Dzieci Boga [Children of God - pl]

— Sipaj, ludzie! — krzyknęła Sofia kilka godzin później. — Już prawie czerwono! Czy ktoś widział Izaaka i Ha’analę?

Puska Va Trucha-Sai odłączyła się od grupy dziewcząt rozmawiających o swoich przydziałach i rozejrzała się wokoło.

— Poszli rano do chaty Izaaka — przypomniała Sofii.

— Sipaj, Puska — zawołał jej ojciec, Kanchay — mogłabyś pójść i przyprowadzić ich tutaj?

— Och, możesz mnie zjeść! — mruknęła Puska, wywołując lękliwy śmiech zgorszenia wśród innych dziewcząt.

Puska nie dbała o pozory. Rok w wojsku to dość, by kobieta nauczyła się mocnego języka, a i tak wybrała najłagodniejszy wulgaryzm, jaki jej przyszedł na myśl — te rekrutki wkrótce nauczą się gorszych przekleństw. Puska uśmiechnęła się do dziewcząt.

— Dobry żołnierz musi być odpowiedzialny — powiedziała z przesadną pewnością pokrywającą zwykły cynizm i odeszła, by znaleźć dzieci Fi i.

Po przejściu dwudziestu paru kroków znalazła się poza obrębem chat i szop, drugie tyle zaprowadziło ją dostatecznie daleko w głąb lasu, by przestała słyszeć wioskowy gwar. W pierwszym miesiącu pobytu w mieście Mo’arl Puska śniła o domu prawie co noc; tęskniąc za spokojem i bezpieczeństwem puszczy, szukała schronienia we śnie, bo dzień przynosił tylko wstręt i przygnębienie. Przez jakiś czas zazdrościła Ha’anali, na zawsze uwięzionej w wiosce. Teraz Trucha Sai wydało się jej małe, ciasne i ograniczone; zrozumiała, dlaczego Ha’anala tak często była rozdrażniona i niespokojna.

Pojawił się zarys dachu szałasu Izaaka. Imantat nie był jeszcze tak zręcznym strzecharzem jak jego ojciec, ale już dobrze znał się na swojej robocie: szałas wytrzymał ostatnią burzę. Ktoś będzie wkrótce potrzebował męża, pomyślała Puska, i odnotowała w pamięci, że trzeba poruszyć to na radzie, bo dość już się napatrzyła na wojny, by wiedzieć, że nie należy lekceważyć dzieci, a jeśli padnie w bitwie, ktoś będzie musiał ją zastąpić.

— Sipaj, Ha’anala! — zawołała Puska, podchodząc do chaty. — Wszyscy na was czekają! Zrobiło się już prawie czerwono!

Nikt nie odpowiedział — szałas był pusty. Zaklęła pod nosem. Ha’anala nie widziała rtic w porze czerwonego światła, a Izaak widział aż za dobrze. Trzeba go było chować pod dachem chaty, żeby nie widział czerwieni nieba, bo wpadał w prawdziwy szał.

— Ha’anala! Ktoś będzie musiał cię zanieść do wioski! — zażartowała. — A Izaak zaraz zrobi fierno!

— Tutaj! — dobiegł do niej z daleka głos Ha’anali.

— Gdzie jest Izaak? — odkrzyknęła Puska, z ulgą nadstawiając uszu w kierunku głosu.

Ha’anala szła w stronę szałasu z wyciągniętymi przed siebie rękami.

— Nie ma go tu! — krzyknęła, unosząc stopę, by rozetrzeć sobie goleń drugiej nogi, którym chwilę wcześniej uderzyła w jakiś zwalony pień. — Izaak poszedł!

Puska podniosła uszy.

— Poszedł? Nie… ktoś by go zobaczył. Nie ma go w osadzie i nie spotkałam go po drodze…

Ha’anala potknęła się o korzeń.

— Sipaj, Puska — wyrzuciła z siebie z rozpaczą — on odszedł! Poszedł w las! Nie czujesz tego? Powiedział, że odchodzi, ale ktoś był zaspany i…

Puska podeszła do Ha’anali i zaczęła ją gładzić po długich policzkach. Przypomniało jej się dzieciństwo, tulenie do snu, wieczorne kołysanki.

— Uspokój swoje serce. Fierno nie pomoże. Zła pogoda każdego przestraszy.

A deszcz zmyje zapach Izaaka, uświadomiła sobie Ha’anala, zanim zdążyła pomyśleć o meteorologicznych skutkach przygnębienia i strachu. Wyprostowała się.

— Musimy go znaleźć. Tam, Puska. Jego zapach wciąż jest bardzo wyraźny, ale jak spadnie deszcz, stracimy trop. Izaak odejdzie. Fia będzie…

— Przecież ty nic nie widzisz… — zaczęła protestować Puska.

— Nie widzę oczami — powiedziała ostrożnie Ha’anala. Ślady Izaaka jarzyły się w jej świadomości: odciski stóp rozjaśnione zapachem, liście, których dotknął, oproszone komórkami jego nagiej skóry i owiane jego oddechem. — To jest jak ziarenka ognia… pamiętasz? Jakmaleńkiepunkciki światła wzdłuż szlaku, którym szedł. Sipaj, Puska, ktoś go wytropi, jeśli mu pomożesz. Ale musimy iść zaraz, bo trop wkrótce przestanie świecić.