrzył w ślad za nim, kiedy Jaxom pobiegł i zgrabnie zanurkował, wypływając obok swojego pławiącego się w wodzie białego przyjaciela.

Ruth wykręcił się, wydmuchując fontannę wody nad swoją głowę, jego na wpół przesłonięte powiekami oczy połyskiwały zielono tuż pod powierzchnią.

Canth mówi, że F’nor się stropi. Co ty takiego powiedziałeś, że to stropiło brunatnego jeźdźca?

— To, czego nie spodziewał się usłyszeć od białego jeźdźca. Nie dam rady cię umyć, jak będziesz się cały czas przewracał z boku na bok.

Jesteś zły. Pozadzierasz mi skórę, jak będziesz ją tak mocno szorował.

— Jestem zły. Nie na ciebie.

Czy nie powinniśmy polecieć nad nasze jeziorko? Ruth zadał to pytanie tylko na próbę i pełen niepokoju odwrócił głowę w stronę swojego jeźdźca.

— Do czego nam potrzebne lodowate jeziorko, jeżeli mamy cały ciepły ocean? Po prostu zdenerwowałem się na F’nora. Nie jestem przecież chory ani nie jestem dzieckiem, żeby mi trzeba było opiekuna. Zwalczałem już Nid razem z tobą i bez ciebie. Jestem już w takim wieku, że nie muszę się opowiadać przed nikim z tego, co robiłem ani dlaczego to robiłem.

Ja zapomniałem, że dziś miały padać Nici.

Jaxom mógł się tylko roześmiać, kiedy Ruth tak pokornie to przyznał.

— Ja też. Ale żebyś nigdy przed nikim się nie wygadał.

W tym momencie opuściły się w dół jaszczurki ogniste, żeby mu pomóc. Same też zresztą powinny się wyszorować, sądząc po smrodzie, jaki buchał z ich mokrej skóry. Karciły Rutha dużo ostrzej, niż robił to Jaxom — jeżeli taplał się zbyt głęboko w falach, kiedy chciały go opłukać. Wśród tej chmary znajdowały się Meer, Talla i Farli. Jaxom przyłożył się do roboty. Był zmęczony, ale zdecydował, że zdąży wykąpać Rutha. Będzie miał potem całe popołudnie na odpoczynek.

Ale nie był mu pisany. Nie musiał zresztą sam kąpać Rutha, ponieważ przyłączyła się do niego Sharra.

— Czy chciałbyś, żebym znowu zajęła się drugim bokiem? zapytała, brodząc w jego kierunku.

— Byłbym ci bezgranicznie wdzięczny — powiedział z szerokim uśmiechem i westchnął.

Rzuciła mu szczotkę na rączce.

— Brekke przywiozła je ze sobą. Sądziła, że przydadzą się do czyszczenia smoków i innych rzeczy. Dobre, twarde włosie. Będzie się to podobało, czyż nie, Ruth?

Nabrała garść mokrego piasku z dna zatoczki, skropiła nim kark Rutha i energicznie zabrała się do szorowania. Ruth pogwizdywał ze szczęścia.

— Co się z tobą działo, kiedy ja zwalczałem Nici? — zapytał ją, przerywając na chwilę, zanim zaczął szorować zad Rutha.

— Menolly wciąż jeszcze odpowiada na pytania. — Sharra popatrzyła na niego sponad rozciągniętego na dnie ciała Rutha, w jej oczach tańczyły chochliki, a uśmiech był psotny. — Mówiła tak szybko, że Mistrz Robinton nie był w stanie jej przerwać, a kiedy ja wychodziłam, wciąż jeszcze mówiła. Nie zdawałam sobie sprawy, że ktoś mógłby przegadać Mistrza Harfiarza. W każdym razie już niemal na samym początku przestał się wściekać. A czy tobie F’nor bardzo dopiekł?

— Wymieniliśmy… poglądy.

— Założę się, że tak, sądząc po tym, jak się Brekke zachowywała. Mówiłam jej, że odzyskałeś sporo sił, kiedy jej nie było. Zachowywała się tak, jak gdybyś podniósł się z mar, żeby polecieć zwalczać Opad! — Sharra parsknęła pogardliwie.

Jaxom przechylił się przez grzbiet Rutha, uśmiechając się do niej szeroko i myśląc o tym, jaka była ładna z tym psotnym wyrazem w oczach, z kroplami wody na twarzy, tam gdzie ją Ruth ochlapał. Zerknęła na niego podnosząc pytająco jedną brew.

— Czy my naprawdę widzieliśmy to, co ja myślę, że widzieliśmy dziś rano, Sharro?

— Niewątpliwie! — Wycelowała w niego swoją szczotkę, przybierając surowy wyraz twarzy. — I masz wiele szczęścia, że byliśmy tam, żeby zaświadczyć, bo nie przypuszczam, aby ktokolwiek uwierzył tylko tobie. — Przerwała, oczy jej znowu zabłysły. — I tak nie jestem całkiem pewna, czy oni nam uwierzyli.