Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Oddycham.

I przejmuję kontrolę nad sytuacją. Na siłę. Wbrew faktom. Jakbym ujeżdżał rozszalałego konia.

Oddycham. Wciągam powietrze przez nos, wypuszczam ustami. Ugniatam skronie, uderzam się kilka razy w twarz.

— Perkele kukka... niitty... — szepcę bezwiednie. Oczy pełzną do mnie po podłodze, słyszę skrobanie czarnych, chitynowych odnóży. Szept zamienia się w krzyk.

Skrobanie ustaje.

Otwieram oczy.

Nie ma ślepiopająków, nie ma czerwi ani plam krwi. Podłogę porastają kwiaty. Uproszczone, syntetyczne, trochę jak stworzone przez cukiernika atrapy z bezy lub pianki. Gdyby paprotki mrozu na szybie były przestrzenne, tak by wyglądały.

Kwiaty sublimują w parę, migocącą niczym mikroskopijny diamentowy pył, który rozprasza się w powietrzu.

Nie mam już krwi na rękach, na podłodze została tylko sycząca plama regenerującego napoju z piwem.

Przez jakiś czas siedzę na łóżku, później znajduję w bagażach świeżą paczkę „Half and Half" i nabijam fajkę.

Czekam, aż ręce przestaną mi drżeć.

A potem wyciągam z juków świeże ubranie.

Małe, wycięte półkoliście, drewniane drzwi ustępują ze skrzypieniem, wypuszczając mnie na wąskie schody.

U stóp schodów na przykrytej skórą skrzyni półleży wielki mężczyzna o łysej czaszce. Mimo że schodzę jak najciszej, budzi się i zrywa na równe nogi.

Przecięta spiralami tatuażu twarz, rozjaśniona nagle szerokim, wilczym uśmiechem wydaje się prawie przystojna.

— Żyjesz! — krzyczy tubalnie Grunf Kolczaste Serce. Jedna wielka łapa miażdży moje przedramię jak imadło, druga otula kark. Odpowiadam tym samym gestem, stykamy się na chwilę czołami.

— Żyje! — wrzeszczy Grunf gdzieś w głąb domostwa. — Żyje! Ulf żyje!

— Jak długo spałem? — Głos mam taki, jakby gardło wypolerowano mi papierem ściernym. Słyszę bieganinę i nawoływania.

— To trzeci dzień — odpowiada Grunf. — Czekaliśmy na zmianę! Bali się! Pod drzwiami widać było światło, które potem zgasło, słychać było rżenie koni i wycie wilków. Gdy Atleif zajrzał do środka, to opadły go nietoperze! Ale zwiewał! Już skald zaczął nucić piosenkę o styrsmanie, którego we własnym dworze straszą nietoperze! Krew się lała pod drzwiami, a potem znikła. Posłali już po kapłana. Ale ty żyjesz!

— Jagody mi zaszkodziły — mówię. — Gdzie tu jest łaźnia?

— Jak cię przyniosłem — opowiada sternik — i sprawdziliśmy, że dychasz, to baby omal się nie pobiły, która cię będzie obmywać. W końcu zamknęły się z tobą w łaźni we trzy.

— Przy okazji pokażesz mi, które — cedzę. — Trzeba będzie to powtórzyć, bo nic nie pamiętam.

Paleniska w łaźni są jeszcze gorące, jest też kilka kotłów wrzątku.

Najpierw chlustam wodą na kamienie i siedzę w kłębach gorącej pary, smagając skórę witkami, potem zanurzam się w cebrze z lodowatą wodą, później dodaję trochę ciepłej i biorę normalną kąpiel. Trwa to z godzinę, ale po raz pierwszy od miesięcy jestem czysty.

Po parówce i kąpieli czuję się lepiej, chociaż wciąż kręci mi się w głowie i jestem słaby jak niemowlę.

Dziewczyna czeka na mnie przed łaźnią. Młoda, o smagłej twarzy i ciemnofioletowych włosach związanych w koński ogon. Ma pełne usta, wypukły nos i wilgotne, sarnie oczy pod wyrazistymi brwiami.

— Grunaldi mówił, że najpierw będziesz spał, potem się kąpał, a potem jadł. Powiedział, że przedtem nie wolno ci przeszkadzać. Nawet Atleif czeka. Chyba jesteś kimś znacznym. Zastawili stół jak na Powrót Słońca i czekają. Już dwa dni tak czekają.

— Grunaldi?! — przerywam, chwytając dziewczynę za ramiona. — Powiedziałaś: Grunaldi? On żyje?!

— Pewnie, że żyje. Ściągnął tu ze swoimi na zimę, tak jak wielu innych. Zabrali dzieciaki, zapasy, stada, konie i łodzie. Nie zostawimy niczego Wężom, a na wiosnę ich pobijemy. Wepchniemy z powrotem w te ich góry.

— Zaraz... — Siadam osłabły z ulgi na jakiejś skrzyni. — To znaczy... że nie zabili Grunaldiego... że tamci Węże...

Patrzy na mnie z troską, lekko przechylając głowę.

— Gdzie są stajnie?!

— Stajnie... — powtórzyła. — Grunaldi też mówił, że tak będzie. Że najpierw polecisz witać się ze swoim koniem. Podobno z nim gadasz... Aleś ty dziwny. Szkoda. Taki wielki chłop, a mnie się zdaje, żeś chyba słaby na głowę. Następny cudak. Co za czasy...

Moje nerwy nie są w najlepszym stanie, bo ciągle się wzruszam. Najpierw w stajni, tuląc głowę do czoła rżącego upiornie Jadrana. Słyszę te jego głupstwa buczące w rezonatorze: Jadran czekał, Jadran tęsknił, Jadran już nie puści Vuka, Jadran był sam... Teraz Jadran i Vuko razem, razem..., gładzę go po szyi i czuję, że gorące łzy płyną mi po twarzy. Na szczęście nikt nie widzi. Jest tylko duszny aromat stajni, chrzęst słomy pod kopytami i półmrok.

Jasne, przywiązuję się do zwierząt. Przywiązuję się też do ludzi. Ale zwykle trudno mnie wzruszyć. Chyba coś ze mną nie za dobrze.