Rozmowa w „Katedrze”

– Pan Becerra rozmawiał z panią, prawda? – powiedział Santiago. – My w związku z tą zbrodnią w dzielnicy Jezus Maria.

– Obiecał, że nigdzie mnie nie wymieni, przysiągł mi, mam nadzieję, że dotrzyma słowa – jej gąbczasta dłoń, zdawkowy uśmieszek, miodowy głos, w którym można się było dosłuchać strachu i nienawiści. – Jeżeli wybuchnie skandal, to mój lokal ucierpi, pan mnie rozumie, prawda?

– Potrzebujemy tylko paru informacji – powiedział Santiago. – Kim była, co robiła.

– Ledwo ją znałam, prawie nic nie wiem – sztywne rzęsy zatrzepotały wykrętnie, Zavalita, purpurowe wargi stuliły się jak kwiat mimozy. – Już z pół roku, jak u nas nie śpiewa. Więcej, osiem miesięcy. Prawie nie miała głosu, przyjęłam ją z litości, odstawiała trzy czy cztery piosenki i szła do domu. Przedtem była w „La Laguna”.

Zamilkła przy pierwszym błysku flesza i patrzyła na nich z rozchylonymi ustami: Periquito z całym spokojem fotografował bar, parkiet, mikrofon.

– Na co te zdjęcia – powiedziała ze złością, wskazując na niego. – Becerrita przysięgał, że nie będzie o mnie pisać.

– Pokażemy tylko jeden z lokali, w których śpiewała, pani nazwiska nie wymienimy – powiedział Santiago. – Chciałbym się dowiedzieć czegoś o prywatnym życiu Muzy. Może jakaś anegdota, cokolwiek.

– Ja prawie nic nie wiem, już mówiłam – mruknęła Paqueta wodząc oczami za Periquitem. – Oprócz tego, co wiedzą wszyscy. Że kupę lat temu była dosyć znana, że śpiewała w „Embassy”, że potem była przyjaciółką wie pan kogo. Ale myślę, że tego i tak nie napiszecie.

– A czemu nie? – roześmiał się Periquito. – Odna już nie jest prezydentem, tylko Manuel Prado, i „Kronika” jest spod znaku Prado. Możemy pisać, co się nam podoba.

– A ja myślałem, że naprawdę możemy, i napisałem to w pierwszym moim reportażu, Garlitos – zaśmiał się Santiago. – Była kochanka Cayo Bermúdeza zamordowana rzeźnickim nożem.

– Chyba z pana za wielki chojrak, Zavalita – burknął Becerrita, niezbyt życzliwie spoglądając na zapisane przez niego kartki. – A zresztą, zobaczymy, co powie nasz wódz.

– Lepiej będzie: gwiazda piosenki zamordowana ciosami noża, to mniej szokujące – powiedział Arispe. – A poza tym, mój panie i władco, takie są zalecenia z góry.

– No przecież była kochanką tego skurwysyna, tak czy nie? – powiedział Becerrita. – A skoro była i skoro ten łobuz już nie jest w rządzie i nawet nie ma go w kraju, to czemu nie wolno pisać?

– Bo jak napiszemy, to nasze władze dostaną po tyłku, jak dwa a dwa cztery – powiedział Arispe.

– W porządku, ten argument zawsze do mnie przemawia – powiedział Becerrita. – Niech pan to przerobi, Zavalita. Tam gdzie było kochanka Cayo Bermúdeza, wstawi pan Królowa Komediantów.

– No, a potem Bermudez ją rzucił i wyjechał z kraju, to było, jak już się kończyły rządy Odrii – Paqueta wzdrygnęła się: znowu błysnął flesz. – Pan pewnie pamięta, wtedy, co wybuchły te zamieszki w Arequipie. Ona potem wróciła na estradę, ale już jej nie szło tak jak dawniej. Nie ta prezencja, nie ten głos. Ciągle piła, nawet próbowała popełnić samobójstwo. Nie mogła dostać pracy. Biedaczka, źle skończyła.

– Przez cały czas, jak u niego byłeś, nie miał żadnej kobiety? – mówi Santiago. – To chyba był pedałem.

– Jakie życie prowadziła? – powiedziała Paqueta. – Niedobre życie, już panu mówiłam. Piła, przyjaciele ją rzucili, ciągle miała kłopoty z forsą. Wzięłam ją z litości i była u mnie krótko, ze dwa miesiące, a może i mniej. Goście się przy niej nudzili. Jej piosenki wyszły z mody. Starała się być w kursie, ale te nowe rytmy jej nie wychodziły.

– Nie kochał się w żadnej, ale kobiety miał, owszem – mówi Ambrosio. – To znaczy, dziewczynki, paniczu.

– A co to było z tymi narkotykami, niech nam pani powie – zapytał Santiago.

– Z narkotykami? – powiedziała Paqueta zdumiona. – Z jakimi narkotykami?

– Chodził do burdeli, woziłem go nieraz mówi Ambrosio. – Do tego, co to pan już przedtem wspominał. Ivonne, właśnie do niej. Nieraz.

– Ależ tak, przecież i panią w to wmieszali, zabrali panią razem z nią – powiedział Santiago. – I pan Becerra pani pomógł, to dzięki niemu w gazetach nic nie pisali o pani, przecież pani pamięta, nie?

Nagłe drżenie przemknęło przez mięsistą twarz, nieugięte rzęsy zafalowały gniewnie, ale zaraz hardy uśmieszek złagodził jej rysy. Przymknęła oczy, jakby chciała spojrzeć w głąb siebie samej i wyłowić z pamięci ten zagubiony epizod: ach, o to chodzi, no tak, tak.

– A Ludovico, ten co panu mówiłem, ten co mnie wysłał do Pucallpa, ten co po mnie szoferował u don Cayo, on go też woził do burdelu, przez cały czas – mówi Ambrosio. – Nie, paniczu, nie był pedałem.

– Nie było żadnych narkotyków ani nic podobnego, to pomyłka, wszystko się zaraz wyjaśniło – powiedziała Paqueta. – Policja zatrzymała jednego gościa, przychodził tutaj od czasu do czasu, zdaje się, że handlował kokainą, no i wzięli mnie i ją na świadka. Nic żeśmy nie wiedziały i zaraz nas wypuścili.