Een Kroon van Zwarden

De Vrouwe der Schepen plaatste Elayne en Nynaeve op stoelen aan één kant van de tafel; kennelijk wilde ze met de onderhandelingen beginnen. Aviendha weigerde een stoel – aan de andere kant van de tafel – maar Birgitte nam er wel een, zwaaide de leuning uit, ging zitten en maakte die weer vast. De golfvrouwe en de windvindster werden ook uitgesloten van de bespreking, als je die tenminste zo mocht noemen. Ze sprak te zacht om gehoord te worden, maar Nesta din Reas benadrukte elk woord met een vinger als een porrende speer. Elaynes kin stak zo ver naar voren dat ze langs haar eigen neus leek te kijken, en Nynaeve slaagde er deze keer dan wel in haar gezicht in bedwang te houden, maar ze probeerde blijkbaar in haar eigen vlecht te klimmen.

‘Als dar het Licht behaagt, zal ik met u beiden praten,’ zei Malin din Toral, van Aviendha naar Birgitte kijkend, ‘maar ik zou eerst uw verhaal willen horen.’ De vrouw nam tegenover Birgitte plaats, die zich ongemakkelijk leek te voelen.

‘Wat inhoudt dat ik met u kan praten, als dat het Licht behaagt,’ zei Dorile din Eiran tegen Aviendha. ‘Ik heb over de Aiel gelezen. Als het u behaagt, kunt u me dan vertellen hoe er bij u nog mannen over zijn als een Aielvrouw elke dag een man moet doden?’ Aviendha deed haar best om haar niet aan te gapen. Hoe kon die vrouw zulke onzin geloven?

‘Wanneer hebt u onder ons gewoond?’ vroeg Malin din Toral boven haar theekom uit. Birgitte leunde opzij alsof ze over de stoelleuning wilde klimmen.

Aan de andere kant van de tafel klonk Nesta din Reas’ stem even wat luider. ‘... kwamen naar mij, ik niet naar jullie. Dat vormt de grondslag van onze overeenkomst, zelfs al zijn jullie Aes Sedai.’ Baroc gleed de kamer in en bleef tussen Aviendha en Birgitte staan. ‘Het ziet ernaar uit dat jullie roeiboot vertrokken is zodra je benedendeks ging, maar zit er niet over in. De Windjager heeft boten om jullie aan wal te brengen.’ Hij liep verder de kajuit in, nam een stoel naast Elayne en Nynaeve en mengde zich onmiddellijk in het gesprek. Als ze keken naar wie er sprak, kon de ander hen ongemerkt gadeslaan. Ze hadden een voordeel verloren, een voordeel dat ze nodig hadden. ‘Natuurlijk vindt de overeenkomst op onze voorwaarden plaats,’ zei hij ongelovig alsof zoiets ooit anders kon zijn. Ondertussen sloeg de Vrouwe der Schepen Elayne en Nynaeve gade alsof ze twee geiten bekeek die ze voor een feest wilde slachten. Barocs glimlach was bijna vaderlijk. ‘De vrager betaalt uiteraard de hoogste prijs.’

‘Maar u moet tussen ons geleefd hebben om deze oude eden te kennen,’ hield Malin din Toral vol.

‘Voelt u zich wel goed, Aviendha?’ vroeg Dorile din Eiran. ‘Zelfs hier kan de scheepsbeweging het landvolk aansteken. Nee? En mijn vraag beledigt u niet? Vertel me dan, binden de Aielse vrouwen een man echt vast voor ze... ik bedoel, als hij en u.... als u....’ Haar wangen werden rood toen ze er met een beverig glimlachje het zwijgen toe deed. ‘Zijn veel Aielvrouwen even sterk in de Kracht als u?’

Het kwam niet door het dwaze gedrag van de windvindster dat het bloed uit Aviendha’s gezicht wegtrok. Of doordat Birgitte kennelijk wilde weghollen zodra ze de armleuning weer loskreeg. Zelfs niet doordat Elayne en Nynaeve blijkbaar ontdekten dat ze twee onschuldige meisjes waren, die op een dorpsfeest in handen van een paar ervaren handelaren waren gevallen. Ze zouden haar allemaal op haar kop geven, en ze zouden gelijk hebben. Zij was degene die had voorgesteld de hulp in te roepen van die Zeevolkvrouwen waar ze steeds over spraken, als ze de ter’angreaal niet naar Egwene en de andere Aes Sedai terug konden brengen. Ze mochten geen tijd verknoeien door te wachten op een bericht van Egwene Alveren dat ze terug konden komen. Ze zouden haar de schuld geven en ze zou haar toh tegemoettreden, maar ze dacht aan de boten die omgekeerd op het dek lagen opgestapeld. Boten zonder enige bescherming. Ze zouden haar de schuld geven, maar wat ze ook verschuldigd was, zou ze duizend keer in schande hebben terugbetaald in de tijd die het een open boot kostte zeven of acht span over te steken.

‘Heb je een emmer?’ vroeg ze zwakjes aan de windvindster.