Dzieci Boga [Children of God - pl]

— Sandoz! — krzyknął Carlo, potrząsając nim.

Nie było żadnej reakcji, więc potrząsnął nim jeszcze mocniej, aż podsinione oczy otworzyły się, a źrenice skupiły na nim.

— Jesus! — krzyknął Sandoz, szarpiąc się gwałtownie do tyłu. — Dejame…

Carlo puścił jego ramiona, pozwalając, by osunął się na przegrodę.

— Zapewniam cię, don Emilio, że moje intencje były całkowicie zgodne z nakazami honoru — oświadczył przesadnie uprzejmym tonem, siadając na końcu koi. — Znowu krzyczałeś.

Wciąż ciężko oddychając, Sandoz rozejrzał się nieprzytomnie, próbując zebrać myśli.

— Pieprz się — powiedział po chwili.

— To jest myśl — odrzekł Carlo, przymykając oczy, jakby się zastanawiał. — Jak wiesz, wszechstronność może być zaletą.

— Sandoz wytrzeszczył na niego oczy. — To nie musi boleć.

— Jeśli się zbliżysz — ostrzegł go Sandoz znużonym głosem — znajdę sposób, by cię zabić.

— To była tylko luźna sugestia — odpowiedział Carlo spokojnie. Wstał i podszedł do biurka, na którym uprzednio położył dozownik do wstrzykiwania leków. — Skoro rezygnujemy z ciekawszej drogi wiodącej do ulgi i odpoczynku, co sobie zafundujemy tej nocy? Szybkie zapomnienie, mam nadzieję. Może powinienem kazać Nicowi przenieść bieżnię do przedziału dla chorych, żeby reszta nas nie musiała wysłuchiwać tych łomotów przez całą noc. — Wziął dozownik i odwrócił się, unosząc brwi.

— Notabene, przestajesz na to reagować. W ciągu ostatnich dwu tygodni podwoiłem dawkę.

Sandoz, który najwidoczniej był przedtem zbyt zmęczony, by się rozebrać przed padnięciem na koję, wyskoczył z niej, założył protezy i wypadł z kabiny, ocierając się w drzwiach o Nica, który zawsze wstawał, gdy robił to don Carlo.

— A więc jednak bieżnia — mruknął Carlo. Westchnął, czekając na bezlitosne dudnienie stóp. Z jego tempa wywnioskował, że Sandoz zamierza przebiec dziesięć kilometrów w ciągu trzydziestu siedmiu minut. Sandoz mógł mieć nadzieję, że padnie z wyczerpania, ale w ten sposób spędzał sen z powiek reszcie załogi.

Carlo postanowił z tym skończyć. Poszedł do małej salki gimnastycznej i stanął przed bieżnią, zakładając ręce z tyłu i przekrzywiając głowę.

— Sandoz — powiedział po dłuższej chwili milczącego kontemplowania widoku — zdążyłem się zorientować, że przejąłeś dowództwo nad statkiem. Ta sytuacja mi odpowiada, chociaż, szczerze mówiąc, uważam, że twojemu stylowi dowodzenia brakuje finezji. — Napotkał rozbawione spojrzenie czarnych oczu; Sandoz już odzyskał kontrolę nad sobą i łaskawie pozwalał na takie zaczepki. — Z początku myślałem sobie, że to coś w rodzaju zemsty… Facet mówi sobie: Teraz ja wam pokażę. Później pomyślałem: To jest eksjezuita, który przez całe życie wykonywał czyjeś rozkazy. Teraz je wydaje. Upaja się władzą. Teraz jednak…

— Mam ci powiedzieć, dlaczego pozwoliłeś mi przejąć dowodzenie? — przerwał mu Sandoz. — Twój ojciec nie mylił się co do ciebie, Cio-Cio-San. Gdybyś cokolwiek zrobił do końca, można by to ocenić i stwierdzić, że nawaliłeś. Szukasz więc pretekstu, żeby się wycofać, okłamując sam siebie wizją renesansowego księcia. Zabierasz się za coś innego, zanim zademonstrujesz swój brak kompetencji. Mój zamach stanu bardzo ci odpowiada, bo teraz masz już kogoś, kogo by można winić za niepowodzenie wyprawy.