Rozmowa w „Katedrze”

– Czego chcesz – poskarżył się kłębek prześcieradeł. Daj mi spać, jeszcze noc.

– On uciekł, Queta – szarpała ją ze złością, zdumiona wpatrywała się w gazetę. – Wyjechał, uciekł.

Panienka Queta usiadła, przecierała zapuchnięte oczy, przechyliła się i też spojrzała na fotografię, i Amalii nagle zrobiło się wstyd, że widzi je tak razem, całkiem nagie.

– Do Brazylii – powtarzała pani przerażonym głosem. I nawet nie przyszedł, nawet nie zadzwonił. Wyjechał i nawet marnego słowa mi nie powiedział, Queta.

Amalia nalewała kawę do filiżanek, starała się coś przeczytać, ale widziała tylko czarne włosy pani i rude panienki Quety, wyjechał i co teraz będzie.

– Na pewno musiał, to było coś nagłego – mówiła panienka Queta zakrywając sobie piersi prześcieradłem. – Przyśle ci pieniądze na podróż. Na pewno ci zostawił list.

Pani zmieniła się na twarzy i Amalia widziała, jak jej drżą usta, dłoń, która trzymała gazetę, zmięła ją teraz; co za nędznik, Queta, nie zadzwonił, nie zostawił jej ani centavo, rozpłakała się. Amalia wyszła z pokoju: nie martw się, kochana, słyszała już na schodach, gdy biegła opowiedzieć wszystko Carlocie i Simuli.

Przepłukał usta, dokładnie się umył, przetarł włosy chusteczką skropioną kolońską wodą. Ubrał się powoli, umysł miał wyjałowiony, szum w głowie. Wrócił do sypialni, te dwie już się przykryły prześcieradłami. W półmroku widział rozrzucone włosy, z umazanych szminką twarzy biło nasycenie, z oczu senny spokój. Queta skuliła się i zasypiała, ale Hortensja patrzyła na niego.

– Nie zostaniesz? – jej głos był obojętny, bez wyrazu.

– Nie ma miejsca – powiedział od drzwi i wychodząc uśmiechnął się do niej. – Może jutro wpadnę.

Szybko zbiegł po schodach, podniósł z dywanu teczkę, wyszedł na ulicę. Ludovico i Ambrosio siedząc pod ogrodowym murem rozmawiali z policjantami zza rogu. Na jego widok umilkli i zerwali się na nogi.

– Dobry wieczór – mruknął dając dwie dziesiątki policjantom. – Wypijcie sobie na rozgrzewkę.

Ledwie do niego dotarły ich uśmiechy, ich podziękowania, wsiadł do samochodu: Chaclacayo. Oparł głowę na poduszkach, postawił kołnierz, kazał podnieść szyby w oknach. Siedząc nieruchomo, słuchał gadaniny Ambrosia i Ludovica i od czasu do czasu otwierał oczy patrząc na znajome ulice, place, ciemną autostradę: w uszach miał jednostajny szum. Kiedy się zatrzymali, dwa błyski reflektorów padły na ich wóz. Usłyszał komendę i dobry wieczór, zobaczył sylwetki strażników otwierających bramę. Jutro o której, don Cayo? – powiedział Ambrosio. O dziewiątej. Głosy Ambrosia i Ludovica gubiły się za jego plecami i stojąc na progu domu zobaczył jeszcze, jak tamci otwierają garaż. W stołowym nalał sobie do szklanki lodowatej wody i wolno powlókł się do sypialni, czując, jak szklanka drży mu w ręce. Proszki na sen były na półeczce przy wannie, obok maszynki do golenia. Wziął dwa i popił sporym łykiem wody. Po ciemku nakręcił zegarek i nastawił budzik na wpół do dziewiątej. Przykrył się po samą szyję. Służąca zapomniała zasłonić okno, niebo było jak czarny kwadrat upstrzony maleńkimi błyszczącymi punktami. Proszki sprowadzą sen za jakie dziesięć, piętnaście minut. Położył się za dwadzieścia czwarta, a fosforyzujące strzałki na budziku wskazywały za kwadrans czwartą. Jeszcze tylko pięć minut i uśnie.