Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Кароль маўчаў. Ці ён змагаўся з злосьцю, ці з сумневам – сказаць было цяжка. Тут падаў голас Эямэр.

– Дазвольце мне, мой каролю! – папрасіў ён. – Вось небясьпека, пра якую нас папярэджвалі. Ці мы ехалі зь перамогай, толькі каб стаяць, ашаломленыя, перад старым хлусам зь мёдам на зьмяіным языку? Так загнаны воўк прамаўляў бы выжлам, калі б здолеў гаварыць. Гаспадар мой, якую дапамогу ён можа даць? Усё, чаго ён хоча, – гэта выбрацца з свае пасткі. Ці стане вашамосьць перамаўляць з тым, на чыіх руках забойствы й здрада? Узгадайце Тэядрэда ля броду, Хаму ў Хельмавым Яры!

– Калі ўжо згадваць атрутныя языкі, дык што сказаць пра твой, малады асьпідзе? – прышыпеў Саруман, і зараз ягоны маланкавы гнеў выявіўся для ўсіх. – Аднак ня трэба сьпяшацца, Эямэр, сын Эямунда! – працягнуў ён па-ранейшаму добра й мякка. – Кожнаму чалавеку – свая доля. Твая – у зброі й ваярскай моцы. Вялікай пашаны дамогся ты празь іх. Карай тых, каго назаве ворагамі твой гаспадар, і ў тым шукай сваю радасьць. Ня ўблытвайся ў тое, чаго яшчэ не разумееш. Вераемна, калі станеш каралём, і сам скеміш, што сяброў абіраюць з асьцярожнасьцю. Сяброўства з Саруманам і моц Ортанку ня варта адкідаць з пустой прыхамаці – якія ні ляжалі б за сьпінай крыўды, сапраўдныя ці ўяўныя. Вы выйгралі бітву – але не вайну, і з дапамогай сілы, на якую наўрад ці магчыма разьлічваць зноў. А мо раніцою вы знойдзеце лясны цень упрост ля сваіх дзьвярэй? Бо ягоныя гаспадары неразумныя й непрадказальныя й маюць няшмат любові да людзей. Але ж навошта, о гаспадар Рохану, называць мяне забойцам, нат калі адважныя ваяры й загінулі ў бітве? Калі пачынаць вайну, ды без патрэбы – бо я яе не жадаў, гэтай вайны, – ваяры асуджаныя на гібель. Калі мяне з той нагоды палічаць забойцам, дык увесь род Эёрла заплямлены забойствам, бо ён багата ваяваў і нападаў на мноства тых, што адважыліся супрацьстаяць яму. Аднак зь некаторымі потым памірыўся, няхай і з палітычнай нагоды, мір ёсьць мір, дзеля чаго ён ні ўтвараўся б. Я скажу так, вашая каралеўская мосьць Тэядэн: няхай будзе мір і сяброўства між намі. Ці ж ня ў нашай волі іх стварыць?