Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Ponownie odpalono pochodnie, ponownie cała grupa obeszła las, krzaki i brzeg wokół obozowisk i ponownie bez efektu.

Poza tym, że znowu ktoś zniknął.

Po następnym ataku pozostał jeden świadek. Roztrzęsiony mężczyzna bez hełmu i broni wpadł w krąg światła innego ogniska i zaklinał się, że puszcza ożyła i na jego oczach zabiła troje ludzi. Mówił o parze oczu, które nagle zalśniły w gęstwinie liści, i wojownikach, którzy padali jeden po drugim, strzelając fontannami spienionej krwi, nie zdążywszy nawet unieść mieczy, o świście stali, której nie było widać. Bredził, że przez puszczę zawiał wiatr, który sprawił, że liście zamieniały się w ostrza. Że Wielki Aaken nie jest już jedynym, który posiadł pieśni bogów.

Strach stopniowo zamieszkał wzdłuż całego pierścienia oblegających. Dołożono do wielkich ognisk, zapalono wszystkie pochodnie.

Dzika pieśń muzykantów umilkła.

Zapadła cisza, przerywana tylko pluskiem wody w jeziorze i krzykiem lelków. Łucznicy bezradnie przepatrywali mrok, kierując broń za spadającymi liśćmi, chwiejącymi się gałęziami i napinając cięciwy na każdy szelest. Kilka razy strzały posypały się z wizgiem, mknąc gdzieś w ciemność, ale bez żadnego efektu.

Nikt nie kwapił się pójść w las sprawdzić, czy coś trafiono.

Młody wojownik poszedł zmienić wartownika stojącego na brzegu. Tej nocy jednak strażnik nie obserwował odległego grodziska. Stał z mieczem kurczowo zaciśniętym w garści, z wyrazem napięcia na twarzy, wpatrując się w gęstwinę lasu, cały czas mając za plecami jezioro.

Chłopak zawołał go z daleka — bez efektu. Dopiero kiedy podszedł na dwa kroki i oświetlił wartownika pochodnią, wrzasnął przeraźliwie, bo zobaczył, że tamtemu w poprzek szyi otwiera się szpara jak drugie, czarne usta. Szarpnął strażnika za ramię i gdy woj zwalił mu się w ramiona całym ciężarem, okazało się, że stał dzięki włóczni wbitej między łopatki i zatkniętej drzewcem w mokry piasek plaży.

Młody wojownik opowiadał później, że widział potwora — monstrum o kształtach człowieka, ale zrodzone z ziemi i porośnięte liśćmi oraz gałęziami. Stwór nie miał w ogóle rysów twarzy, wydawał się kukłą z błota, widać było tylko parę lśniących oczu. Patrzył na młodego Węża przez chwilę, a potem odwrócił się i zniknął wśród nocy.

Po prostu rozpłynął się w ciemnościach.

Wartownicy zauważyli przybysza, gdy pojawił się na plaży — ciemna sylwetka, idąca sztywnym krokiem wzdłuż jeziora.

Najpierw rzucono pochodnie, które spadły parę metrów od jego nóg. Nikt nie rozpoznał mężczyzny, ale było przynajmniej widać, że idzie sam.