Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

— Chodzi o juczne onagery — odezwał się Snop. — Tworzyć „grot", miecze w dłoń, onagery do środka szyku. Marszem ubezpieczonym.

Zgrzytnęła stal, zmieniliśmy ustawienie wierzchowców, tworząc trójkątny szyk. Najpierw jechał Snop, potem Hacel i ja, trójkąt zamykali Brus, Benkej i N’Dele. Onagery dreptały wewnątrz.

Demonstracja wystarczyła, nikt nas nie zaczepił, nawet kiedy wędrowaliśmy wąskimi uliczkami. Słońce ledwo musnęło horyzont, pokazując brzeg swojego kręgu, i miasto tonęło w głębokim cieniu.

Główny plac zobaczyłem tylko z daleka, w perspektywie kilku uliczek. Zasieki z zaostrzonych żerdzi, żołnierze „Żmijowego" tymenu w pełnym bojowym rynsztunku i pustka. A nad tym proporce — „Ogień pustyni wypali zło!", „Niech wszystko stanie się jednym".

— Jednym łajnem — warknął Benkej pod nosem. — Jeszcze tu wrócę i zatkam ci ten podziemny kiep pochodnią, posępna suczy.

Słońce pokazało się do jednej trzeciej i od strony Wieży popłynęło przejmujące zawodzenie rogów. Dźwięk przeniknął mnie aż do brzucha i obudził strach. Przypomniałem sobie podziemia wieży w Aszyrdym i zrobiło mi się zimno.

Benkej splunął na ziemię, ostentacyjnie wsadził w zęby fajkę, skrzesał ogień o ostrze pałasza i wypuścił kłąb wonnego bakhunowego dymu.

Nie wiem, jak długo tak jechaliśmy przez zaułki pełne śpiących pod ścianami ludzi, którzy za jedyne posłanie mieli własne toboły, i straciłem kompletnie orientację. Jednak Brus i Benkej prowadzili pewnie, jakby spędzili w tym mieście dzieciństwo.

Gospoda stała na przedmieściach, dalej zapewne kiedyś rozciągał się pierścień miejskiego pustynnego ogrodu, a w nim stały domostwa zamożnych obywateli. Teraz były tam wyschłe krzaki i niekończące się koczowisko, w którym zaczynał się snuć dym z setek palenisk rozpalonych z suszonego łajna, gdzie usiłowano pichcić coś na początek dnia.

Gospoda jednak zachowała się w przyzwoitym stanie, za murem zostały nawet stoły tkwiące wśród resztek ogrodu.

Siedziało tam kilkunastu zbrojnych pogryzających leniwie placki i popijających korzennym piwem. Paru siedziało na ziemi, ktoś grał na bębenku. Z wnętrza dobiegał zapach świeżo zrobionego naparu z korzeniami i ziołami, tak jak parzył go N’Dele.

Stanęliśmy rzędem przed niskim murem, patrząc na siedzących wewnątrz w milczeniu.

Nikt niby nie zrobił zaczepnego gestu. Ludzie przed gospodą spoglądali na nas dzikimi, pięknymi twarzami barwy miedzi, o lśniących tygrysich oczach i tylko niedbale każdy przesunął sobie oręż bliżej, oparł lekko dłoń na rękojeści albo poluzował ostrze w pochwie.

— Lepiej ja pomówię — odezwał się N’Dele. — To moi rodacy. Z wami nie będą chcieli za bardzo gadać.

— Dobrze — odparł Brus. — Wygląda na to, że N’Goma jest w środku. Powiedz, że chcemy przekazać N’Gomie Mpenenzi pozdrowienia od wujka Tygrysa, który tak o niego dbał. Teraz wujek choruje i chce jeszcze pozdrowić go raz przed śmiercią.

N’Dele zsiadł z konia i otworzył sobie bramę.

Zaczęło robić się gorąco. Wszechobecne w mieście muchy otoczyły nas chmurą. Wierzchowce tupały niecierpliwie, smagały ogonami i odganiały je łbami, a my staliśmy nieruchomo, bok w bok, mierząc Kebiryjczyków siedzących w ogrodzie obojętnym wzrokiem.

N’Dele podszedł do siedzących i dotknął pięścią ust, potem czoła. Odpowiedziano mu takim samym gestem.

Rozmawiali długo, w powodzi kebiryjskich słów, z których niewiele zrozumiałem, ale wyglądało na to, że się kłócą. Bębenek przestał grać.

W końcu ktoś podniósł się i zniknął wewnątrz gospody za zasłoną paciorków, a my czekaliśmy. Upał zaczynał być trudny do zniesienia. Benkej położył się na szyi konia i pogładził ją z boku, szepcząc coś wierzchowcowi do ucha.

Czekaliśmy.

— Njambe N’Goma pomówi z dwoma z was — odezwał się wreszcie posłaniec, patrząc na nas zza muru. — Możecie wprowadzić konie do ogrodu.

I w ten sposób ja i Brus weszliśmy za grzechocącą zasłonę paciorków do mrocznego wnętrza.

W środku było chłodno, w powietrzu unosiły się kłęby ciężko pachnącego dymu, a całe pomieszczenie wypełniały haftowane poduszki. Ogromny Kebiryjczyk ubrany w luźną, białą szatę leżał na boku, pykając z fajki. Na niskim stoliku stały przed nim srebrne czarki, inkrustowany tygiel z parującym naparem i kosztowny dzbanek palmowego wina. Wokół leżały dziewczęta odziane tylko w biżuterię błyszczącą delikatnie w mroku.

Staliśmy w milczeniu.

— Dotarły mnie wczoraj plotki — odezwał się leniwie N’Goma. Jego miedziana twarz lekko połyskiwała jak prawdziwy metal. — Plotki o dalekim krewnym, o którym sądziłem, że dawno umarł. A jednak żyje i przypomniał sobie o mnie. Wujek Tygrys... Miałem nadzieję, że więcej o nim nie usłyszę.