Dzieci Boga [Children of God - pl]

26. WIELKA PUSZCZA POŁUDNIOWA: 2061 czasu ziemskiego

—…dojrzały dwie noce temu… —…rzeką Pon. Ale ktoś myśli… —…już się nie sprzedaje… —…taka wojna wymaga zaopatrzenia! jeśli… (Aannhh.) —…oś jest głodny! Kto ma… —…pola rakaru są na północ od… — Sipąj, Panar! Ktoś słyszał… —…aa wcześnie. Dojrzewajaa… —…i zamiast tego skupić się na skonsolidowaniu… (Aaaannhh.) —…zbieracze nitarlu w porcie Kran… — Spo,Djalao, pewno jesteś głód… — Znaleźliśmy więcej nad rze… —…paari wkrótce będzie… (Aaaaaaaannhh.) —…tkacze nie mogą użyć… —…więc jeśli wyprawimy się po rakari… —…ktoś tę wiązkę ree… —…nala, zrób coś, żeby Izaak przestał… — Podrap tutaj. Nie, niżej! Taa… (Aaaaaaaaaaaaaannhh…)

— Sipaj, Izaak! Przestań! — krzyknęła Ha’anala.

Izaak padł na ziemię, oszołomiony, ale zadowolony. Kręcenie się w kółko przemieniało niepojęte w jednolitą zamazaną plamę, a jeśli sam wydał jakiś dźwięk, udawało mu się czasami uciszyć hałas, ale najlepiej było, kiedy jeden głos wzbijał się nad inne i uciszał wszystkich.

— Sipaj, Izaak — powiedziała Ha’anala powoli, niskim głosem. — Chodźmy do kryjówki. — Odczekała tyle, ile było trzeba, zanim dodała: — Będziemy słuchać muzyki.

Ha’anala miała klarowność.

Izaak wstał, przyciskając laptop do nagiej, kościstej piersi, czując jego chłodną, płaską, nieskazitelną doskonałość. Wszystko wokół niego było niepewne, nieprzewidywalne, niezrozumiałe. Nie mógł ufać nawet własnemu ciału. Stopy oddalały się coraz bardziej, ramiona sięgały coraz dalej, kiedy oplatał nimi tors. Włosy pojawiały się tam, gdzie ich przedtem nie było. Kamień, raz gładki i bez skazy, za drugim razem, gdy nań spojrzał, mógł już być przykryty liściem albo skażony obecnością robaka. Uszy, oczy, usta i członki poruszały się nieustannie. Ciała siedziały i spały w różnych miejscach. Jak mogli od niego oczekiwać, że zrozumie, co mówią, skoro wciąż starał się pojąć, kim oni są?

Rośliny wyskakiwały z ziemi, rosły i znikały. Pączki, kwiaty i te suche rzeczy były, a potem ich nie było. Mógł siedzieć i gapić się całymi godzinami — nie, dniami — ale nigdy nie zdołał zauważyć, jak to się dzieje. Zasypiał, a rano tej starej rzeczy już nie było, była nowa i czasami zachowywała się tak jak przedtem, a czasami nie. Żadnej klarowności.

W komputerze był świat, który nie zmieniał się każdego ranka — prócz codziennej wiadomości od matki. Wiedział już, że matka robi w nim małe zmiany, bo pokazała mu, jak to zrobić. Skarżył się na to, więc zebrała wszystkie wiadomości od siebie w oddzielny plik i to było dobre, bo nie zmieniało niczego w innych miejscach. Tylko Izaak mógł zmieniać. Komputer był lepszy od kręcenia się w kółko.

— Sipaj, Izaak. Chodź ze mną — powiedziała Ha’anala, wyraźnie oddzielając każde słowo.

Zebrała jego ubranie — prostokąt z niebieskiego jedwabiu, który przykrywał go od głowy do pasa. Jego tałes, mówiła Sofia z ponurą ironią.

— Będziemy słuchać muzyki — powtórzyła Ha’ anala, chwytając go stopą za kostkę u nogi.

Izaak wyszarpnął nogę i mruknął:

— Teraz ktoś musi zacząć od początku.

Ha’anala uniosła podbródek i usiadła, czekając. Izaak nie znosił, jak mu przerywano myśl; musiał wtedy zaczynać od początku. Jeśli coś mówił, a ktoś mu przerwał, powtarzał wszystko, słowo po słowie, póki nie wypowiedział dokładnie tego, co chciał powiedzieć. Pewnie dlatego tak mało mówi, pomyślała Ha’anala. Kiedy w pobliżu byli Runowie, w żaden sposób nie mógł dokończyć myśli lub zdania. Nikt nie był w stanie milczeć tak długo, nawet ryzykując fierno.

Skończył myśl i wyprostował się: sygnał, że może iść dalej. Ha’anala przetoczyła się na nogi i ruszyła ku skrajowi polany. Izaak szedł za nią trochę z boku, z podniesioną i nieco przekrzywioną głową, żeby nie widzieć jej poruszających się nóg. Ludzie znowu mówili.

—…adiowa kontrola… —…paj Hatna! Nie rób… —… teraz już ponad sto bahW. —…nowe osłony przeciwwietrzne dla ty… — jest dobre w połączeniu z k‘ta… —…urza nadejdzie za…

Rozmowy cichły, wypierane przez bezładne odgłosy puszczy: skrzeki, buczenie, kapanie. Prawie taki zgiełk jak w wiosce. Ale w puszczy przynajmniej nie było tego okropnego zamętu rozmów i intonacji, tych z trudem chwytanych znaczeń, burzonych przez kolejne słowa.

Impasto, [impast, technika malarska polegająca na nakładaniu grubej warstwy farby pędzlem, szpachlą lub dłonią, przez co uzyskuje się szorstką, jakby rzeźbioną fakturę obrazu.] pomyślał Izaak. Gorsze od czerwonego. Wioska to impasto słów. Puszcza to impasto dźwięków. Nie ma klarowności!