Ucieczka z Festung Breslau

-Nie!

Chłopcy na drugiej barykadzie przy niemieckiej klatce schodowej usłyszeli gwizd chwilę później.

-Nie!

Było za późno. Wehrmacht odpalił drugą minę. Tę po stronie rosyjskiej klatki schodowej. Nie zrobiła takiego wrażenia jak poprzednia. Ogłupiali żołnierze kryli się za prowizorycznymi przeszkodami, nie mając pojęcia, co robić. Schielke wyjrzał na korytarz. Nie było drogi odwrotu. Korytarz po stronie niemieckiej płonął, kilku ogarniętych ogniem napastników biegało w chaosie, zderzając się ze sobą. Znowu ta ulotna chwila. Jeden jedyny moment, kiedy natychmiast trzeba podjąć decyzję, nawet złą, albo dać się zabić. Holmes zawsze powtarzał: „Nawet podjęcie złej decyzji jest o całe niebo lepsze niż niepodjęcie żadnej”. No to... No to śmierć!

-Za mną! - ryknął, wyskakując na korytarz. - Za mną!!!

Zaczął biec w stronę radzieckich pozycji wprost pod ich lufy karabinów, strzelając z automatu. Potknął się po kilku krokach oślepiony pyłem. Sierżant chwycił go za ramię. Pociągnął i obaj walnęli w ścianę, obejmując się odruchowo, żeby nie upaść. Z rozpędu wykonali przepiękny baletowy piruet, zatrzymując się na środku korytarza. Sierżant plecami do Rosjanina. Ten piekielny automat Thompsona ciągle strzelał, bo szew rękawiczki utkwił pomiędzy spustem a kabłąkiem i Schielke nie mógł cofnąć palca. Sto naboi w bębnowym magazynku potrzebowało więcej czasu, żeby go opróżnić. Pociski kalibru 0,45 cala, czyli mniej więcej grubości kciuka, masakrowały resztki ścian, wyjąc rykoszetami. Sierżantem coś szarpnęło. Dostał w plecy. Obaj patrzyli sobie w oczy. Tommygun ciągle strzelał. Schielke nie mógł odgiąć palca na spuście, sierżant dostał po raz drugi. Chwilę później po raz trzeci. Byli ciągle przytuleni.

Naboje skończyły się w chwili, kiedy jego żołnierze właśnie przebiegali obok. Ostrożnie opuścił ciało tamtego na brudne kafelki korytarza. Nieprzytomny ruszył dalej. Przerzucił pusty automat do lewej dłoni, spod pachy wyjął tetetkę, ale to był tylko odruch. Szedł jak lunatyk. Nie słyszał nawet odgłosów walki. Jeszcze kilka kroków. Jeszcze...

Zobaczył swoich żołnierzy na zdobytej rosyjskiej barykadzie przy klatce schodowej. Salutowali mu, kiedy kroczył ku nim w kłębach dymu. A sam zapomniał, jak się mówi. Po prostu zapomniał. Chciał coś powiedzieć, ale nie mógł. Toczył po nich wzrokiem niczym pijany, a oni brali to za wzrok karcący. Dopinali kieszenie i porządkowali umundurowanie. Jaśnie pan raczył spojrzeć. A on już nie umiał mówić. Szarpał się z pistoletem, ale w żaden sposób nie dało się zarepetować tetetki jedną ręką. Też zrozumieli to opacznie. Wskazywał na dół?

Młody kapral był najszybszy.

-Granaty! - wrzasnął. - Ładować wszystko, co macie, piętro niżej i na dół!

-Jezu Chryste! - rozległo się z dołu. - Nie rzucajcie!

-Nasi?

-No pewnie! Niczego nie rzucajcie!

-A wy to konkretnie kto?

-Byliśmy odcięci w sali na drugim piętrze. Nie wygłupiaj się, Rudi. To ja.

-To on - potwierdził kapral. - To naprawdę on. - Spojrzał na kapitana. - Schodzimy?

Schielke skinął głową. W dalszym ciągu nie potrafił wykrztusić słowa, a co gorsza przeszkadzało mu coś w ustach. Coś, co tam tkwiło.

Żołnierze zbiegali na dół, on szedł za nimi, ciągle niemy. Krok za krokiem, jak w malignie. Kapral poczuł się dobrze w swojej roli. Wrzeszczał przechylony przez barierkę, w ogóle nie bacząc, że ktoś może do niego strzelić.

-Hej tam! Pierwsze piętro! Jest tam ktoś z naszych?

-Tak. Tak! Jesteśmy uwięzieni w dwóch salach! Nie mamy amunicji!

-A Iwany?

-Na podeście nie ma nikogo.

Schielke szedł dalej jak automat. Pierwsze piętro. Podest rzeczywiście był pusty. Żołnierze skokami wydostawali się z dwóch sal, w których byli uwięzieni. Nie padł ani jeden strzał. Schielke ruszył schodami na dół.

-Nie! Panie kapitanie!

Nie dość, że nie umiał mówić, to jeszcze nie dosłyszał. Albo nie mógł zrozumieć, co się do niego mówi. Coś, co tkwiło w ustach, przeszkadzało okropnie. Ale nie mógł tego wypluć. Żołnierze ruszyli za nim ławą. Na parterze nareszcie spotkali Rosjan. Same służby tyłowe. Sanitariusze, ranni, telefonista, dwóch piechociarzy, obsługa cekaemu wycelowanego w podwórko i jakiś lejtnant. Armia Czerwona i Wehrmacht patrzyli na siebie w bezbrzeżnym zdumieniu. Jedni i drudzy, co było dość dziwne, bo niby czego mieli się spodziewać. Ale nie tak nagle. Nikt nie spodziewał się zwartych szeregów Niemców maszerujących w szyku szerokimi schodami. Cisza przedłużała się nieznośnie. Schielke odkrył nagle, co tak bardzo przeszkadzało mu w ustach. To cygaro. Dawno już wygasłe, przylepione do wargi, lekko rozmokłe. Nagle odzyskał mowę i podszedł do lejtnanta.