Rozmowa w „Katedrze”

– Nigdy nie słyszałem i nie widziałem – mówi Ambrosio. – Don Cayo mi nie opowiadał o swoich dziewczynkach, ja byłem tylko szoferem, paniczu.

Wyszli w mgłę, w wilgoć, w półmrok dzielnicy Porvenir; Darío kiwał głową, oparty na kółku. Kiedy zapalał motor, na chodniku ponuro zaszczekał pies.

– Zapomniała o narkotykach, o tym, że siedziała razem z Muzą – śmiał się Periquito. – Cwaniara, nie?

– Cieszy się, że tamtą załatwili, widać, że jej nie znosiła – powiedział Santiago. – Zauważyłeś, Periquito? A że pijaczka, a że straciła głos, a że się źle prowadziła.

– Ale wyciągnąłeś z niej fajne rzeczy – powiedział Periquito. – Nie możesz narzekać.

– To wszystko na nic – powiedział Becerrita. – Trzeba grzebać dalej, aż tryśnie ropa.

Przeszło kilka dni wypełnionych pracą, rozgorączkowanych, Zavalita, wciągało cię to, niepokoiło, myśli: odżyłeś. Niestrudzona bieganina: samochód, wsiadasz, wysiadasz, wchodzisz do knajp, pensjonatów, burdeli, nie kończąca się wędrówka w smutnej nocnej dżungli tego miasta.

– Muza to nie brzmi za dobrze, trzeba ją przechrzcić – powiedział Becerrita. – Śladami Nocnego Motyla!

Pisałeś obszerne relacje, artykuły, notatki, redagowałeś podpisy pod zdjęcia i twoje podniecenie rosło, Zavalita. Becerrita odczytywał z cierpką miną twój maszynopis, skreślał, dorzucał roztrzęsionymi czerwonymi literkami parę zdań i wstawiał nagłówki: Nowe Rewelacyjne Dane O Zmarnowanym Życiu Nocnego Motyla Kobiety Zamordowanej W Dzielnicy Jezus Maria. Czy Muza Była Kobietą O Straszliwej Przeszłości? Reporterzy „Kroniki” Rozpraszają Mrok Wokół Zbrodni Która Poruszyła Całą Limę. Od Artystycznych Sukcesów Aż Po Krwawą Śmierć Dawnej Królowej Komediantów. Nocny Motyl Pod Ciosami Noża, Upadła Na Samo Dno Zepsucia Mówi Właścicielka Kabaretu W Którym Muza Śpiewała Swoje Ostatnie Piosenki. Czy Muza Straciła Głos Pod Wpływem Środków Oszałamiających?

– Pobiliśmy na łeb tych z „Ostatnich Wiadomości” – powiedział Arispe. – Dolewaj oliwy do ognia, Becerrita.

– Więcej ochłapów dla psiarni, Zavalita – mówił Garlitos. To są zalecenia naszego wodza.

– Dobrze się pan spisał, Zavalita – mówił Becerra. – Za dwadzieścia lat będzie z pana jaki taki dziennikarz.

– Wygrzebywać to gówno z całym entuzjazmem, dziś trochę, jutro trochę, pojutrze znowu coś niecoś – powiedział Santiago. – A kiedy zbierze się cała góra gnoju, okazuje się, że trzeba ją samemu zeżreć do ostatniej odrobiny. To właśnie mi się przydarzyło, Garlitos.

– To już koniec, señor Becerra? – powiedział Periquito. – Mogę iść spać?

– Jeszcześmy nawet nie zaczęli – powiedział Becerrita. – Idziemy do Madame i sprawdzimy, czy to prawda, co o niej nagadali.

Na powitanie wyszedł Robertito, witajcie pod naszym dachem, co słychać, señor Becerra, ale Becerrita zaraz zgasił ten jego radosny szczebiot: przyszli popracować, można wejść do saloniku? Proszę, señor Becerra, panowie pozwolą.

– Dla chłopców piwo – powiedział Becerrita. – A dla mnie ściągnij tu Madame. W pilnej sprawie.

Robertito, wachlując zakręconymi rzęsami, skinął głową z nieprzyjaznym uśmieszkiem i wybiegł tanecznym krokiem. Periquito rozwalił się na fotelu, jak tu wygodnie, jak elegancko, a Santiago usiadł obok niego. Ten wysłany dywanami salonik, myśli, dyskretne oświetlenie, trzy obrazki na ścianach. Na jednym jasnowłosy młodzian w masce na twarzy biegnie krętą ścieżką za dziewczyną o białej cerze i talii osy, a dziewczyna ucieka stąpając na czubkach palców; na drugim młodzieniec dogonił dziewczynę i tulą się do siebie pod gałęziami wierzby płaczącej; na trzecim dziewczyna leży na trawie, piersi ma obnażone i młodzieniec okrywa czułymi pocałunkami jej krągłe ramiona, a na jej twarzy widnieje wyraz tęsknoty i strachu. Cała scena ma za tło wybrzeże jeziora czy też rzeki, a w dali przepływa stado długoszyich łabędzi.

– Jaka ta młodzież teraz zepsuta – powiedział Becerrita z zadowoleniem. – Czy was cokolwiek interesuje? Tylko byście pili i ganiali po burdelach.

Miał taką minę, jakby mu się chciało śmiać, przyżółconymi palcami szarpał wąsik, kapelusz zsunął na kark i z ręką w kieszeni przechadzał się po salonie, jak czarny charakter z meksykańskiego filmu, myśli. Wszedł Robertito z tacą.

– Pani już idzie, proszę pana – skłonił się. – Pytała, czy pan by się nie napił whisky.

– Nie mogę, wrzód żołądka – zagrzmiał Becerrita. – Jak piję, to mam na drugi dzień krwawą sraczkę.

Robertito wyszedł i oto zjawiła się Ivonne, Zavalita. Jej gruby nos pod warstwą pudru, myśli, jej suknia z gazy pobrzękująca cekinami. Dojrzała, doświadczona, uśmiechnięta, pocałowała Becerritę w policzek, światowym ruchem wyciągnęła dłoń do Periquita i Santiago. Spojrzała na tacę, Robertito ich nie obsłużył? z przepraszającą minką nachyliła się i zręcznie nalała piwo, napełniając szklanki do połowy, z grubym kożuchem piany, po czym podsunęła im tacę. Usiadła na brzeżku krzesła, z wyciągniętą szyją, ze zmrużonymi oczyma, pod którymi skóra pofałdowała się w drobniutkie zmarszczki; założyła nogę na nogę.