Ucieczka z Festung Breslau

Wpadł do swojego biura jak w gorączce. Rzucił płaszcz na biurko, czapkę na krzesło i szarpiąc się z szalikiem, podniósł słuchawkę telefonu.

-Dział akt? - ryknął. - Wszystko na temat agenta o kryptonimie Holmes do mnie na biurko, natychmiast. Akta zamachu na Paula Liskego również. Sprawa priorytetowa dla RS HA. Chcę mieć wszystko u siebie za sekundę!

Straszył jeszcze przez dłuższą chwilę, obserwując, czy nos mu się nie wydłuża. Ale nie, jakby potwierdzało się, że opowieść o nosie Pinokia wydłużającym się z powodu kłamstw to jednak bajka. Odłożył słuchawkę i zaparzył sobie mocnej herbaty. Plusem pracy w Breslau było to, że właściwie ciągle wszystko można tu było dostać. Chińska zielona herbata? Nie ma problemu. Zalał wrzątkiem kubeczek. Potem przez specjalne sitko wylał napar do zlewu i zalał jeszcze raz. No, teraz sicher. Posłodził niewielką ilością cukru, co. Chińczycy uznawali za barbarzyństwo. No ale w końcu był barbarzyńcą. Durnym Germaninem gdzieś na krańcach upadającego cesarstwa Zachodu. Wzdrygnął się na myśl o wschodnich hordach mających niebawem ogarnąć to terytorium. Ciekawe, co czul rzymski cesarz, słysząc o postępach Atylli? Nie miał radia, nie miał dokładnych map, nie dysponował wojskowym kontrwywiadem. Czy widział upadek imperium? Czy zdołał się zabezpieczyć? I czy w szeregach najeźdźców dostrzegł swojego Holmesa?

Zaskoczyła go sekretarka szefa, która ukazała się w drzwiach.

-Proszę, to są zamówione materiały. - Położyła na biurku kilka teczek. - Trzeba tu pokwitować. - Podsunęła papier.

Pokwitować? Pierwszy raz go o to proszono. Oczywiście, teoretycznie wiedział, że materiały szczególnej wagi musiały być kwitowane. Ale te? Odebrane przez inne służby śledztwo? Dopiero po chwili zrozumiał, że to szef chciał podkreślić, gdzie jest miejsce Schielkego. Boże, hordy barbarzyńców zalewały Germanię jak powódź, a tu w murach jej ostatniej twierdzy ważne były drobne gierki pomiędzy obrońcami. Wzruszył ramionami i podpisał formularz. Mimo to, mimo kompletnego nieprzygotowania, mimo braku specjalistycznego uzbrojenia, mimo wewnętrznych walk pomiędzy tymi, którzy powinni stać zjednoczeni na murach, czuł, że Breslau będzie ostatnią twierdzą Rzeszy. Kiedy ona upadnie, upadnie też tysiącletni mit.

O mało nie zgniótł własnej czapki, siadając na krzesło - tak mu się spieszyło. Odsunął na bok teczkę, którą przyniósł z gestapo i zajął się czytaniem własnych materiałów kontrwywiadu. Tak jak się spodziewał, nie mogło tu być żadnych rewelacji. Nie bez kozery ktoś na górze, zdenerwowany opieszałością, zabrał sprawę Abwehrze i przekazał gestapo. Ale Schielke miał wyjątkową umiejętność dociekania. Przeglądał papier po papierze, dokument po dokumencie.

Kontrwywiad znał pseudonim „Holmes” wyłącznie z nasłuchów radiowych. System „Iryda” nie mógł złamać radzieckich kodów jednorazowych, więc wiedziano o nim jedynie tyle, że nadawał z Breslau i był agentem radzieckim. Pierwszą, niewielką wpadkę jego siatka zaliczyła, kiedy zupełnym przypadkiem wpadł jej kurier. Osoba o trzeciorzędnym znaczeniu. Przejęto jednak kilka niestety niezbyt ważnych dokumentów. Okazało się, że „The Holmes” jest Polakiem i służy polskiemu wywiadowi przy tak zwanej armii Berlinga. Jest majorem, policjantem w cywilu, nie pała specjalną miłością do Rosjan, ponieważ po tysiąc dziewięćset trzydziestym dziewiątym roku „zwiedził” kilka wysp leżących w archipelagu Gułag. Jako spadochroniarz też niezbyt się wykazał, bo podczas jedynego skoku wykonanego w życiu, za linią niemieckiego frontu złamał nogę i do dziś utyka. Ma problemy z nadwagą, silnie łysieje, trzęsie mu się prawa ręka.