Każde martwe marzenie

Rozdział 18

W każ­dej dzie­siąt­ce Czer­wo­nych Szó­stek byli lu­dzie, któ­rzy po­tra­fi­li opa­trzyć ranę, wy­jąć strza­łę czy za­ta­mo­wać krwo­tok. Ale to Azger La­we­ghz z Dru­giej, naj­star­szy tro­pi­ciel w kom­pa­nii, ucho­dził za spe­cja­li­stę od po­ła­ma­nych ko­ści. Po­tra­fił je skła­dać le­piej niż puł­ko­wi me­dy­cy. Oglą­dał te­raz nogi Bo­re­he­da, nie cac­ka­jąc się zbyt­nio, a sza­man, któ­ry na wła­sne nie­szczę­ście od­zy­skał przy­tom­ność, le­żał nie­ru­cho­mo, z twa­rzą bla­dą jak sztu­ka świe­że­go płót­na. Mo­kre od potu wło­sy przy­le­pi­ły mu się do czasz­ki, ta­tu­aże wy­glą­da­ły jak czar­ne i czer­wo­ne, na­pęcz­nia­łe krwią żyły.

Ale na­wet nie jęk­nął, su­kin­syn.

— Ma po­ła­ma­ne ko­ści udo­we, obie, a go­le­nie po­trza­ska­ne na co naj­mniej trzy ka­wał­ki każ­dy. Lewe ko­la­no… — Tro­pi­ciel po­krę­cił gło­wą. — W Be­len­den ka­za­li­by mu uciąć tę nogę.

— Tyl­ko spró­buj — jęk­nął Bo­re­hed. — No, tyl­ko spró­buj…

Azger zi­gno­ro­wał go, od­wró­cił się i za­czął stru­gać z czar­nej desz­czuł­ki łup­ki. Ostrze ka­vayo mi­go­ta­ło w jego dło­niach.

Ken­neth ob­ser­wo­wał uważ­nie twarz sza­ma­na. Czy mu się tyl­ko wy­da­wa­ło, czy je­den z ta­tu­aży za­czął zmie­niać kształt?

— Nie je­ste­śmy w Be­len­den, straż­ni­ku — rzu­cił szyb­ko.

Siwy żoł­nierz wzru­szył ra­mio­na­mi.

— Nie, pa­nie po­rucz­ni­ku. Nie je­ste­śmy. I dla­te­go ten rzeź­nik za­cho­wa swo­je ku­la­sy, choć pew­nie już ni­g­dy nie bę­dzie bie­gał.

Ta­tu­aż na twa­rzy sza­ma­na uspo­ko­ił się, a sto­ją­cy kil­ka kro­ków od nich Fen­lo Nur opu­ścił ku­szę, jego lu­dzie też.

Przez chwi­lę wszy­scy, z sza­ma­nem włącz­nie, pa­trzy­li, jak tro­pi­ciel na­da­je ka­wał­kom drew­na po­żą­da­ny kształt. Wresz­cie Azger wbił za­krzy­wio­ny nóż w po­kład, przy­mie­rzył łup­ki do po­ła­ma­nych nóg i wark­nął:

— Te­raz za­bo­li bar­dziej. — Szarp­nął pra­wą nogę, bez ce­re­gie­li na­sta­wia­jąc ko­ści, i za­czął owi­jać ją po­dar­tym na pasy ple­dem.

Choć wy­da­wa­ło się to nie­moż­li­we, tam, gdzie nie ozda­bia­ły jej ta­tu­aże, skó­ra sza­ma­na jesz­cze po­bla­dła. Ale Bo­re­hed, za­miast wresz­cie ze­mdleć, wska­zał wzro­kiem na ka­vayo tkwią­cy w drew­nie.

— Cie­ka­wy nóż. Skąd…

— Pre­zent od przy­ja­ciół ze wscho­du. Część mo­ich lu­dzi przy­wio­zła je na pa­miąt­kę. — Ken­neth się­gnął po ma­nier­kę. — Chcesz jesz­cze go­rzał­ki?

Przed za­bie­giem na­po­ili ran­ne­go całą ma­nier­ką, gest, któ­re­go szczo­dro­ści Bo­re­hed zda­wał się nie do­ce­niać. Ale co tam, Ken­neth uznał, że naj­wy­żej zre­zy­gnu­je ze swo­jej por­cji.

— Nie… — Aher za­mknął oczy i po­trzą­snął gło­wą, roz­pry­sku­jąc kro­ple potu na wszyst­kie stro­ny. — Jesz­cze tro­chę i stra­cę przy­tom­ność… a mu­si­my po­roz­ma­wiać… ty i ja. Ale… mów… do… mnie…

Tro­pi­ciel skoń­czył pra­wą nogę i za­jął się lewą. Znów szarp­nię­cie, coś jak­by zgrzyt, oczy Bo­re­he­da na chwi­lę ucie­kły w głąb czasz­ki, ale za­raz po­wró­ci­ły. Gdy żoł­nierz do­tarł z ban­da­żo­wa­niem do le­we­go ko­la­na, któ­re wy­glą­da­ło jak skó­rza­ny wo­rek wy­peł­nio­ny krwa­wą mia­zgą, po­rucz­nik od­wró­cił wzrok.

— Ja­kim cu­dem aż tak się po­ła­ma­łeś? — za­py­tał.

— Wy… aaaaaaaaa!!! Nie, nic nie mów… Niech za­ci­ska… twój czło­wiek zna się na tym… aaaaach… — Aher wes­tchnął tak, że ofi­ce­ro­wi aż ciar­ki prze­szły po grzbie­cie. — To nic… nic… ta­niec ka­mie­ni… wy­zwa­nie du­chów… to jest ból…