Rozmowa w „Katedrze”

– Ta stara wiedźma Ivonne gdzie może podsmradza na rząd i nawet na ciebie – powiedziała Hortensja.

– Uważaj, tylko jej nie piśnij słowa, bo mnie zabije, jak się dowie, że na nią plotkuję – powiedziała Queta. – Nie chcę zadzierać z tą czarownicą.

Nie zatrzymał się przy nich, podszedł do baru. Nalał sobie whisky, wrzucił dwie kostki lodu i usiadł. Służące, już w przepisowych fartuszkach, kręciły się koło stołu. Czy kierowcy dostali jeść? Odpowiedziały mu, że tak. Kąpiel podziałała usypiająco, Hortensję i Quete widział jak przez mgiełkę, ledwo do niego docierały ich szepty i chichot. No więc co takiego wygaduje ta stara.

– Pierwszy raz słyszałam, jak publicznie cię obsmarowywała – powiedziała Queta. – Bo zawsze dotąd była dla ciebie jak miód.

– Mówiła do Robertita, że forsa, którą z niej ciągnie Lozano, idzie w połowie dla ciebie – rzekła Hortensja. – Masz pojęcie, mówić takie rzeczy temu plotkarzowi.

– I jeżeli dalej będą ją wysysać, wycofa się z interesu i wróci do przyzwoitego życia – zaśmiała się Queta.

Skrzywił się i otworzył usta: gdyby kobiety były niemowami, gdyby można porozumiewać się z nimi tylko za pomocą gestów. Queta sięgnęła po słone paluszki, jej dekolt się rozchylił ukazując piersi.

– Uważaj, nie kokietuj mi go – szturchnęła ją Hortensja. – Zostaw trochę dla staruszka.

– Landy nawet taki widok nie ożywi – Queta oddała jej szturchaniec. – On też pewno wróci do przyzwoitego życia.

Zaśmiewały się, a on słuchał i pił. Ciągle te same dowcipy, aha, znasz najnowszą plotkę? te same rozmowy, Ivonne i Robertinp żyją ze sobą! Zaraz przyjedzie Landa, a nad ranem będzie miał znowu uczucie, że przebałaganił jeszcze jedną noc zupełnie taką samą jak inne. Hortensja wstała, żeby zmienić płytę. Queta znów napełniała kieliszki, życie to ciągle powtarzana, nudna kalkomania. Pili dopiero drugą whisky, kiedy usłyszeli zgrzyt hamulców przed furtką.

Dzięki tym zgrywom Ludovica czekanie nie było już takie nużące, don. A ta jej buziuchna, a usteczka, a ząbki jak perełki, i że cała pachnie różami, i że co to za ciało, umarłego by rozruszała: mówił, jakby był w niej zakochany, don. Ale jeżeli mu się kiedy zdarzyło stanąć przed panią, to nawet nie śmiał spojrzeć, ze strachu przed don Cayo. A on, czy z nim było tak samo? Nie, Ambrosio słuchał gadaniny Ludovica i śmiał się, nic poza tym, on nic nie mówił o pani i nie uważał jej za coś nadzwyczajnego, nie, on tylko myślał kiedy już będzie dzień, żeby móc iść spać. A te inne? Czy i panienka Queta też mu się nie podobała? Też nie, don. No pewnie, ładna to była, ale czy Ambrosio miał głowę, żeby myśleć p kobietach, przy takiej morderczej pracy ledwo pamiętał, kiedy ma wolne, bo się wtedy walił do łóżka i spał, odsypiał te przesiedziane noce. Ludovico był inny, jak przeszedł do obstawy don Cayo, poczuł się cholernie ważny, teraz to już pójdę w górę, Murzynie, i dopiero będę rozpieprzał tych, co mnie kiedyś rozpieprzali. To było marzenie jego życia, don. I wtedy, jak tak razem czekali po nocach, to albo mówił o babkach, albo o tym: będzie miał stałą pensję, będzie miał swój numer, urlopy, wszędzie go będą szanowali i ho, ho, kto to do niego nie będzie przychodził z korzystnymi propozycjami. Nie, don, Ambrosio nigdy nie chciał robić kariery w policji, odrzucało go od takiej roboty, właśnie z powodu tego czekania, tej nudy. Rozmawiali, palili i już tak koło pierwszej oczy im się kleiły, a w zimie trzęśli się od chłodu; jak się zaczynało rozwidniać, myli sobie gęby pod fontanną w ogrodzie, patrzyli, jak służące biegną po pieczywo, wyjeżdżały pierwsze samochody, mocny zapach potraw uderzał w nozdrza i robiło się lżej, bo don Cayo nigdy się nie spóźniał. Czy mi się kiedy odmieni, czy będę miał wreszcie normalne życie, myślał Ambrosio. No i dzięki panu się odmieniło, dzięki panu ma to normalne życie, don.