Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Ze zdumienia i oburzenia Marcie zaparło dech w piersiach. Zamachnęła się, by spoliczkować starszego pana.

— Skąd wiesz, czego by chciał Steffi? Nie znałeś go! Ale ja znałam! Był to człowiek łagodny, dobry i opiekował się mną, gdy moje cholerne flaki… gdy byłam chora. A teraz popatrz na niego. Popatrz na niego! — Jej zniszczona, a kiedyś piękna twarz skrzywiła się w nowym ataku szlochu. Nagła wściekłość na Klaudiusza rozwiała się, podniesiona ręka opadła bezwładnie. — Steffi, ach Steffi — szepnęła Marta i przytuliła się do krzepkiego starca. — Szedł obok i uśmiechał się do mnie przez ramię, a za chwilę…

Szary potwór wypadł na nich bez ostrzeżenia z gęstej kępy trzcin i zaatakował środek szeregu wędrowców. Wyrzucił Stefanka w powietrze, a potem zaczął go wściekle gryźć. Gdy Peo wyciągnął maczetę, by odpędzić bydlę od straszliwej uczty, dzik zaszarżował na niego. Fitharn wybuchł pozornym płomieniem i wystraszył dzika ze ścieżki na płytkie bagno. Felicja i Ryszard podążyli za nimi z naciągniętymi łukami, pozostawiając innym ratowanie rannych. Ale dla Stefanka nie było już ratunku.

Klaudiusz potrzymał w ramionach drżącą Martę, po czym rąbkiem swej koszuli safari otarł jej płynące strumieniem łzy. Zaprowadził ją do porośniętego mchem zagłębienia, gdzie Madame opatrywała Burkego, i posadził na ziemi. Skórzane spodnie na kolanach miała poplamione krwią i błotem, a ponadto wokół obu kostek jej nóg były widoczne jasnoczerwone plamy.

— Jej także należałoby się przyjrzeć, Madame — rzekł Klaudiusz. — Ja się zajmę Steffim.

Wyjął ze swego plecaka mylarowy koc i podszedł do ciała; starał się opanować wściekłość i odrazę. Znał Stefanka tylko trzy dni, ale jego sprawność, gotowość niesienia pomocy i ciepło okazywane innym sprawiły, że podczas wędrówki z Wysokiego Vrazelu do doliny Renu był przemiłym towarzyszem podróży. Jedyne, co teraz Klaudiusz mógł dla niego zrobić, to przywrócić jego wykrzywionej w konwulsjach twarzy zwykły spokojny wyraz. Steffi chłopcze, nie potrzebujesz już mieć tak zaskoczonej miny. Teraz się odpręż i odpocznij. Odpocznij w pokoju.

Poszarpane wnętrzności opadła horda much i z leniwą niechęcią uniosła się, gdy Klaudiusz przesunął ciało Stefanka na metaliczny arkusz. Zespawał w zamknięty worek brzegi mylaru termowiązką ze swego zasilacza. Praca była na ukończeniu kiedy Fitharn, Ryszard i Felicja z chlupotem powrócili z dżungli.

Felicja uniosła kanciasty żółtawy przedmiot, podobny do marszpikla z kości słoniowej.

— Wykończyliśmy skurwiela, choć nie na wiele się to przyda.

Ryszard ze zgrozą potrząsał głową.

— Świnia wielkości cholernej krowy! Musiała ważyć z osiemset kilo. Gdy Kulas wpędził ją w krzaki, trzeba było aż pięciu strzał, by z nią skończyć. Ciągle nie mogę zrozumieć, jak coś tej wielkości mogło się niepostrzeżenie do nas podkraść.

— To inteligentne diabły — mruknął Fitharn.

— Musiał iść za nami pod wiatr. Gdybym miał choć trochę oleju w głowie, to bym go wyczuł. Ale myślałem o tym, że musimy się pośpieszyć, by przebyć rzekę, nim podniesie się poranna mgła.

— No i uwięźliśmy tu i teraz w pełnym świetle dnia — rzekła Felicja. Podniosła jeszcze wyżej łowieckie trofeum. — Ten typunio nam to zapewnił.

— Co teraz? — zapytał Ryszard.

Felicja wyjęła strzały z magazynka swego sprzężonego łuku i uklękła, żeby opłukać zakrwawione szkliste groty w wodzie obok ścieżki.

— Musimy się ukryć po tej stronie dróżki aż do zachodu słońca i wtedy przekroczymy rzekę. Dziś w nocy będzie prawie pełnia. Chyba zdążymy przejść przez wąski pas doliny na wschodnim brzegu w parę godzin. Na resztę nocy rozbijemy obóz wśród skał u stóp skarpy Czarnego Lasu.

Firvulag wykrzyknął:

— Chyba nie zamierzasz kontynuować podróży?! Spojrzała na niego wyzywająco.

— Ty chyba nie zamierzasz zawrócić? Odezwał się Klaudiusz:

— Steffi nie żyje. Peo jest w bardzo złym stanie. Jedno z nas musi go zabrać z powrotem do Amerie, inaczej straci nogę… albo jeszcze gorzej.

— Zostaje nas jeszcze pięcioro — rzekła Felicja i zmarszczyła brwi; zaczęła postukiwać rogiem dzika w udo odziane w kozłową skórę. — Kulas może wracać z Wodzem. Po drodze pomoże mu jego naród. Ale nim odejdziesz — zwróciła się do małego człowie– czka — powiedz nam, jak się dostać do fortecy tego typa Sugolla.

— To nie będzie łatwe. — Firvulag pokiwał głową. — Czarny Las jest o wiele dzikszy od Wogezów. Sugoll mieszka na górze na północno-wschodnim stoku Feldbergu, gdzie Rajska Rzeka wypływa ze śnieżnych pól. Zły kraj.

— Tanowie nie będą nas szukać po tamtej stronie Renu — powiedziała. — Gdy go przekroczymy, chyba nie będziemy musieli się już martwić żadnymi patrolami w szarych obrożach.

— Ale są jeszcze Wyjce — rzekł Fitharn. — A w nocy Polowanie. Powietrzne, jeśli kieruje nim Velteyn. Jeżeli Polowanie wytropi was na otwartym terenie, jesteście skończeni.