Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Król raczył się uśmiechnąć w sposób, który uważał za łaskawy.

— Wiem wszystko o twoich niezwykłych zdolnościach. Zostaniesz nagrodzona tym, czego pożądasz, we właściwym czasie. Ale nie teraz! Najpierw pomóż swym przyjaciołom zdobyć Włócznię i latacz. Jeśli się zdarzy, że znajdziesz przy kraterze naszyjnik Lugonna, weź go! Jeśli nie, zobaczymy, co się da zrobić, gdy wrócisz. Towar na stół, a wtedy porozmawiamy o prezentach. — Machnął ręką na pożegnanie i gwardziści wyprowadzili ludzi.

— Czy już poszli? — szepnął Yeochee i zeskoczył z podium, by zajrzeć w ciemności.

— Poszli, królu — potwierdził Fitharn. Usiadł na brzegu królewskiego podwyższenia, ściągnął but i wyrzucił z niego kamyczek. — Ach ty mały sukinsynu!

— Okazuj więcej szacunku — warknął Yeochee.

— Mówiłem do kamyka w mym bucie, Przerażający… No i co? Jak myślisz?

— Ryzykowne, ryzykowne. — Król chodził tam i z powrotem po sali; ręce miał założone z tyłu. — Gdybyśmy tylko mogli sobie poradzić bez tych piekielnych pośredników! Gdybyśmy umieli to zrobić na własny rachunek!

Fitharn rzekł:

— Podli obrożowcy muszą często myśleć tak samo. I oni też są niebezpiecznie uzależnieni od ludzkości. Ale my nie mamy wyboru, Przerażający. Ludzie są sprytniejsi od nas, a w pewnych sprawach także silniejsi. Czy po tak długim czasie moglibyśmy się pokusić o uruchomienie latacza? Albo przywrócić działanie Włóczni? Mieliśmy czterdzieści lat na rozmyślanie, jak pobić Wroga… i wszystko, co potrafiliśmy, to płakać nad rozlanym mlekiem. Nie lubię tej strasznej Guderian bardziej niż ty, królu. Ale to przepotężna istota. Chcesz, czy nie chcesz, nie ma wyboru: ona może nam pomóc.

— Przecież nie należy ufać ludziom! — zawył Yeochee. — Czy odczułeś to uderzenie nienawiści ze strony Felicji, gdy mówiła „bardzo proszę”? Dać takiej złotą obręcz… Wolałbym zawracać płynącą lawę moją królewską pałką!

— Felicję potrafimy kontrolować. Pallol i Sharn-Mes przemyśleli to. Nawet jeśli znajdzie naszyjnik przy Grobie Statku, nie nauczy się go używać z dnia na dzień. Przylecą tu natychmiast, a Felicja dostanie hopla, by zaraz zaatakować Finiah. Zaopiekują się nią nasze Bojowe Dziwożony…

— Na cycki Te! — zaklął świętokradczo król.

— … Ayfa zaś czy Skathe mogą z nią skończyć przy najmniejszej oznace zdrady. Jeśli natomiast Felicja przeżyje atak na Finiah, możemy się jej pozbyć w inny sposób: wyślemy ją na południe do Bitwy. I to się będzie doskonale zgadzało z drugim etapem znakomitego planu Guderianowej. Nie martw się, królu. Możemy wykorzystać Felicję i pozostałych dla własnej korzyści… A potem Sharn i Pallol należycie wykombinują bohaterską śmierć dla naszych szlachetnych ludzkich sprzymierzeńców. Jeśli rozegramy to właściwie, Firvulagowie mogą na zakończenie mieć równocześnie Włócznię i Miecz… i wziąć górę zarówno nad obrożowymi Tanami, jak i Motłochem! A wtedy będziesz się — nazywał Niekwestionowanym Władcą Całego Znanego Świata, i to będzie prawda. Yeochee obdarzył go straszliwym spojrzeniem.

— Poczekaj tylko, aż przyjdzie twoja kolej znalezienia się na królewskim tronie! Zobaczymy wtedy, jak dobrze…

Z korytarza wyskoczył kamerdyner; niósł wielką parującą tacę i szklany dzban z brązowym płynem.

— Gotowe, o Przerażający! Gorące-gorące-gorące! I nie ze zwykłą kiełbasą z salamander! Zupełnie nowy rodzaj! Kucharz Mariposa powiedział, że zagotuje ci się od tego w jajach!

Yeochee pochylił się nad tacą i zaczął się delektować aromatem wypieku w kształcie koła, który był pocięty na kliny; z każdego ściekał warstwami smakowity biały i czerwony krem.

— Z przeproszeniem, królu — zaryzykował pytanie Fitharn — co to, u diabła, takiego?

Król wziął tacę oraz dzban piwa i podreptał zadowolony w stronę kryształowej groty.

— Specjalność pewnej Seniory Mariposy de Sanchez, później Plantacji Krelix, a poprzednio pizzerii Chichen-Itza w Merida w Meksyku… A teraz odejdź, Fitharn. Idź z tym przeklętym Motłochem i pilnuj ich.

— Jak rozkażesz, o Przerażający.

I wreszcie w wielkiej jaskini zapanowała znowu cisza. Yeochee wsunął głowę i rozejrzał się w grocie geody. Świece się dopalały, a dwoje fascynujących oczu patrzyło na niego ze stosu ciemnych futer.

— Ju-huuu! — zaśpiewał. — Czas na przysmaczki!

Lulo zbliżała się już do niego podskakując w najbardziej czarujący sposób.

— Grrum! Mniamniamniam! — odezwała się.

Yeochee zaskrzeczał rozkosznie:

— Zostaw! Pozwól mi najpierw to postawić, zwariowany sukkubie! Ach, zakochasz się w tym daniu. Uwielbiam je. Coś całkiem nowego: ser pół na pół z aksolotlem!