Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Honor jęknęła, gdy coś rąbnęło ją w prawy bok. Bardziej wyczuła niż zobaczyła, że jeszcze coś się zbliża, i odchyliła się najmocniej, jak mogła, w lewo, by osłonić Hanksa, którego stare kości były znacznie słabsze niż jej. Nie odsunęła się wystarczająco — poczuła uderzenie i usłyszała stłumiony krzyk wielebnego, gdy jej ramię wbiło się w niego. Ktoś rozpaczliwie wrzeszczał w tylnej części kabiny i nagle umilkł. Świat wirował i trząsł się niczym upiorne diabelskie koło, a wszystkiemu towarzyszył jęk rozdzieranego metalu i wizg metalu trącego o coś twardego. Wydawało się to ciągnąć w nieskończoność.

A potem skończyło się równie nagle, jak się zaczęło — pinasa wróciła do właściwej pozycji i znieruchomiała. Wokół rozległy się jęki i dziwne basowe krzyki. Wyprostowała się na fotelu, odpychając równocześnie moduł bagażowy zazwyczaj wiszący nad fotelem. Ten znad jej fotela wyrwał mocowanie ze ściany i to właśnie on pchnął ją gwałtownie na Hanksa. Odruchowo sprawdziła, czy z Nimitzem wszystko w porządku, i rozejrzała się, szukając wielebnego.

Potrząsnął głową zamroczony; z rozciętego czoła i z przegryzionej wargi płynęła mu krew, lecz w oczach widać było normalny błysk inteligencji i troskę, gdy rozglądał się, szukając z kolei jej.

Honor odetchnęła z ulgą i skupiła się na walce z blokującą drogę poduszką powietrzną, która automatycznie wypełniła miejsce między ścianą a nią.

— Milady! Lady Harrington!

Pojęcia nie miała, jakim cudem LaFollet dotarł do niej tak szybko, ale zdążył podtrzymać ją, gdy niepewnie wstała. Ból w prawym boku świadczył o co najmniej jednym złamanym żebrze, a ten w lewym ramieniu o innych uszkodzeniach. Żaden nie był na szczęście tak dojmujący, by utrudniać jej myślenie i rejestrowanie tego, co się wokół dzieje. Dlatego też jako pierwsza wyczuła specyficzny swąd palącej się instalacji.

— Won! Wszyscy na zewnątrz! Natychmiast! — krzyknęła świadoma niebezpieczeństwa.

Zbiorniki wodoru musiały zostać odstrzelone, bo inaczej nikt nie przeżyłby kraksy, ale awaryjne silniki strumieniowe zostały zaprojektowane właśnie po to, by pomóc w awaryjnym lądowaniu uszkodzonej pinasy, i ich zbiorniki paliwa znajdowały się wewnątrz kadłuba. A przewody paliwowe podczas lotu wypełniał obojętny gaz, a same zbiorniki wykonano z superwytrzymałego stopu, ale nic nie było niezniszczalne.

Ktoś złapał ją energicznie — odwróciła się, lecz nim zdążyła powiedzieć słowo, LaFollet uniósł ją i rzucił w objęcia Candlessa. Jamie miał zakrwawioną twarz, co nie miało żadnego wpływu na jakość jego chwytu. Złapał ją pewnie i skierował się ku najbliższej dziurze w kadłubie.

— Nie martwcie się mną! — oświadczyła. — Pomóżcie Adamowi!