Rozmowa w „Katedrze”

Najpierw, bezszelestnie, weszła Hortensja: zobaczył na progu jej sylwetkę, chwiała się jak płomień, i widział, jak w półmroku szuka po omacku i zapala stojącą lampę. W lustrze naprzeciwko pojawiła się czarna narzuta, falujący ogon smoka tchnął życie w lustro toaletki, i Bermudez usłyszał, że Hortensja coś mówi, ale język jej się plątał. Nieźle, nieźle. Szła ku niemu usiłując utrzymać się na nogach i jej twarz, otępiała, zastygła w bezmyślnym wyrazie, przestała być widoczna, kiedy znalazła się w ciemnym kącie, w którym stał on. Zatrzymał ją jego głos, niespokojny, z trudem wydobywający się z gardła: a ta wariatka? poszła już ta wariatka? Zamiast przysunąć się jeszcze bliżej, postać Hortensji wycofała się i zygzakiem ruszyła w stronę łóżka, osunęła się na nie. Była na pół oświetlona i zobaczył, jak podnosi rękę i wskazuje drzwi, i spojrzał: Queta też już była, wsunęła się ukradkiem. Jej wysoka figura, pełne kształty, czerwonawe włosy, agresywna postawa. I usłyszał głos Hortensji: on z nią nie chce, wołał ciebie, Quetita, on nią pomiata, a pyta tylko o ciebie. Gdyby były niemowami, pomyślał, i zdecydowanym ruchem zacisnął w dłoni nożyczki, jedno bezgłośne cięcie, ciach, i oto dwa języki leżą na ziemi. Ma je u swoich stóp, dwa płaskie czerwone zwierzaki konając plamią dywan. Roześmiał się w swojej mrocznej kryjówce, a Queta, ciągle jeszcze na progu, jakby czekając na czyjś rozkaz, też się roześmiała: ona nie chce Cayo Śmierdziela, kochana, przecież chciał iść, chciał się wynieść, nie? Niech sobie idzie, one go nie potrzebują, i z bezgranicznym niepokojem pomyślał: nie jest pijana, ona nie. Mówiła jak nędzna aktorka, która w dodatku ma słabą pamięć i recytuje zbyt wolno, bojąc się, że zupełnie zapomni swojej roli. Rób swoje, señora Heredia, szepnął w poczuciu nieprzezwyciężonego rozczarowania, gniew zatykał mu gardło. Widział, jak tamta się poruszyła, jak się zbliża do łóżka udając, że nie jest pewna własnych nóg, i głos Hortensji: słyszałaś, znasz tę kobietę, Quetita? Queta usiadła obok Hortensji, żadna nie patrzyła w jego stronę, a on odetchnął. Nie potrzebują go, kochana, niech sobie idzie do tamtej: dlaczego udaje, dlaczego gada, ciach. Nie poruszył głową, tylko jego oczy biegały od łóżka do lustra w klozecie, do lustra na ścianie, znów do łóżka, i czuł, jak całe ciało mu twardnieje, a mięśnie napinają się, jakby z poduszek fotelika nagle wysunęły się gwoździe. A one już się zaczęły nawzajem rozbierać i jednocześnie pieściły się, ale ich ruchy były zbyt gwałtowne, by osiągnąć precyzję, ich uściski zbyt szybkie lub zbyt powolne, lub zbyt mocne, i zbyt wielka ta nagła pasja, która kazała ich wargom przywierać do siebie, a on zabiję obie, jeżeli, zabiłbym obie, gdyby. Ale już się nie śmiały: wyciągnęły się, bezładnie splecione ze sobą, już na pół rozebrane, wreszcie milczące, całowały się, ich ciała ocierały się o siebie z leniwą powolnością. Poczuł, że jego wściekłość gaśnie, poczuł pot oblewający mu dłonie i gorzką obecność śliny w ustach. Teraz leżały spokojnie, uwięzione w lustrze toaletki, ręka na sprzączce stanika, palce wślizgujące się pod halkę, kolano jednej pomiędzy udami drugiej. Czekał w napięciu, z łokciami przyciśniętymi do poręczy fotelika. Nie śmiały się, zapomniały o nim, nie patrzyły w jego stronę, i przełknął ślinę. Zdawało się, że się ożywiają, że będzie jeszcze coś więcej, i w pośpiechu przebiegał wzrokiem od jednego lustra do drugiego i znów patrzył na łóżko, aby nie stracić z oczu żadnej z dwóch postaci, tak giętkich, zwinnych, zręcznych, żadnego z ruchów, jakimi rozpinały paski, ściągały z nóg pończochy, zsuwały majtki, pomagając sobie nawzajem, ciągnąc i nic nie mówiąc. Bielizna spadała na dywan, a fala niecierpliwego podniecenia i gorączki docierała aż do jego kąta. Już były nagie i zobaczył, jak Queta, przyklęknąwszy, opada miękko na Hortensję, aż prawie zupełnie zakryła ją swym wielkim brunatnym ciałem, ale przeskakując wzrokiem to na sufit, to na łóżko, to na lustro w łazience, zdołał ją dostrzec, jakby pociętą w kawałki pod tym masywnym cieniem, który na niej leżał: fragment białego pośladka, biała pierś, bieluteńka stopa, pięty, i jej czarne włosy, splątane z potarganą rudą czupryną Quety. Słyszał, jak oddychają, jak dyszą, słyszał leciutkie skrzypienie sprężyn i zobaczył, jak nogi Hortensji uwalniają się od nóg Quety, unoszą się i kładą na nich, zobaczył, że ich skóra coraz mocniej błyszczy, teraz czuł nawet zapach. Tylko plecy i pośladki drgały głębokim, płynnym rytmem, podczas gdy reszta ciała zastygła w bezruchu. Siedział z rozdętymi nozdrzami, ale i tak brakowało mu tchu; zamknął oczy, otworzył, ustami mocno wciągnął powietrze i wydawało mu się, że czuje zapach tryskającej krwi, ropy, gnijącego mięsa, usłyszał jakiś szmer i spojrzał. Queta leżała teraz na plecach, a Hortensja, maleńka, biała i skulona, rozchyliwszy wilgotne wargi wsuwała głowę pomiędzy ciemne, męskie nogi tamtej. Jej ust już nie było widać, przymknięte oczy skryły się w czarnym gąszczu, a jego ręce rozpinały koszulę, szarpały podkoszulkę, spuszczały spodnie i z wściekłością wyciągały pasek. Podbiegł do łóżka z rzemieniem w garści, nic nie myśląc, nic nie widząc, z oczyma utkwionymi w ciemne wgłębienie, ale zdołał wymierzyć tylko jeden cios: głowy się uniosły, ręce uczepiły się paska, szarpnęły go, wyrwały. Usłyszał przekleństwo, usłyszał swój własny śmiech. Usiłował rozdzielić te dwa ciała, które zbuntowały się przeciw niemu, i czuł, jak go popychają, gniotą, jak oblewa się potem w ślepym, duszącym chaosie, i słyszał bicie własnego serca. Nagle zakłuło go w skroniach, poleciał w pustkę. Przez chwilę trwał nieruchomo, oddychając głęboko, a potem odwrócił się od nich z odrazą, rosnącą jak nowotwór. Leżał wyprostowany, z zamkniętymi oczyma, w mglistej ociężałości, i niejasno zdawał sobie sprawę, że one znów dyszą powróciwszy do tamtego rytmu. Wstał wreszcie, z zawrotem głowy, i nie oglądając się za siebie poszedł do łazienki: musi więcej spać.