Ucieczka z Festung Breslau

Porucznik Schielke odsunął leżące przed nim papiery. Grudniowa, przedświąteczna noc wkurzała go niewyobrażalnie. Te wszystkie raporty, kwity, operaty, ten stos makulatury świadczący o ludzkiej bezdennej głupocie. Jakiś szczeniak z Wehrmachtu ukradł choinkę z parku. Co za bezsens. Ukradł sobie trochę szczęścia? To teraz postawiono go przed dylematem: czy Iwan zabije go w Wigilię, w pierwszy dzień świąt, czy w drugi? Średnia przeżywalność w karnej kompanii to dokładnie trzy dni.

Dotknął grubej tekturowej teczki. Jeszcze większa bzdura. Ludzie wałczyli na wszystkich dworcach kolejowych o miejsce w pociągach na zachód. Niestety, był zakaz opuszczania miasta. Wyroki dla niepokornych zapadały i zapadały. Teraz przestaną, ponieważ władze same będą musiały zarządzić ewakuację. Ale skoro nie było wystarczającej liczby pociągów, mieszkańcy Breslau będą mogli dostać się do wymarzonego Drezna... na piechotę. W samym środku zimy. Kobiety, matki, dzieci, staruszkowie. Na piechotę drogą przez Gandau, Kanth, a potem dreptać po autostradzie przy minus dwudziestu. Przynajmniej nie ugrzęzną w zaspach, bo z innego raportu wynikało, że autostrada jest odśnieżona. Ciekawiła go jednak inna kwestia. Znał pracę sądów polowych oraz plutonów egzekucyjnych i strasznie ciekawiło go, co się stanie ze skazanymi na śmierć za próbę ucieczki przed ogłoszeniem przymusowej ewakuacji. Anulować wyroków sądu się nie da. Więc dalej będą rozstrzeliwać za to, co teraz sami każą robić? I ciekawe, czy poprzedni skazani spotkają się w celach z nowymi, tymi, którzy nie będą chcieli opuścić Breslau. Jego pogubiony umysł zwodził go i wiódł na manowce.

Nagły impuls kazał mu zgasić lampkę i otworzyć okno na całą szerokość. Poddawał się fali chłodu. Co czuje żołnierz na froncie w takim zimnie? Co się czuje w sowieckim gułagu? Ziąb wcale nie paraliżował, w pierwszej chwili był nawet przyjemny. Zdał sobie sprawę, że odczuwa ulgę, bo mimowolnie wywietrzył zadymiony pokój. Jak każdy oficer kontrwywiadu miał dostęp do kronik filmowych, także tych wrogich. Widział amerykańskie i radzieckie. W pamięci utkwiła mu szczególnie jedna. Ukazywała niekończący się rząd niemieckich żołnierzy zmierzających gdzieś w zimną, białą pustkę. Jeden, któremu zabrano buty, zrobił sobie nawet chodaki z dwóch plecionych koszy na warzywa, które wypełnił słomą. Schielke nie chciał tak iść w kompletnej pustce. W pokoju zrobiło się potwornie zimno, a on nie miał ochoty na zapalenie płuc. Zamknął okno i zapalił lampę. Przez chwilę patrzył, jak mikroskopijne białe płatki topnieją na parapecie. Wrócił do biurka i rozłożył mapę. Mój Boże... Anglosasi parli na Zachodzie, Ruscy właściwie stali już u bram. Kwestia czasu. Rzesza to już tylko skrawek terenu topniejący jak śnieg na parapecie.

Znał w ogólnym zarysie plan dotyczący obrony wschodnich terytoriów. Miała zadziałać w oparciu o miasta twierdze. Plan nawet niegłupi, bo dawał szansę związania i unieruchomienia znacznych sił, ale... No właśnie: „ale”. Breslau, jako jedno z największych miast leżących prawie na kierunku ataku, będzie twierdzą kluczową, a więc śmiertelną pułapką dla swoich obrońców. A Schielke nie chciał iść donikąd w śnieżnej pustce. Nie chciał być głodny, bity, przesłuchiwany, powoli doprowadzany do strasznej śmierci z wycieńczenia. Trochę za dużo słyszał o tym, co tam się wyrabiało.

Nie był na tyle władny, żeby zmienić sobie przydział na front zachodni. Zresztą tam też działy się straszne rzeczy. A on po prostu nie chciał iść do więzienia ani obozu. Jakiegokolwiek. Niedawno w chwili depresji rozmyślał, czy nie rozwalić sobie nogi granatem. Ale po pierwsze lubił obie swoje nogi, a po drugie nic by to nie dało, poza faktem, że będzie jeszcze bardziej bezradny wobec oprawców. Na czyjąkolwiek litość w tej wojnie nie było sensu liczyć.

Ktoś otworzył drzwi, nie pukając. Schielke poderwał się na równe nogi. To był jego szef, Heigel - też nocny Marek niemogący sobie znaleźć miejsca w przedświątecznym krajobrazie.

-Pracuje pan jeszcze? O tej porze?