Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

To nie było rzetelne, regularne oblężenie. Raczej rodzaj nękającej blokady. To tu, to tam wokół jeziora płonęły ogniska i stały namioty, niewielkie oddziały Ludzi Węży pojawiały się i znikały, po lasach snuły się kraby. Jedni odchodzili, przybywali inni. Chodziło raczej o to, żeby Ludzie Ognia, którzy schronili się za wałami swojej głównej siedziby, nie mogli swobodnie poruszać się po okolicy, wypasać stad ani polować. Kiedy tracili cierpliwość i wytaczali się w znaczniejszej sile za mury swojej sadyby, Węże rozpierzchali się, znikali, wsiąkali w puszczę. Bitwę podejmowano jedynie wtedy, gdy zza bramy Domu Ognia wychodziły grupy mniejsze niż dwudziestu zbrojnych.

Jednocześnie nie atakowano ziemno — drewnianych częstokołów Domu Ognia, nie przypuszczano szturmów. Na co dzień tylko z rzadka ostrzeliwano domostwa, szyjąc z bezpiecznej odległości w niebo, tak by strzały spadały w obrębie palisady. Czasem stojące to tu, to tam arkabalisty pluły w gród głazami bądź okutymi żerdziami. W odpowiedzi trebuszety Ludzi Ognia z łoskotem miotały w stronę obozowisk Węży dzbany smoczej oliwy, na skalistym brzegu jeziora i przed ścianą lasu rozbryzgiwał się płynny płomień, pożar huczał przez jakiś czas, pozostawiając po sobie czarną plamę pogorzeliska. O kilkadziesiąt kroków od wałów twierdzę otaczał cały pierścień takich nieregularnych plam.

Wielkich strat jednak po żadnej ze stron nie było.

Nocami rozlegało się ponure zawodzenie zakutych w członowane blachy krabów albo dzikie rzępolenie muzykantów.

Dopóki w lasach trafiali się jeńcy, przywlekano ich na brzeg jeziora, by nagim podrzynać gardła w blasku wielkich ognisk, a ich sercami karmić święte węże. Po takich przedstawieniach ostrzał potrafił trwać i pół nocy, rozwścieczeni Ludzie Ognia przypuszczali wtedy kilka dzikich szturmów, choć bez większego rezultatu. Węże cofali się zawczasu w puszczę i w górę rzeki, by rano powrócić znowu.

Robili to, czego nauczył ich Wielki Aaken. Siali strach i terror. Oni byli Wężami. Reszta świata karmą dla Węży.

Tamtej nocy jednak wszystko się zmieniło.

Ktoś poszedł po chrust do lasu i nie wrócił.

Czekający w obozowisku usłyszeli tylko przeraźliwy wrzask. Dwoje wojowników siedzących najbliżej dobyło mieczy i pognało w miotaną wiatrem i spłukiwaną mżawką ciemność. Byli w głębi serca radzi, że coś się dzieje.

Nikt ich więcej nie widział.

Dopiero po paru chwilach tuż obok ogniska spadły dwie odrąbane głowy.

Tym razem w puszczę popędziło kilkunastu Węży, pilnując jeden drugiego, pokrzykując do siebie w ciemnościach i świecąc pochodniami. Nie znaleźli nikogo ani niczego, nawet ciał towarzyszy. Obeszli cały teren wokół obozu, trzymając się blisko siebie, dźgając włóczniami krzaki i zaglądając za każdy wykrot.

Nic.

Po krótkim czasie dwadzieścia kroków dalej, w kolejnym obozowisku rozległ się przeraźliwy wrzask. Strzały wytrysnęły z ciemności, trafiając kilkoro siedzących wokół ognia. Stary żerca padł twarzą w rozżarzone węgle z przeszytym gardłem, potem siedząca obok dziewczyna trafiona z ciemności prosto w oko, później jeszcze troje innych.