Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

N’Dele postawił przede mną blaszaną, baniastą czarkę o podwójnych ścianach i nalał naparu z pyrkocącego tygla.

Pociągnąłem łyk. Napar Kebiryjczyka był inny niż przywykłem, pachniał egzotycznie jakimiś korzeniami i melasą, ale smakował mi.

Snop spojrzał, jak wypijam łyk i odstawiam czarkę na stół, po czym otulił pięść dłonią i uniósł ją do czoła.

— Agiru kano! — powiedział.

— Agiru kano! — odezwał się jak echo Kebiryjczyk i dodał: — Endo, n’wenzi.

— Agiru kano! — powtórzył Benkej ze swojej ławy, wąchając napar w czarce.

Brus milczał przez chwilę. Przez kilka uderzeń serca.

— Oczywiście zawsze będę u twojego boku, tohimonie. Ale zanim powiem agiru, powiem coś jeszcze. Zrozumcie mnie. Porwaliście nas na szlaku. Wbiliście kebiryjskie igły w głowę mojego tohimona. Jest między wami człowiek, który już raz zdradził swój naród. Teraz chcecie iść z nami na koniec świata i tak zdecydował syn Oszczepnika, któremu służę od czasu, kiedy jeszcze był niedorostkiem. Nie znam was. Ale odtąd będę wam ufał. Tak zdecydował tohimon. — Agiru kano!

— To o mnie chodzi — odezwał się Benkej. Zasalutował pięścią. — Tohimonie, pozwól mi mówić z twoim przybocznym, bo tak nie możemy iść w pustynię. Będzie patrzył podejrzliwie za każdym razem, gdy kucnę za skałą.

Skinąłem głową. Tropiciel podszedł do stołu i postawił na nim jedną nogę, po czym oparł się na udzie i spojrzał Brusowi prosto w twarz.

— Słuchaj mnie, synu Piołunnika. To prawda, nie urodziła mnie niewiasta z żadnego klanu waszego narodu. Jestem Amitrajem. Z wielkiego miasta niedaleko stąd. Z przeklętego Sauragaru, o którym mówią, że jest miastem zła. Pochodzę z niskiej kasty, z plemienia Karahai. Ale nigdy nikogo nie zdradziłem, a już zwłaszcza przeklętej Pramatki. Urodziłem się w kraju cesarza Baraldina Tendżaruka. A cesarz powiadał: Benkej, możesz sobie być Karahimem, możesz być księżycowym psem, co ma ogon między nogami, ale ja mówię: wstań i zrób coś pożytecznego. Naucz się czegoś i zarób na siebie. Jesteś człowiekiem nie gorszym od żadnej niewiasty i nie gorszym od żadnego Efraima czy Sindara. Tyle będziesz wart, ile zdziałasz w życiu. Pojmij niewiastę, jeśli znajdziesz taką, co cię zechce, i spłodź dzieci. Nie rób tego i tamtego, nie kradnij i nie krzywdź innych. Ale co do reszty, radź sobie, jak umiesz. Proste prawa. W kraju cesarza każdy był dobry. I Amitraj, i Kirenen, i Nassimczyk, i Kebiryjczyk, i każdy. I to był mój władca. Takie prawo poważam. Mam w zadku pomysły, by wszystko i wszyscy stawali się jednym. Nie są jednym. Każdy jest inny. Jeden jest wysoki, drugi mądry, trzeci leniwy, czwarty odważny. Ktoś zdrowy, ktoś chory. Ktoś bogaty, ktoś biedny. Jeden sobie radzi, drugi nie. Tak toczy się życie. Można sobie poradzić, tylko jeśli jest się wolnym. Ludzie nie rodzą się niewolnikami i nie rodzą się jednakowi. Nawet Amitraje. Dlatego jestem i zostanę poddanym cesarza, który pozwalał mi układać życie jak chcę, mówić co chcę, jeść co chcę i chędożyć kiedy chcę. Nigdy nie wrócę do zagrody dla Karahimów. Nie pokłonię się przed Kodeksem Ziemi. Pluję na Kodeks Ziemi! To jest księga dla kowiec, które potrzebują Oświeconych, żeby za nich myśleli. Każą moim rodakom być jak mrównice. Jak bezmyślne robaki. Chcą ich zmieniać tak, by wszyscy byli jednakowi. Tylko że nie można wydłużyć niskiego ani dodać rozumu głupiemu. Można jedynie obciąć tego, co wyrósł, ogłupić tego, co myśli, i zrujnować bogatego. Tylko w ten sposób mogą stać się jednym. Nie da się zrobić tak, by wszyscy byli bogaci. Łatwo natomiast wszystkich uczynić biednymi. A komu się nie podoba, to rozwalą mu łeb motyką i oddadzą świętej ziemi. Ziemia nie jest święta. To tylko błoto pod naszymi stopami. Nie będę kłaniał się błotu. Wolę być ostatnim poddanym cesarza i walczyć u boku Kirenenów. Wolę Iść Pod Górę na spotkanie waszego Stworzyciela niż być bezmyślnym robakiem, którego wypluła ziemia i który ma się stać ziemią. Nie noszę klanowego noża. Nie potrzebuję, bo nie jestem Kirenenem. Ale noszę nóż tropiciela, który mi wystarczy, i to jest mój klan. Jestem askaro waszej armii, bo to była kiedyś armia cesarska. Kiedyś zostanę może okuninem. Ale zawsze będę żył tak, jak uczył cesarz. Sam radzę sobie ze światem, własnymi rękami. To wszystko. Może kiedyś nauczysz się mi ufać, synu Piołunnika. A może kiedyś ja się nauczę ufać tobie. To nie ja mówię nagle przy ognisku, że wyznawcy Podziemnej nie znają samotności ani niepewnego losu. To nie ja mówię, że wolno przebijać ciało starca gwoździami, nawet jeśli odmówił komuś wody. Chcę iść u twojego boku, tohimonie. Ale jeśli powiesz, że i ty nie możesz ufać Amitrajowi, odejdę z powrotem do naszych ludzi za górami. Wrócę do tohimona Knota. Mosu kando!