Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Wracaj, ty mięczaku! — krzyknął Viridoviks.

Spróbował ruszyć za nim w pogoń, ale w ostatniej chwili rozejrzał się dokoła, szukając towarzyszy, którzy mogliby mu pomóc.

— Hej! Gdzie oni wszyscy pojechali?

Większość ludzi Rambehishta była już o ćwierć mili na południe i nadal nie zatrzymywała się, uciekając przed liczniejszymi od nich banitami.

Gal osadził konia, nie mogąc się zdecydować, co dalej. Przed nim był Varatesh — bez broni i kusząco blisko. Gdyby jego koń był szybszy, Gal mógł go dogonić i zabić, ale wtedy z pewnością zostałby odcięty od swoich towarzyszy. Problem rozwiązał się sam, kiedy dwóch łuczników ruszyło swojemu wodzowi na ratunek.

Ta drobna potyczka wzbudziła w Viridoviksie jeszcze większy respekt dla potężnej broni nomadów, bez wahania zawrócił więc konia, by odjechać na bezpieczną odległość. Jeden z Khamor-thów wypuścił swoje ostatnie dwie strzały, jedną po drugiej, bez zastanowienia. Pierwsza przeleciała nad ramieniem Celta, drugiej nie dojrzał. Za krótko — pomyślał-i odwrócił się, by pogrozić strzelcowi pięścią.

Strzała wbiła się głęboko w wysoki łęk siodła. Zamrugał oczami — łucznik był już ledwo widoczny z tej odległości.

— Przyprowadź swojego pana! — wykrzyknął. Wyciągnął grot z siodła, zastanawiając od jak dawna w nim tkwi. — Przeleciałaś całą tę drogę, czy jechałaś ze mną?

Strzała nie zdobyła się na żadną odpowiedź. Rzucił ją na ziemię.

Ponad godzinę zajęło im pozbycie się ludzi Varatesha. W końcu tamci zrezygnowali z pogoni. Ich konie nie były tak wypoczęte, jak wierzchowce patrolu Rambehishta, a Varatesh był za sprytny na to, by jego ludzie zostali wyłapani pojedynczo, nie mogąc uciec na zmęczonych zwierzętach. Osiągnąwszy swój najważniejszy cel — zatrzymując wreszcie postępy wroga — zawrócił do obozu.

— Najwspanialsza ze wszystkich rozrywek! — krzyknął Viridoviks do swoich kompanów, kiedy zebrali się z powrotem.

Gal był ciągle jeszcze podniecony walką. Nie były to co prawda pojedynki, do których przywykł, ale właśnie ze względu na tę egzotykę, stały się dla niego jeszcze ciekawsze. Dopiero kiedy wytarł policzek mokrą od potu ręką, dotarło do niego, że ma krew na twarzy — od cięcia mieczem albo strzały, której w ogóle nie zauważył.

Kilku Khamorthów było rannych, ale nawet nomada ze strzałą wbitą w udo uśmiechnął się przez zaciśnięte zęby na okrzyk Gala. Jak on, nomadzi uwielbiali walczyć dla samego sportu. Mogli być z siebie dumni — pomyślał Viridoviks. Przy takiej przewadze wroga stracili tylko jednego człowieka — jego ciało przerzucone było przez grzbiet konia — i porządnie zaleźli twardym bandytom Vara-tesha za skórę.