Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Na resztę dnia schowali się w gęstym zagajniku cypryśnikow błotnych tuż przy zachodnim brzegu Renu. Sękate, nisko nad ziemią rosnące gałęzie stanowiły wygodne miejsca do siedzenia. Zasłonięci przez festony porostów i kwitnących epifitów mogli spokojnie obserwować ruch na rzece, a równocześnie być bezpieczni od krokodyli, dinotherii i innych potencjalnie groźnych dzikich zwierząt, od których roiło się w dolinie.

Gdy słońce podniosło się wyżej, zrobiło się bardzo gorąco. Wyżywienie nie stanowiło problemu, gdyż okolica obfitowała w żółwie, których mięso można było upiec termowiązkami. Rosły także palmy o jadalnych rdzeniach oraz winoroślą o słodkich jak miód winogronach wielkości piłek golfowych, skłaniających Ryszarda do pełnych zachwytu rozważań enologicznych. Ale w miarę zbliżania się popołudnia znużenie i reakcja na gwałtowne wypadki świtu spowodowały, że młodsi członkowie wyprawy zaczęli drzemać. Ryszard, Felicja i Marta zdjęli większość swej odzieży, przywiązali się do górnych konarów wielkiego drzewa i zasnęli. Na warcie pozostali Klaudiusz i Madame. Siedzieli na niższych gałęziach i obserwowali wielką rzekę. Obok ich miejsca ukrycia spłynęło z prądem tylko kilka barek towarowych z zaopatrzeniem z plantacji. Samo Finiah leżało o jakieś dwadzieścia kilometrów w kierunku północnym na przeciwległym brzegu, gdzie krótka Rajska Rzeka wypływała z głębokiego przełomu, niemal rozcinającego masyw Czarnego Lasu.

— Później — zwróciła się do Klaudiusza Madame — gdy zrobi się ciemno, na północnym nieboskłonie będzie widać światła Finiah. Miasto jest usytuowane na cyplu wcinającym się w Ren. Nie jest duże, ale to najstarsze z osiedli Tanów i dlatego iluminują je z wielką pompą.

— Czemu wyemigrowali z tego rejonu na południe? — zapytał Klaudiusz. — Jak mi mówiono, większość tańskich miast leży w okolicach Morza Śródziemnego, natomiast kraj północny w większości zostawiono Firvulagom.

— Gustom Tanów bardziej odpowiada ciepły klimat. Przypuszczam, że podział terytorialny między obie grupy odpowiada starożytnym wzorom, być może leżącym u podstaw pochodzenia tej dymorficznej rasy. Można sobie wyobrazić planetę o wyjątkowo nieregularnym ukształtowaniu pionowym, na której wyewoluowały formy życia górskie i nizinne, być może współzależne, ale antagonistyczne. Kiedy nadszedł okres wysoko rozwiniętej cywilizacji i na koniec migracji gatunku na inne planety ich galaktyki, te stare napięcia mogły ulec sublimacji. Ale wynikałoby z tego, że geny Tanów i Firvulagow nigdy nie zmieszały się całkowicie. W dziejach tego ludu od czasu do czasu odżywała dawna rywalizacja.

— Dysponująca zaś wysoko rozwiniętą techniką większość tępiła takie objawy — rzekł Klaudiusz.

— Aż do czasu, kiedy jedna grupa z uwstecznionymi rysami barbarzyństwa znalazła doskonałe schronenie, zamiast doczekać się zwykłego żałosnego końca.

Madame skinęła potakująco głową.

— Nasza plioceńska Ziemia była dla tych uchodźców idealnym miejscem… Ale, o ironio losu, równie żałośni przedstawiciele ludzkości także pragnęli się na niej osiedlić. — Wskazała barkę pneumatyczną płynącą po rzece. — Oto jeden za skutków pojawienia się ludzi. Nim to nastąpiło, Tanowie mieli tylko zwykłe drewniane tratwy. Ponieważ nie lubią wody, ruch na rzekach był niewielki. Kierowali własnymi plantacjami, a nawet uczciwie pracowali, ponieważ nie było wielu niewolników-ramów. Obroże dla małpek początkowo wytwarzano ręcznie, tak samo jak złote naszyjniki.

— Czy to znaczy, że ludzkie umiejętności umożliwiły masową produkcję?

— Jeśli idzie o obroże dla małp, to tak. A cały system srebrnych i szarych, z podłączeniem ich do złotych obręczy tańskich władców, został opracowany przez uchodźcę z naszej Ziemi, pewnego psycho-biologa. Uczynili go półbogiem. Do tej pory mieszka w Muriach jako Sebi-Gomnol Lord Zniewalacz! Ale ja go pamiętam jako wynędzniałego, nienawidzącego samego siebie człowieczka, który przed czterdziestu laty przybył do mojej gospody. Nazywał się wówczas Eusebio Gomez-Nolan.

— A więc za to niewolnicze społeczeństwo odpowiedzialna jest istota ludzka?… Dobry Boże! Dlaczego gdziekolwiek się wybierzemy, musimy wszystko spieprzyć?

Madame parsknęła gorzkim śmiechem. Z włosami nastroszonymi koło uszu i nad czołem wyglądała na najwyższej czterdzieści pięć lat.

— Gomnol nie jest jedynym zdrajcą naszej rasy. Był takim również turecki cyrkowiec, jeden z moich pierwszych klientów, nazwiskiem Iskender Karabekir. Jego największym marzeniem, jak mi wyznał, było wytresowanie tygrysów szablozębnych. Ale odkryłam, że w tym świecie Wygnania poświęcił się udomowieniu chalików, helladotherii i amficjonów, co miało kluczowe znaczenie dla umożliwienia dominacji Tanów w społeczeństwie. Dawniej Polowanie i Wielka Bitwa była walkami toczonymi przez Tanów i Firvulagow pieszo. Siły mieli wyrównane, bo to, czego Firvulagom brakowało w zakresie umiejętności stosowania podstępów i skomplikowanych metafunkcji, wyrównywali liczebnością i większą odpornością fizyczną. Ale tańskie Polowanie na wierzchowcach to zupełnie inna sprawa. Natomiast Wielka Bitwa z Tanami i obrazowanymi ludzkimi wojownikami na chalikach przeciw pieszym Firvulagom zmieniła się w doroczną masakrę. Klaudiusz pogłaskał się po podbródku.