Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Sprytnie — powiedział Skylitzes, który lepiej znał nomadów niż jego towarzysze. — Arghun od razu jasno określi, po której jest stronie, a wtedy ta druga, zgodnie z ich obyczajami, nie będzie mogła się skarżyć.

Posłowie z zaproszonych klanów przybyli wcześniej, niż spodziewał się tego Gorgidas. Wciąż nie potrafił zrozumieć, jak szybko mogli się przemieszczać nomadzi, gdy była taka potrzeba. Dwóch z nich od razu sięgnęło po szable, gdy tylko się zobaczyli, i musiano ich rozdzielać. Arghun nakazał, by pozostali pod stałą obserwacją, tak jak uczynił to z rywalizującymi ambasadorami.

Nawet namiot przyjęć był za mały, by pomieścić wszystkich ucztujących. Dokładnie uprzątnąwszy pasek ziemi, Arshaumi wykopali trzy dołki na ogniska — niewielki w środku przeznaczony był dla Arghuna, jego synów i ambasadorów, a dwa większe po obu stronach, dla jego doradców i przedstawicieli innych klanów. Nomadzi ułożyli koce wokół wszystkich trzech ognisk, imitując w miarę możliwości rozkład namiotu.

— W tę stronę, czy w tamtą, wkrótce wszystko się skończy, a to już jakieś pocieszenie — powiedział Goudeles, próbując rozprasować swoją odświętną szatę, która od kilku tygodni leżała zwinięta w jego bagażach. Efekty jego pracy były raczej mizerne.

— Chyba że wybiorą Bogoraza i ofiarują nas Skotosowi, żeby przypieczętować swoją łajdacką umowę — powiedział Skylitzes. Poklepał rękojeść miecza. — Ja nie pójdę sam.

Przebierając się w swoją najlepszą, choć nadal całkiem skromną tunikę, Gorgidas rozmyślał o tym, jak dalece niekonsekwentny potrafi być człowiek. Skylitzes rozumiał się z Arshaumami bardzo dobrze, może nawet lubił ich bardziej od Goudelesa. Ale na najdrobniejszą wzmiankę o religii stawał się agresywny i nietolerancyjny, jak większość Videssańczyków. Gryzipiórek był w tej kwestii o wiele bardziej liberalny, choć i dla niego nomadzi byli bandą dzikusów.

— No to chodźmy — powiedział Goudeles z wymuszoną swobodą. Spokój, który okazywał na zewnątrz, wyraźnie zaczynał go opuszczać.

Gorgidas czuł, jak kierują się na niego oczy wszystkich zebranych, kiedy Videssańczycy zbliżali się do ogniska. Agathios Psoes i jego ludzie uważnie obserwowali ambasadorów, podczas gdy sami Arshaumi zdawali się nie mniej zainteresowani ostateczną decyzją klanu niż Videssańczycy.

Wieczór był chłodny, a w powietrzu czuć było deszcz. Dobrze, że w końcu Arshaumi doszli do porozumienia — pomyślał Grek — jeszcze tydzień lub dwa i jesienne ulewy zaczną się na dobre, a wtedy, żegnaj uczto pod gołym niebem!

Strzelające w górę płomienie dawały zachęcającą obietnicą ciepła. Goudeles jakby czytał w myślach Greka:

— Dzisiaj chętnie przeszedłbym nawet po rozpalonych węglach.

Zawinął się dokładniej w swoje ubranie. Po miesiącach spędzonych w spodniach i tunice, vides-sański ceremonialny strój wydawał mu się zbyt przewiewny.

Grek skrzywił się, kiedy zobaczył Bogoraza wychodzącego ze swojej jurty. Emisariusz Wulghasha, uprzejmy jak zawsze, pomachał ręką i zawołał do swoich rywali:

— Poczekajcie na mnie, jeśli łaska. Powinniśmy razem poznać nasz los.

Gdy podszedł do nich, jego pełne wargi skrzywiły się w uśmiechu. Oczy pozostały niewzruszone, ale to nic nie znaczyło. Jak zawsze.

Kiedy się odezwał, nie powiedział jednak nic ponad zwykłe, ugrzecznione formułki.

— Zobaczmy przed jakąż to wspaniałą publicznością będziemy mieli zaszczyt wystąpić dziś wieczór — oznajmił, kiedy zbliżali się do ogniska, a drwina w jego głosie była tak wyrafinowana, że Goudeles zerknął na niego niemal z zawiścią.

Większość Arshaumów była już na swoich miejscach. Niektórzy zabierali się do jedzenia i krążyły między nimi bukłaki z kavassem. Uciszyli się gdy dostrzegli nadchodzących z ciemności ambasadorów. Arghun i jego synowie podnieśli się, by ich przywitać.

Gorgidas przenosił spojrzenie z twarzy na twarz, próbując z nich coś wyczytać, zanim jeszcze odezwie się khagan. Arghun nie zdradził się niczym, choć wyglądał na lekko rozbawionego, jakby delektował się napięciem, które tworzył. Równie nieodgadniony był Arigh, który stał w bezruchu czekając na gest ojca. Ale kiedy Grek zobaczył źle skrywaną, kwaśną minę Dizabula, zaczęła w nim rosnąć nadzieja.

Arghun podszedł o krok i po kolei uścisnął Goudelesa, Skylitzesa i Gorgidasa.

— Moi dobrzy przyjaciele — powiedział. Pozdrowił również Yezda, uprzejmym ale wstrzemięźliwym skinieniem głowy. — Bogoraz. — Zamilkł na moment, by się upewnić, że został dobrze zrozumiany, a potem powiedział: — Chodźcie, jedzenie czeka.

Za plecami videssańskiej delegacji Psoes podskoczył z radości.