Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

— Uważam, że niezłą taktyką byłoby uderzyć na kopalnię pod nieobecność Tanów. Czy naprawdę potrzebujesz Firvulagow?

— Oczywiście — odparła zdecydowanie. — Jest nas tylko garstka, natomiast władca Finiah nigdy nie zostawia kopalni bez obrony. Są tam zawsze srebrni i szarzy, a niektórzy ze srebrnych potrafią latać… Ale prawdziwa przyczyna wyboru takiego terminu wiąże się z moim wielkim planem. Musimy się kierować strategią, a nie taktyką. Naszym celem nie jest tylko zniszczenie kopalni, lecz również koalicji ludzi i Tanów. Plan generalny obejmuje trzy etapy. Pierwszy: akcja Finiah; drugi to infiltracja stolicy Tanów, Muriah, gdzie zniszczymy wytwórnię naszyjników; i trzeci: zamknięcie bramy czasu przy Zamku Przejścia. Pierwotnie zamierzaliśmy, że po realizacji trójstopniowego planu wywołamy wojnę partyzancką przeciw Tanom. Obecnie, mając żelazo, będziemy w dość silnej pozycji, by zażądać prawdziwego zawieszenia broni i wyzwolenia wszystkich ludzi, którzy nie służą Tanom dobrowolnie.

— Na kiedy przewidujesz realizację drugiego i trzeciego etapu? Podczas Rozejmu?

— Najdokładniej. Nie potrzebujemy do tego pomocy Firvulagow. W czasie Rozejmu stolica jest pełna obcych, nawet Firvulagowie przebywają w niej bezkarnie! To znacznie ułatwi dostanie się do wytwórni obręczy. Jeśli zaś idzie o bramę czasu…

Przybiegła Felicja, lekka jak górski duszek.

— Na wschodzie widać błyski na zboczu Feldbergu!

Starsi państwo zerwali się na nogi. Madame osłoniła oczy dłonią i spojrzała w kierunku wskazanym przez dziewczynę. Z wysokiego zalesionego zbocza nadawano serię podwójnych krótkich błysków.

— To sygnał zapytania, o którym uprzedzał nas Fitharn. W jakiś sposób Sugoll dowiedział się, że wkroczyliśmy do jego posiadłości. Szybko, Felicjo! Lusterko!

Sportsmenka pobiegła do bagaży leżących koło strumyka i w parę sekund wróciła z folią mylarową rozpiętą na składanej ramce. Madame wycelowała przez otwór pośrodku folii i zaczęła nadawać w odpowiedzi sekwencję błysków, jakiej nauczył ich Fitharn: siedem długich w większych odstępach, po czym sześć, następnie pięć, wreszcie cztery-trzy-dwa-jeden.

Czekali.

Nadeszła odpowiedź. Jeden, dwa-trzy-cztery. Pięć. Sześć. Siedem. Osiem.

Odetchnęli.

— No, w każdym razie nie będą na nas polować — zauważył Klaudiusz.

— Nie będą — zgodziła się Madame z leciutkim — sarkazmem w głosie. — A przynajmniej Sugoll spotka nas twarzą w twarz, nim zdecyduje, czy ma nas wpędzić w obłęd, czy nie… Eh bien. — Oddała lusterko Felicji. — Jak sądzisz, ile czasu zabierze nam dojście do podnóża Feldbergu? Dolina, którą mamy przejść jest niezbyt głęboka, ale są także lasy i łąki, gdzie mogą zaczaić się les Criards, zapewne i rzeka, którą trzeba będzie przekroczyć. Teren jest trudniejszy niż w Lesie Grzybowym.

— Miejmy nadzieję, że Sugoll potrafi okiełznać swych przyjaciół i krewnych — powiedział Klaudiusz. — A po twardej ziemi będziemy się poruszać szybciej niż po tamtym gąbczastym próchnie, nawet jeśli miejscami będzie dość stromo. Jeśli nie natrafimy na nieprzewidziane przeszkody, za dwanaście godzin możemy osiągnąć górę.

— Nasze ubrania suszą się na gorących kamieniach — dodała Felicja. — Trzeba jeszcze około godziny, żeby wyschły. Wtedy będziemy mogli maszerować aż do zachodu słońca.

Madame skinęła głową.

— Tymczasem upoluję coś na lunch — oświadczyła radośnie dziewczyna. Chwyciła łuk i pobiegła naga w stronę pobliskiej grupy skał.

— Artemida! — zawołała zachwycona Madame.

— Jeden z członków naszej dawnej Grupy Zielonej, antropolog też ją tak nazywał. Dziewicza Łowczym, bogini łuku i sierpa księżycowego. Łaskawa… jeśli dba się o jej zadowolenie i składa od czasu do czasu ofiary z ludzi.

— Allons done! Myślisz strasznie schematycznie, Klaudiuszu. Wciąż upatrujesz zagrożenia ze strony tego dziecka. A zobacz, jak doskonale jest dostoso– wana do plioceńskiej puszczy! Gdyby tylko wystarczyło jej tutaj żyć jako kobiecie natury…

— Nigdy by się z tym nie pogodziła. — Łagodna zwykle twarz paleontologa była tak twarda, jak skały granitowe wokół nich. — Przynajmniej tak długo, póki na świecie Wygnania pozostałby choć jeden złoty naszyjnik.