Biały smok [The White Dragon - pl]

— Jeżeli to wam dwóm poprawi nieco samopoczucie, nawet mnie samą nieco to oszołomiło — powiedziała Sharra. — Dziękuję za owoce, Piemurze. Ta… ta horda zjadła wszystkie, jakie mieliśmy. Wydaje mi się, że zostało nieco pieczonego intrusia i kilka żeberek z tego samca.

— Mógłbym zjeść Głupka, tylko byłby nieco zbyt łykowaty.

Piemur westchnął z ulgą i opuścił się na piasek.

Sharra zachichotała, idąc przynieść mu coś do jedzenia.

— Nie podoba mi się ten pomysł, żeby tu było dużo ludzi — powiedział Jaxom Piemurowi.

— Wiem, o co ci chodzi. — Młody harfiarz wyszczerzył zęby. — Jaxomie, czy zdajesz sobie sprawę, że byłem w miejscach, w których dotąd nie postała ludzka stopa? Widziałem miejsca tak przerażające, że strach brał, i inne, z których trudno było mi odejść, takie były piękne. — Wypuścił oddech z rezygnacją. — No cóż, dostałem się tam pierwszy. — Nagle usiadł, wskazując nagląco na niebo. — Tam są! Gdybym tylko miał ten dalekowidz!

— Kto? — Jaxom wykręcił się, żeby zobaczyć co pokazuje Piemur, spodziewał się dojrzeć smoczych jeźdźców.

— Te tak zwane Siostry Świtu. Można je tutaj zobaczyć tylko o zmierzchu i o świcie, i dużo wyżej na niebie. Widzisz, to te trzy bardzo jasne punkciki! Wiele razy wykorzystywałem je jako przewodników!

Jaxomowi trudno byłoby nie zauważyć trzech gwiazd, świecących niemalże stałym światłem. Zastanawiał się, czemu wcześniej nie zwrócił na nie uwagi.

— Wkrótce zbledną — powiedział Piemur — jeżeli nie będzie świecił któryś księżyc. Potem pokażą się znowu tuż przed świtem. Muszę zapytać o nie Wansora, kiedy go zobaczę. Nie zachowują się jak normalne gwiazdy. Nie było takiego planu, żeby Gwiezdny Kowal przybył tu i pomógł budować dom dla Harfiarza, co?

— Jest chyba jedynym, którego nie ma na liście — odparł Jaxom. — Pociesz się, Piemurze. Sądząc po tym, jak pracowali dzisiaj, skończenie tego domu nie zajmie im wiele czasu. Ale co ty masz na myśli mówiąc o tych Siostrach Świtu?

— One po prostu nie zachowują się jak prawdziwe gwiazdy. Nigdy nie zauważyłeś?

— Nie. Ale my siedzieliśmy przeważnie wieczorami w domu, a o świcie to już zawsze.

— Większość gwiazd zmienia swoje położenie. A one nigdy.

— Ależ na pewno zmieniają. W Ruatha są niemal niewidoczne, tuż nad horyzontem…

Piemur potrząsnął głową.

— One są stałe. To właśnie mam na myśli. W czasie wszystkich pór roku były zawsze w tym samym miejscu.

— Niemożliwe! Po prostu niemożliwe. Wansor mówi, że gwiazdy poruszają się po utartych szlakach na niebie jak…

— One są stałe! Są zawsze w tej samej pozycji!

— A ja a mówię, że to niemożliwe.

— Co jest niemożliwe? I przestańcie warczeć na siebie — powiedziała Sharra powracając z tacą wysoko załadowaną jedzeniem i z bukłakiem przerzuconym przez ramię. Podawszy Fiemurowi jedzenie, napełniła wszystkim czarki.

Piemur ryknął śmiechem, sięgając po żeberko.

— No, ja przynajmniej mam zamiar wysłać wiadomość do Wansora. Według mnie to cholernie dziwne zachowanie jak na gwiazdy!

Jakaś zmiana w bryzie obudziła Mistrza Harfiarza. Zair ćwierknął cichutko, zwinięty w kłębuszek na poduszkach koło ucha Robintona. Nad głową Harfiarza rozpięto daszek od słońca, ale ze snu wyrwał go ten duszny upał.

Tym razem nikt nie siedział na straży obok niego. To wytchnienie w nadzorze przyniosło mu zadowolenie. Wzruszała go troskliwość ich wszystkich, chociaż czasami wydawało mu się, że udusi się od ich usłużności. Powściągnął swoją niecierpliwość. Nie miał wyboru. Był zbyt zmęczony i słaby, żeby nie poddać się opiece. Dzień dzisiejszy musi być jeszcze jednym drobnym sygnałem ogólnej poprawy jego zdrowia: zostawili go samego. Rozkoszował się tą samotnością. Na wprost niego leniwie trzepotał kliwer; słyszał jak z tyłu… na rufie, poprawił się… główny żagiel również dudni w bezwietrznym powietrzu. Statek zdawały się popychać jedynie łagodnie przewalające się fale. Z ufryzowaną pianą na grzywach hipnotyzowały swoim rytmem — musiał ostro potrząsnąć głową, żeby przestać się im przyglądać. Podniósł wzrok nad wzburzone morze i jak zwykle dookoła nie zobaczył nic oprócz wody. Nie zobaczą lądu jeszcze przez kilka dni, jak wiedział, chociaż Mistrz Idaloran mówił, że posuwają się na południowy wschód z dobrą szybkością, od kiedy trafili na Wielki Prąd Południowy.