Dzieci Boga [Children of God - pl]

Z początku Sandoz wydawał się oszołomiony, ale wkrótce zaczął odczuwać fizyczne skutki odstawienia leku. Zbyt napięty, by stać nieruchomo, musiał chodzić, by zagłuszyć ból, a Danny ruszył za nim w zimną ciszę hangaru promów, który miał prawię trzydzieści metrów długości, więc zapewniał dość miejsca na przechadzkę, a także samotność.

Przez pierwsze godziny Sandoz nic nie mówił, ale Danny wiedział, że gniew w nim wzbiera i starał się przygotować na jego uderzenie. Wierzył, że Sandoz nie może mu powiedzieć nic, czego on sam już by sobie nie powiedział. Mylił się. Kiedy Sandoz w końcu przemówił, brutalne szyderstwo wkrótce zamieniło się w czysto moralną furię, korzystając obficie z wielu lat jezuickiej formacji. Tego pierwszego ranka Daniel Żelazny Koń odkrył, że łzy są chłodne, kiedy padają na skórę zaczerwienioną ze wstydu.

A potem znowu zapanowało milczenie.

Pierwszego dnia Danny opuścił go tylko dwukrotnie. Sandoz niestrudzenie przemierzał hangar tam i z powrotem i po jakimś czasie zdjął koszulę, mokrą od potu, który ługował wilgoć z jego ciała nawet tu, w paraliżującym zimnie hangaru. W chwilę później zdjął również protezy, a potem usiadł, jak najdalej od Danny’ego, tuż obok zewnętrznej klapy luku, opierając się plecami o kamienną ścianę. Głowę oparł na ramionach, którymi oplótł kolana. Od czasu do czasu jego prawie martwe palce dygotały lekko.

Wbrew sobie i swoim intencjom, Danny w końcu zasnął. Raz się obudził i zobaczył Sandoza stojącego przy klapie zewnętrznej i patrzącego w ciemność przez mały iluminator. Danny znowu zapadł w sen, a gdzieś w nocy usłyszał tylko słowa:,Ąqui estoy”.

Nie wiedział, co to za język, ale zapamiętał słowa, a później zapytał innych księży, czy któryś z nich je rozumie. Joseba i John rozpoznali hiszpański zwrot: „Oto jestem”, ale to Sean stwierdził:

— To odpowiedź dana przez Abrahama, kiedy Bóg zawołał go po imieniu.

Sandoz wypowiedział to jednak z jakąś straszliwą rezygnacją i Danny uważał, że może to być jedynie wyraz rozpaczy z powodu uwięzienia na pokładzie „Bruna”, skąd nie ma ucieczki ani powrotu, można tylko wraz ze statkiem mknąć naprzód, ku celowi podróży.

Mogła to też być rezygnacja Jonasza, kiedy zdał sobie sprawę, że Bóg go odnajdzie i wykorzysta wszędzie, nawet w brzuchu wieloryba.

Nie było świtu, który by rano obudził Danny’ego, ale hałas i gwar z mesy przeniknęły przez luk do hangaru. Usiadł, a potem wstał, odrętwiały i zziębnięty. Sandoz siedział nieruchomo. Danny wyszedł na kilka minut, ale zaraz wrócił z postanowieniem, że nie tknie jedzenia ani picia, dopóki obywa się bez tego Sandoz. Powoli mijały godziny drugiego dnia, a Sandoz siedział bez ruchu, z oczami utkwionymi gdzieś w dal, wpatrzonymi w coś, czego nikt prócz niego nigdy nie widział. Wizyjna wędrówka, pomyślał Danny, kiedy dusza otwiera się na wszystko, co zechce jej przekazać Wielka Tajemnica, której myśli nie są myślami człowieka, której drogi nie są drogami człowieka…

Nie chciał spać. Chciał być świadkiem tego wszystkiego od samego początku aż do końca. Ale wreszcie zasnął, a kiedy obudził się rano trzeciego dnia, stwierdził, że patrzy w obsydianowe oczy Emilia Sandoza siedzącego po turecku na pokrywie promu i czekającego na jego przebudzenie.