Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

— Fitharn! — syknął Ryszard.

Klaudiusz szturchnął go łokciem w żebra. Madame nie zwróciła na nich uwagi.

— Czarny potwór próbował się wymknąć. Lawirując wśród drzew na zboczu pode mną zbliżał się coraz bardziej; Polowanie deptało mu po piętach. Nigdy w życiu nie zaznałam takiego strachu. Choć nie wydałam żadnego dźwięku, zdawało mi się, że dusza we mnie krzyczy. W ogromnym napięciu woli modliłam się o wyzwolenie; oczy miałam zamknięte i trzymałam się kurczowo konaru mego korkowca. Rozległa się muzyka: kuranty i gromy, powiał huraganowy wiatr, oślepiające błyski przedarły się przez moje zaciśnięte powieki, zapachniało gnojem, , ozonem i duszącymi perfumami. Wszystkie nerwy miałam napięte do przeładowania, ale ciągle natężałam całą wolę, by być bezpieczna. I Polowanie ominęło mnie. Wiedziałam, że mdleję, ale dzięki palcom głęboko wbitym w miękką korę korkową uchroniłam się przez upadkiem. Było ciemno i nic nie widziałam. Gdy wróciłam do przytomności… pod moim drzewem stał z zadartą głową człowieczek w wysokim kapeluszu. Patrzył na mnie, a na jego okrągłych policzkach i szpiczastym nosie odbijało się światło gwiazd. „Dobra robota, kobieto! — zawołał — ukryłaś nas oboje”.

Klaudiusz i reszta wędrowców wybuchnęli śmiechem. Madame wodziła wzrokiem od jednego do drugiego z pewnym zaskoczeniem, wreszcie potrząsnęła głową i pozwoliła sobie na uśmiech.

— Fitharn zaopiekował się mną i poszliśmy do podziemnego mieszkania jednego z jego confreres, gdzie byliśmy bezpieczni przed tego rodzaju prześladowaniem. Później, kiedy doszłam do siebie, długo rozmawiałam z Małym Ludkiem i dowiedziałam się, jaka jest naprawdę sytuacja w kraju pliocenu. Ponieważ jestem tym kim jestem, a także z powodu przebłysku silnych metafunkcji, które ujawniłam podczas ukrywania nas, Fitharn wreszcie zaprowadził mnie na Dwór Królewski Firvulagow w Wysokim Vrazlu w Wogezach. Zaproponowałam, aby Firvulagowie sprzymierzyli się z ludźmi, zamiast ich poniewierać, jak to się działo od chwili otwarcia bramy czasu. Następnie skontaktowałam się z ludźmi ze soidisant Motłochu w okolicy i przekonałam ich o słuszności takiego przymierza. Zorganizowaliśmy szereg utarczek z szaroobrożowcami ku pożytkowi Firvulagow i entente została ratyfikowana. Król Yeochee podarował mi złoty naszyjnik po tym, jak nasi szpiedzy umożliwili jego wojownikom wciągnięcie w zasadzkę i zabicie Iskendera-Kernonna, Lorda Zwierząt, tego samego Turka, który wcześniej oddał swe zdeprawowane talenty na usługi Tanów. Później były małe sukcesy i wielkie porażki, ulepszanie planów, postępy i niepowodzenia. Ale zawsze w mych myślach żywiłam nadzieję, że pewnego dnia będę w stanie odrobić zło, jakie uczyniłam. — Madame umilkła.

W półmroku po drugiej stronie pnia rozległ się chrapliwy śmieszek. Z dala od innych w rozwidlonej gałęzi siedziała Marta.

— Jakże szlachetnie z twej strony, Madame, że bierzesz na siebie całą winę. Oraz jej odkupienie.

Starsza pani nie odpowiedziała. Podniosła jedną rękę do szyi i wsunęła dwa palce pod złoty naszyjnik, jakby chciała go rozluźnić. Jej zapadnięte oczy zabłysły, ale jak zawsze nie polały się łzy.

Od strony bagnisk w górze rzeki doleciało basowe trąbienie dinotherii. Bliżej chroniącego ich drzewa jakieś inne stworzenie zaczęło płaczliwe powtarzać hu-a-huu, hu-a-huu. Wielkie nietoperze zygzakowały wśród palm rosnących grupami na wyższych miejscach. Na rozlewiskach zgęstniały pasma mgły i teraz wyciągały grubiejące macki w stronę głównego nurtu Renu.

— Idźmy stąd — odezwała się nagle Felicja. — Jest już dość ciemno. Musimy być za rzeką w chwili, gdy księżyc ukaże się za górami.

— Słusznie — powiedział Klaudiusz. — Ty i Ryszard pomóżcie Marcie zejść.

Wyciągnął rękę do Angeliki Guderian. Razem zsunęli się z drzewa i poszli w stronę brzegu rzeki.